Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Κρουστικά δράπανα Νοέμβριος 5, 2016

Filed under: παράνοια,Διάφορα — Θρώγκος @ 1:24 μμ

Η νέα μου μπάντα λέγεται Κρουστικά Δράπανα, και παίζουμε όχι πανκ αλλά ούτε και κάτι άλλο. Είναι μια μπάντα που την έχω χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχα καταλάβει πως είμαι μέλος της, γιατί κανείς δεν ήρθε με χαρτιά αίτηση μέλους να υπογράψω και να δώσω τα στοιχεία μου, και θεώρησα αυτονόητο ότι με άφησαν απ’ έξω.

Ένας λόγος για τον οποίο στην μπάντα αυτή δεν υιοθετούμε μια επίσημη διαδικασία ένταξης μελών, είναι λόγω της αρπαγής των στοιχείων. Είναι ένας κίνδυνος υπαρκτός, σφύζει από πραγματικότητα, καθότι αν δώσεις τα στοιχεία σου και δε σου τα επιστρέψουν, μπορεί να μείνεις για πάντα σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς στοιχεία, αστοιχείωτος, στιχηρός. Έπειτα, αυτοί εμπορεύονται τα στοιχεία σου και όχι μόνο τα πετσοκόβουν απάνθρωπα, αλλά τα ξαναστοιχίζουν ανάποδα ή σε αλλόκοτες στάσεις και συνδυασμούς, και αυτά σε κοιτούν με βλέμματα που σε τίποτα δε θυμίζουν την απαλή τους υφή. Με λίγα λόγια, τα στοιχεία στάχτη.

Με την μπάντα αυτή παίζουμε μια μουσική που δεν ακούγεται με τίποτα. Σκοπός μας ήταν και είναι να αποκτήσουμε ένα κοινό ευαίσθητων αυτιών, το οποίο, ενώ οι υπόλοιποι θα ακούνε το μπάκραουντ νόηζ που μας τριγυρίζει, αυτά τα θεσπέσια αυτιά θα ακούν τη θεσπέσια μουσική μας στα απειροελάχιστα ντεσιμπέλ, στην ανεπαισθησία της. Είναι η πρώτη και η μόνη μουσική, η πανκ μας, που ίσα που ακούγεται.

Το όνομα της μπάντας το εμπνευστήκαμε σε μία από τις πρόβες μας, στην οποία ακούγαμε κυρίως τα κομπρεσέρ που σπάγανε τις πλάκες του πεζοδρομίου για να περάσει το φυσικό αέριο, τέσσερις ορόφους κάτω και αρκετά μέτρα πιο πέρα από το σημείο πρόσπτωσης. Τα κομπρεσέρ δεν ήταν τα μόνα που κάλυπταν τους ήχους της πρόβας μας: τα τριξίματα της καρέκλας, οι βαριές ανάσες των ξαναμμένων μουσικών, τα θροϊσματα των ρούχων, ο άνεμος που ταρακουνάει το κριθάρι, τα βουίσματα των βουητών και οι κραυγές των μινκ φαντασμάτων που στοιχειώνουν τα σπίτια της παλιοπλουτοκρατίας, όλα τους ακούγονταν πιο δυνατά από τις ανεπαίσθητες νότες που με μεγάλη μουσικότητα και άγγιγμα ψυχής εναποθέταμε στη μουσική ιστορία, σαν άψητα μπισκότα στην κορδέλα του ψησίματος. Ακόμη και ο νοητός φούρνος που ψήνει τη μουσική ιστορία ακουγόταν πιο δυνατά, το τρίξιμο των αντιστάσεων, το φουσκάλιασμα της ζύμης, τα κρακ των κομματιών σοκολάτας καθώς έσπαγαν από την εσωτερική τους πίεση.

Αν είσαι κι εσύ ένα από αυτά τα ευαίσθητα αυτιά, σε προσκαλούμε να ακούσεις τη μουσική μας, ως Κρουστικά Δράπανα, που μόνο εσύ μπορείς, όπου εσύ θέλεις, γιατί είναι παντού.

 

 

Ο επιτάφιος θρήνος Μαΐου 3, 2013

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 6:25 μμ

Ο επιτάφιος θρήνος· περισσότερο μοιάζει με αναστεναγμό ανακούφισης. Αντικανονικά: με μια αναστροφή του δοσμένου νοήματος ντριμπλάρει επιδεικτικά και στο στενό μαρκάρισμα μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου (ή μήπως marked-unmarked;) η στρογγυλή έννοια ακολουθεί τον – «φύσει» – δρόμο της αδράνειας και βγαίνει άουτ.

«Εγώ· το κενό της απουσίας σου μου αδειάζει την έλλειψη, σαν αφαίρεση του μη-υπάρχοντος από το μη-είναι. Οι βρώμικές σου κάλτσες από φετίχ έγιναν τοτέμ κι από τοτέμ έγιναν χρηστικό αντικείμενο. Βρωμούν τόσο που με στέλνουν στη χέστρα, κι εγώ γράφω, γράφω, γράφω.»

Ο επιτάφιος θρήνος είναι νεκρός μπροστά στην πραγματικότητα που εξωτερικεύεται σαν πάταγος (κρότος;), χάνει πόντους από το σχεσιακό κομμάτι· είναι ένας θρήνος για την έλλειψη ολοκληρωμένου συστήματος ερμηνείας του κόσμου, ένας λυγμός μπροστά στην πολλαπλότητα και το ποικίλο χάος (συχνά τείνει προς το λευκό, γκρι ή σκατί). Με κάνει να ντρέπομαι γι’ αυτό διότι αναγνωρίζω την πλάνη του, όπως και τη δικιά μου πλάνη, ότι αυτό πλανάται. Ή με άλλα λόγια (ή πιο λόγια) ουδείς εκ των δύο δε δύναται να αναγνωρίσει τη φαυλότητα της αντιθέσεως μεταξύ της συστηματοποιημένης και της αντάρτικης σκέψης, μα εγώ-

«Εγώ. Εσύ. Ένα ποιμενικό παστέλ τοπίο στα όνειρά μας, οι ζεστές κατσίκες και τα άλογα που μασουλούν γλυκά το κόκκινο χαλί του έρωτά μας. Ένα δάκρυ μου κυλά – ή μήπως ιδρώτας; – καθώς πριονίζω τα δέντρα που μας χωρίζουν. Εγώ. Εσύ. Ο σπισισμός. Η καπιταλιστική συνθήκη. Τα αφηρημένα ουσιαστικά, οι προτάσεις δίχως ρήμα. Οι τελείες. Τα κενά ανάμεσά τους. Τα κενά ανάμεσά μας.»

Ο επιτάφιος θρήνος, είναι κρίμα, θα μπορούσε να είναι μια επιτάφια γιορτή, ένα πατρινό καρναβάλι που επιτέλους νίκησε την καθαρή Δευτέρα που το πνίγει. Στην πραγματικότητα ένα προτάφιο άγχος για τους λάκκους που περιμένουν τα ηδονικά μας σώματα· αν αναγνωρίζαμε την ανακούφιση της ανυπαρξίας ως συστατικό ενός σπιράλ μεταξύ αυτής και της ύπαρξης, και αν οι ψυχίατροι ήταν πιο πρόθυμοι να συνταγογραφήσουν για διάφορες κοινωνικά κατασκευασμένες ψυχικές παθήσεις και να χαρίζουν ψυχοφάρμακα στους ασφαλισμένους, τότε ο επιτάφιος θα μπορούσε να είναι  μια υπαίθρια ψαραγορά σ’ όλη την πόλη απλωμένη, σα χταπόδιο που αποτελείται από άλλα χταπόδια (σημ. φράχταλ σαηκεντέλι). Εγώ όμως-

«Εγώ. Εμείς. Μια κληματαριά με δυο ρίζες, δυο κεράσια, δυο φύλα, δυο φύλλα δηλαδή τα δυο σκέλια μιας πευκοβελόνας. Η σκοτεινή μου κάμαρη είναι πιο σκοτεινή δίχως σου, και πιο πικρή, μυρίζει κλεισούρα και όχι γλάσο σοκολάτα. Οι σοκολάτες πιο πικρές, διαιτητικές (σημ. δηλαδή σχετιζόμενες με τη δίαιτα και όχι με τους διαιτητάς), οι λεμονάδες όχι τόσο ξινές (δίχως την ξυνίλα του γαριασμένου σου σωβράκου). Εγώ, ένα ράκος, σκέτος σωβράκος. Εμείς, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στη Φυλής (από τους πρόποδες της γης). Εσείς (ποιοί εσείς);. Εμείς λοιπόν μια παραβιασμένη παρένθεση στη σκληρή συνθήκη του βιωμένου κόσμου. Αγγίζω το άγγιγμά σσου και βλέπω το βλέμμα σου. Τι είναι; (απάντηση: η διϋποκειμενικότητα)»

Δε θα υπήρχε επιτάφιος θρήνος χωρίς κρίνο. Δε θα υπήρχαν δεκάποντες πλατφόρμες χωρίς την αναβλημένη φιλοδοξία του πύργου της Βαβέλ. Δε θα υπήρχε καμία νύξη για τα φύλα αν τα ίδια δεν τσεκούρωναν τον κορμό τους με ευλάβεια. Δε θα υπήρχε αυτό το κείμενο αν δεν είχε πέσει το ίντερνετ. Μα αυτό ήρθε, και μαζί του το τέλος:

ΙΝΤΕΡΝΕΤ

εεε συγνώμη

THE END

 

Τι μπαχτίν μου τσαμπουνάς Ιανουαρίου 29, 2013

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 1:14 πμ

Ένας κάποιος πολιτισμικός σχετικισμός θα προέτασσε πως η έκσταση – ή μάλλον η πλήρης μέθεξη σε έναν διαφορετικό, πιο σωματικό τύπο εμπειρίας – είναι γνώση. Σε τέτοιο σημείο που μια έντονη σωματική και αισθητηριακή εμπειρία, προκαλουμένη από χορό και μουσική, σε συνδυασμό ή εν απουσία ουσιών, μπορεί να καταστή εφάμιλλη της ανάγνωσης ενός επιστημονικού άρθρου. Η συλλογική έκσταση μιας μαχητικής πορείας είναι γνώση βαθύτερη – διυποκειμενική – σε σχέση με μια μοναχική ψυχεδελική εμπειρία παρά φύσιν, η οποία αντιστοιχεί ίσως με την καταπονημένη ανάγκη για συντροφιά που εκφράζει η ομαδική εκτέλεση ενός ριζίτικου, ή ενός μοιρολογιού.

Ιδωμένα από μια λογική αντιστροφής της πολιτισμικής ιεραρχίας, το χωροχρονικά τοποθετημένο βίωμα του δυτικού ανθρώπου, ξεκομμένο από τα δεσμά του ορθού λόγου, μπορεί να συγκριθεί σημείο προς σημείο με κάθε μεγάλο πολιτισμό, και ίσως σε ένα να βγει κερδισμένο: στην συνεχή επιμονή του στοχασμού να προσεγγίζει το άγνωστο ή το διαφορετικό.

Τεκμήριο:

Εκτός του επιστημονικού μου πεδίου ευθαρσώς δηλώνω πως βρίσκω το ποιητικό κείμενο γαργαλιστικό, τις αναδιπλώσεις απαλές και κυματιστές και τις ανταπαντήσεις πολύ παιχνιδιάρικες. Ο κλαρινίστικος φωνητικός χειρισμός των δύο διαφορετικών μελωδικών θυμάτων της Φεγγαροπρόσωπης μυρίζει αστικίλα, παρόλο που στ’ αυτιά μας ηχεί ίσως πανηγυρτζίδικα – μη ξεχνάμε πως πριν τον 19ο αιώνα και τον ερχομό του κλαρίνου ο δυσκίνητος  ζουρνάς μονοπωλεί αρκετά στη στεριανή ελλάδα παρέα με το νταούλι, πράγμα που δεν προσφέρεται για ιδιαίτερα περίτεχνες μελωδικές κατασκευές και απλωμένες οκτάβες. Ο τετράσημος ρυθμός σίγουρα σηματοδοτεί συγκεκριμένα νοήματα στο πολιτισμικό συγκείμενο των οθωμανικών Ιωαννίνων που αδυνατώ να ανιχνεύσω, όμως μπορώ να αντιπαραβάλλω με τους τρίσημους ρυθμούς του τσάμικου και των πολυφωνικών ηπειρώτικων τραγουδιών που συνυπάρχουν στην περιοχή.

Το «Δόντια πυκνά» μου βγάζει οδοντιατρικό φετιχισμό. Ας ρίξουμε το επίπεδο με λίγο Αντώνη Απέργη

 

Παραφωνία Ιανουαρίου 26, 2013

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 5:43 πμ

Αν υπάρχει μία έστω γοητεία στην τιμημένη ημών παράδοση έτσι όπως σμιλεύτηκε από το σμίξιμο της ανατολής με τη δύση, είναι το μπάχαλο που δημιούργησε στα μυαλά των ανθρώπω. Επί παραδείγματος δείτε τις μουσικοί. Προσπαθώντας να στριμώξουνε το αραβικό μακάμι στα κάγκελα του ισοσυγκερασμού, δημιουργήσαν ποιότητες και συνδυασμούς περίτεχνους, που πριν δε θα μπορούσανε ποτέ να είχαν καρπίσει. Το τέταρτο του τόνου που απέχει στην σαμπάχ κλίμακα η νότα μι μεταξύ μαντολίνου και βιολιού είναι το χάσμα που δεσπόζει μεταξύ δυο συστημάτων σκέψης τόσο διαφορετικών που δημιουγρούν ένα βροντερό διακρότημα, το οποίο στον διάβα της περιβάλλουσάς του ξερνάει το ρεμπέτικο, την μουσική στην αυλή της υψηλής πύλης, το φλαμένκο, τα κλέτσμερ των Εβραίων και όλο αυτό το συφερτό. Το γεφύρωμα αυτού του χάσματος, μια υπόθεση που πονάει, δεν νοείται δίχως να είναι διαποτισμένο με μια διεθνιστική αλληλεγγύη, ένα φάντασμα πάνω από τα βαλκάνια, μια ιαχή κοσμοπολιτισμού που να καταργεί στρατευμένα τα πολιτισμικά όρια συνενώνοντας σώματα που εξουσιάζονται παραλλήλως και βιώματα που εγγράφονται διαπερνώντας τάξεις κι έθνη.

Το εξής τινό:

στηρίζει την παραπάνω άποψη. Το βιολί συνυφασμένο με την κλασική παράδοση, την εκκλησία, το φεουδαρχικό σύστημα διαδίδεται στον βαλκανικό χώρο με τη βοήθεια των πανταχού παρόντων ρομά,¹ παρέα με το εξίσου κλασικό κλαρίνο και όλη τη μπάντα των χάλκινων που μπουμπουνίζει στο βάθος. Καθώς ανεβοκατεβαίνει τις τάξεις και διαπερνά τα σύνορα, σε διάφορες μορφές, ύφη, μεγέθη και παιξίματα, εκφράζοντας κοινά πάθη. Ο φετιχιστικός χαρακτήρας του μουσικού οργάνου, όταν διατρανώνεται από την μεταμορφωτικό χαρακτήρα καθώς αυτό μετατρέπει την ύλη σε ήχο, του επιτρέπει να επιβιώνει ώς ένα ύστατο επιστέγασμα τεχνικής ή και καλλιτεχνικής φύσεως, που συμπυκνώνει νοήματα του εκάστοτε πολιτισμού φρέσκα προς ερμήνευση από τους φίλους ανθρωπολόγους.

Μουσικολογικά μιλώντας, η σχιζοφρένεια που δημιουργεί στον επίδοξο μουσικό η εκμάθηση ενός ισοσυγκερασμένου οργάνου το οποίο εκτελεί διαφορετικού κουρδίσματος ρεπερτόριο (τουλάχιστον στα πρώτα στάδια της εξέλιξης του μουσικού αυτού παντρέματος) είναι κάτι το οποίο αποτυπώνεται στη μουσική μας/σας παράδοση με ποικίλους τρόπους. Η ανατολίζουσα διαστρέβλωση της κλασικής συγχορδιακής αρμονίας έτσι ώστε να περιλάβει τις τροπικές έλξεις που αρμόζουν στα αυτιά μας δεν είναι ούτε ήταν εύκολη υπόθεση, και είναι ακόμα σε εξέλιξη – η χρήση της ελαττωμένης εβδόμης συγχορδίας στη σεχνάζ κλίμακα (και σε κάποιες περιπτώσεις σε νιχαβέντ) είναι ένα παράδειγμα ιδιαίτερα ευήκοο.

ας ριξουμε λιγο το επιπεδο  με λιγη Ριτα Σακελλαρίου

—————————————————————————-

¹Βλ. Λιάβας, Λάμπρος, «Χορεύοντας και τραγουδώντας με τους τσιγγάνους», Ελευθεροτυπία, 28/12/2001.

 

Ημερολόγιο διαδικτυακής επιτόπιας έρευνας πάνω σε σιδηροδρομικό φόρουμ Δεκέμβριος 6, 2012

Filed under: παράνοια,Διάφορα — Θρώγκος @ 3:10 πμ

Ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου 2011

Τα υποκείμενα συζητούν εντόνως για μια πρόσφατη υπουργική απόφαση που αφορά την εργολαβία-σκούπα που θα αναλάβει την ηλεκτροδότηση του μισού άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Πολιτικά επιχειρήματα και αντ χόμινεμ επιθέσεις δίνουν και παίρνουν, ως συνέπεια δυο ποστ διαγράφονται.

Ημερομηνία: 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η ένταση έχει υποχωρήσει μπροστά στο κοινό συμφέρον: ιδιαίτερη κινητικότητα σε τόπικς που αφορούν εκδρομή του φόρουμ και φωτογράφιση διερχομένου εμπορικού συρμού φορτωμένου με σωλήνες. Ανεβαίνουν πάμπολες φωτογραφίες και σεξιστικά σχολιάκα για της σερβιτόρα της εξοχικής ταβέρνας όπου απολαμβάνουν πολλά μέλη του φόρουμ το μεσημεριανό τους στις σιδηροδρομικές εκδρομές αυτές.

Ημερομηνία: 20 Σεπτεμβρίου 2011

Μέλος του φόρουμ αφηγείται τις σεξουαλικές φαντασιώσεις του που αφορούν συγκεκριμένο μοντέλο ντηζελομηχανής του ΟΣΕ το οποίο συνήθιζε να εξυπηρετεί δρομολόγια κανονικού εύρους. Ακολουθεί  μεγάλη συζήτηση όπου διαφαίνεται η προδιάθεση των υποκειμένων σχετικά με το φύλο. Ακροαριστερό μέλος που γράφει σε καθαρεύουσα παρεμβαίνει για να ξεκαθαρίσει τον κοινωνικό ρόλο του ένοπλου αγώνα.

Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου 2011

Νέκρα στο φόρουμ, σχετική συζήτηση στο τόπικ με τις παραλίες που συνορεύουν με την υπο κατασκευή ΣΓΥΤ Αθήνας – Πάτρας. Οι μοντερέιτορ διαβάζουν αραχνιασμένα θρεντς υπό την επιρροή καφέ και βιομηχανικών τσιγάρων.

Ημερομηνία: 25 Σεπτεμβρίου 2011

Το φόρουμ έχει πέσει, σχετική φημολογία εμφανίζεται για αντίπαλο φόρουμ σχετιζόμενο με λεωφορεία.

Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου 2011

Έπειτα από αλλαγή του σέρβερ δυο μέλη διαγράφονται ως συνομωσία του αντίπαλου λεωφορειακού φόρουμ για την εδραίωσή τους στο χώρο των φόρουμ συγκοινωνιών. Ακολουθεί ξεκατίνιασμα και φωτοσοπαρισμένες γυμνές φωτογραφίες ομοφυλοφιλικής φύσεως.

Ημερομηνία: 5 Οκτωβρίου 2011

Το μισό φόρουμ παρίσταται σε εκδήλωση συλλόγου φίλων του σιδηροδρόμου στη Μεσσηνία. Στα παραλειπόμενα της εκδρομής προστίθεται μια ερωτική εξομολόγηση πρόσφατα χηρευθέντος μέλους προς μια χειροκίνητη δρεζίνα. Κανένα σχόλιο από τη δρεζίνα.

Ημερομηνία: 6 Οκτωβριου 2011

Αχυρόμπαλες παρασυρμένες απ’ τον άνεμο στους πίνακες του φόρουμ. Μοντερέιτορ ανακινεί ξεχασμένο τόπικ σχετικό με τη γραμμή Κρυονερίου – Μεσολογγίου με κρύο αστειάκι. Απ’ το ταβάνι του τόπικ κρέμονται σταλακτίτες πάγου.

Ημερομηνία: 10 Οκτωβρίου 2011

Λυντσάρισμα μέλους του φόρουμ έπειτα από ρατσιστικά σχόλια περί γύφτων στον προαστιακό Μαγούλας. Ο εναγόμενος προσπαθεί επί τέσσερις σελίδες σχολίων να υπερασπιστεί τις σαθρές του θέσεις απέναντι σε εξαγριωμένα πολίτικαλυ-κορρέκτ μέλη τα οποία είναι σε χειμερία νάρκη και ανασταίνονται μόνο σε πολιτικούς καβγάδες. Μέλος πρώην στρατιωτικός αποχωρεί από το τόπικ εις ένδειξιν διαμαρτυρίας ανεμίζοντας τα πηλίκιά του. Η ποινή καθορίζεται στο μπάννινγκ του φασιστομέλους για 10 ημέρες και υποχρεωτική καθημερινή φωτογράφιση στο εργοτάξιο του Σταθμού Λαρίσης.

Ημερομηνία: 15 Οκτωβρίου 2011

Οι μοντερέητορ έφαγαν φάβα το μεσημέρι στο σπίτι του αντμινιστρέητορ.

 

Morning wood pages #5 Μαΐου 26, 2012

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 1:39 πμ
Tags:

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά της αποθήκης, ανακάλυψα πως όσο πιο σβέλτα τρέχεις τόσο πιο απίθανο είναι να συνειδητοποιήσεις το ύψος των σκαλιών, το ποιόν της κλίσης τους, την ακριβή τους θέση· είναι σχεδόν απίθανο να ανιχνεύσεις την ιδιοσυγκρασία που κάθε αναβαθμός έχει καλά κρυμμένη κάτω από το ορθογώνιο πλαίσιό του. Την άποψή μου συμμερίστηκε το τηλέφωνο: κουδούνισε καταφατικά. Το σήκωσα «Ναι;», στην άλλη γραμμή ήταν ο αρλεκίνος «Κατέβα τώρα κέντρο, είναι επείγον». Χωρίς δισταγμό έπιασα το κοντινότερο πουλόβερ και γλίστρησα την τεράστια νεροτσουλήθρα που περνούσε έξω από το μπαλκόνι μου.

Ήταν μια ωραία μέρα· τα πουλιά κανιβάλιζαν σιωπηλά το ένα τ’ άλλο, μασουλώντας νωχελικά και ξαπλωμένα ανάσκελα. Τρεις μεραρχίες κουνουπιών επιτίθεντο μαζικά σε μια σάπια κολοκύθα που είχε ξεμείνει από την προχτεσινή λαϊκή, η οποία μάταια προσπαθούσε να ενδώσει στην αποδόμηση που της παρείχαν οι πρόσφατα αναπτυχθέντες μύκητες. Ήταν μια μέρα ενδοσκόπησης και συλλογισμού· Δεκατρείς του μηνός Μαρτίου, η μέρα που τα στρατά του Μακρυγιάννη έξυναν τ’ αρχίδια τους πάνω στα δέντρα από τη βαρεμάρα του εθνικοαπελευθερωτικού κυνηγητού. Ο άχρηστος δημαρχαίος που όπως πάντα ψήφιζαν οι αθηναίοι είχε ντυθεί στα καλά του (δηλαδή όπως ντυνόταν κάθε μέρα, μ’ ένα άχαρο κοστούμι) και ετοιμαζόταν να αρθρώσει την απερίγραπτα βλακώδη ομιλία του σε ένα βαριεστημένο κοινό που απαρτιζόταν σε ποσοστό 2% από ντόπιους δημότες και 98% τυχαίους περαστικούς και κούκλες βιτρίνας. Οι κούκλες βιτρίνας άκουγαν με προσήλωση και τεράστιο ενδιαφέρον.

Η ζωη κυλώντας στη νεροτσουλήθρα ανάγεται κάπως στα βασικά: σημασία έχουν πλέον μόνο η αναπαραγωγή και η κάλυψη των διατροφικών αναγκών. Γύρω σου, ζωικά και φυτικά είδη εξελίσσονται δαρβινικά με τρόπο ραγδαίο και συνήθως απότομο, μα δεν πρέπει να σε επηρεάζει (περισσότερο απ’ όσο ήδη σε επηρεάζει καθώς ζείτε σε ένα δίκτυο εξελικτικών σχέσεων) γιατί υπάρχει μεγάλη περίπτωση να χάσεις την ισορροπία σου. Ο στόχος που διαφαίνεται στο βάθος, μια πισίνα, μπορεί κάποιες στιγμές να σου χαμογελάει ή να σου θυμίσει κάτι από θάλασσα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το σιντριβάνι στην πλατεία συντάγματος.

Έφτασα με ένα «πλατς», αλλά χωρίς να χάνω χρόνο εντόπισα τον αρλεκίνο· καθώς ανοιγόκλειναν οι σιδερένιες καγκελόπορτες του μετρό με συχνότητα λίγων δευτερολέπτων, όσοι κατάφερναν να περάσουν ασφαλείς πανηγύριζαν πετώντας διαφημιστικά φυλλάδια πρόσφατα μοιρασθέντα στον αέρα, ενώ όσοι δεν κατάφερναν σιχτίριζαν κοινώντας προς τον ουρανό· είναι περίεργος ο τρόπος με τον οποίο μια υβριστική απεύθυνση στον ουρανό μπορεί να σε κάνει να νιώθεις τόσο πιο αλαφρωμένος μετά την άρθρωσή της, παρ’ όλο που δεν αλλάζει τίποτα από την σκατένια κατάσταση στην οποία παρευρίσκεσαι και πρωταγωνιστείς.

Ο αρλεκίνος καθόταν στο συνηθισμένο του σημείο, στη χρυσή τομή της απόστασης μεταξύ δύο παγκακίων, παίζοντας την ανέμπνευστη φλογέρα του. Ο ρουχισμός τους δήλωνε ξεκάθαρα πως δεν ήταν μια από τις καλύτερες του μέρες· ίσως είχε χρειαστεί να βάλει ένα μαζικό πλυντήριο καθώς οι στοίβες των ρούχων κατέκλυζαν το δυαράκι του αφήνοντας σχιστές χαραμάδες για να περνάν ανάμεσα οι κάτοικοι του σπιτιού (ο ίδιος). Τον διέκοψα αγενώς από το παίξιμό του, και υπό το βλέμμα των ενοχλημένων περαστικών τον ρώτησα «Τι γίνεται; Άφησα τον ρεμβασμό μου πάνω στις ιδιοτροπίες των σκαλιών για να έρθω δω». Ανοιγόκλεισε τα μάτια σπασμωδικά, και ένα τρέμουλο έπιασε τη φλογέρα που κρατούσε στο δεξίτου χέρι. «Έρχεται το καλοκαίρι», απάντησε ξέπνοα.

Σήκωσα την κεφάλα μου και κοίταξα γύρω· τα σύννεφα που κρεμνιόντανε στον ουρανό φαίνονταν αρκετά δειλά, και τα γαλάζια μπαλώματα τολμούσαν να ξεράσουν το μπλε φως τους πάνω μας. Στα ανατολικά, τα κουρνιασμένα περιστέρια της πλατείας είχαν αρχίσει να ανθίζουν, βγάζοντας λιγδιασμένα άνθη στα κεφάλια και τις πλάτες τους. Ταυτόχρονα, ένα μπουλούκι τουρίστες απαθανάτιζαν την πλήρη ακινησία των άγνωστων στρατιωτών που προσπαθούσαν να ελαχιστοποιήσουν τα βλεφαρίσματα μπροστά στο μνημείο του Τσολιά. Μερικοί φορούσαν σανδαλόκαλτσα, ενώ τα χρώματά τους είχαν αρχίσει να τείνουν προς την εντροπία όσο περνούσε η ώρα. Με οξυμένο βλέμμα κοίταξα έντρομος τα πρώτα σταγονίδια των κλιματισμών να πέφτουν αργά αλλά σταθερά στη στροφή της Σταδίου. «Καλοκαίριασε», επιβεβαίωσα απογοητευμένος.

 

Laks Φεβρουαρίου 17, 2012

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 9:15 μμ

Ένας μήνας στην παγωμένη χώρα της Νορβηγίας και ο μόνος καπνιστός σολωμός που έφαγα ήταν σε ψωροσάντουιτς του σουπερμάρκετ. Είμαι δέσμιος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, των ισοτιμιών, των διακρατικών συμφωνιών, όλοι προσπαθούν να με κρατήσουν μακριά από το αναθεματισμένο αυτό ψάρι. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Ποιος χρειάζεται όμως ψάρια όταν μπορεί να τρώει όλη μέρα κάθε μέρα φρέσκο χιόνι – μια συνήθεια που περιέργως υιοθετεί ένα ιδιαίτερα μικρό ποσοστό των κατοίκων αυτής της χώρας. Θα ήθελα πραγματικά να γράψω πολλά παραπάνω αλλά φοβάμαι μήπως υπάρχει κάποια κρυμμένη χρέωση ανάμεσα στα γράμματα και μου ‘ρθει το  νοίκι τετραπλάσιο. Η αποζημίωση: το φρέσκο χιόνι απορροφά τον ήχο αποτελεσματικότερα κι από τις αβγοθήκες στο ταβάνι της αίθουσας εκδηλώσεων του λυκείου μου. Ίσως και λίγο καλύτερα. Μερικές φορές σε βαθμό επικίνδυνο.