Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Ο επιτάφιος θρήνος Μαΐου 3, 2013

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 6:25 μμ

Ο επιτάφιος θρήνος· περισσότερο μοιάζει με αναστεναγμό ανακούφισης. Αντικανονικά: με μια αναστροφή του δοσμένου νοήματος ντριμπλάρει επιδεικτικά και στο στενό μαρκάρισμα μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου (ή μήπως marked-unmarked;) η στρογγυλή έννοια ακολουθεί τον – «φύσει» – δρόμο της αδράνειας και βγαίνει άουτ.

«Εγώ· το κενό της απουσίας σου μου αδειάζει την έλλειψη, σαν αφαίρεση του μη-υπάρχοντος από το μη-είναι. Οι βρώμικές σου κάλτσες από φετίχ έγιναν τοτέμ κι από τοτέμ έγιναν χρηστικό αντικείμενο. Βρωμούν τόσο που με στέλνουν στη χέστρα, κι εγώ γράφω, γράφω, γράφω.»

Ο επιτάφιος θρήνος είναι νεκρός μπροστά στην πραγματικότητα που εξωτερικεύεται σαν πάταγος (κρότος;), χάνει πόντους από το σχεσιακό κομμάτι· είναι ένας θρήνος για την έλλειψη ολοκληρωμένου συστήματος ερμηνείας του κόσμου, ένας λυγμός μπροστά στην πολλαπλότητα και το ποικίλο χάος (συχνά τείνει προς το λευκό, γκρι ή σκατί). Με κάνει να ντρέπομαι γι’ αυτό διότι αναγνωρίζω την πλάνη του, όπως και τη δικιά μου πλάνη, ότι αυτό πλανάται. Ή με άλλα λόγια (ή πιο λόγια) ουδείς εκ των δύο δε δύναται να αναγνωρίσει τη φαυλότητα της αντιθέσεως μεταξύ της συστηματοποιημένης και της αντάρτικης σκέψης, μα εγώ-

«Εγώ. Εσύ. Ένα ποιμενικό παστέλ τοπίο στα όνειρά μας, οι ζεστές κατσίκες και τα άλογα που μασουλούν γλυκά το κόκκινο χαλί του έρωτά μας. Ένα δάκρυ μου κυλά – ή μήπως ιδρώτας; – καθώς πριονίζω τα δέντρα που μας χωρίζουν. Εγώ. Εσύ. Ο σπισισμός. Η καπιταλιστική συνθήκη. Τα αφηρημένα ουσιαστικά, οι προτάσεις δίχως ρήμα. Οι τελείες. Τα κενά ανάμεσά τους. Τα κενά ανάμεσά μας.»

Ο επιτάφιος θρήνος, είναι κρίμα, θα μπορούσε να είναι μια επιτάφια γιορτή, ένα πατρινό καρναβάλι που επιτέλους νίκησε την καθαρή Δευτέρα που το πνίγει. Στην πραγματικότητα ένα προτάφιο άγχος για τους λάκκους που περιμένουν τα ηδονικά μας σώματα· αν αναγνωρίζαμε την ανακούφιση της ανυπαρξίας ως συστατικό ενός σπιράλ μεταξύ αυτής και της ύπαρξης, και αν οι ψυχίατροι ήταν πιο πρόθυμοι να συνταγογραφήσουν για διάφορες κοινωνικά κατασκευασμένες ψυχικές παθήσεις και να χαρίζουν ψυχοφάρμακα στους ασφαλισμένους, τότε ο επιτάφιος θα μπορούσε να είναι  μια υπαίθρια ψαραγορά σ’ όλη την πόλη απλωμένη, σα χταπόδιο που αποτελείται από άλλα χταπόδια (σημ. φράχταλ σαηκεντέλι). Εγώ όμως-

«Εγώ. Εμείς. Μια κληματαριά με δυο ρίζες, δυο κεράσια, δυο φύλα, δυο φύλλα δηλαδή τα δυο σκέλια μιας πευκοβελόνας. Η σκοτεινή μου κάμαρη είναι πιο σκοτεινή δίχως σου, και πιο πικρή, μυρίζει κλεισούρα και όχι γλάσο σοκολάτα. Οι σοκολάτες πιο πικρές, διαιτητικές (σημ. δηλαδή σχετιζόμενες με τη δίαιτα και όχι με τους διαιτητάς), οι λεμονάδες όχι τόσο ξινές (δίχως την ξυνίλα του γαριασμένου σου σωβράκου). Εγώ, ένα ράκος, σκέτος σωβράκος. Εμείς, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στη Φυλής (από τους πρόποδες της γης). Εσείς (ποιοί εσείς);. Εμείς λοιπόν μια παραβιασμένη παρένθεση στη σκληρή συνθήκη του βιωμένου κόσμου. Αγγίζω το άγγιγμά σσου και βλέπω το βλέμμα σου. Τι είναι; (απάντηση: η διϋποκειμενικότητα)»

Δε θα υπήρχε επιτάφιος θρήνος χωρίς κρίνο. Δε θα υπήρχαν δεκάποντες πλατφόρμες χωρίς την αναβλημένη φιλοδοξία του πύργου της Βαβέλ. Δε θα υπήρχε καμία νύξη για τα φύλα αν τα ίδια δεν τσεκούρωναν τον κορμό τους με ευλάβεια. Δε θα υπήρχε αυτό το κείμενο αν δεν είχε πέσει το ίντερνετ. Μα αυτό ήρθε, και μαζί του το τέλος:

ΙΝΤΕΡΝΕΤ

εεε συγνώμη

THE END

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s