Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Παραφωνία Ιανουαρίου 26, 2013

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 5:43 πμ

Αν υπάρχει μία έστω γοητεία στην τιμημένη ημών παράδοση έτσι όπως σμιλεύτηκε από το σμίξιμο της ανατολής με τη δύση, είναι το μπάχαλο που δημιούργησε στα μυαλά των ανθρώπω. Επί παραδείγματος δείτε τις μουσικοί. Προσπαθώντας να στριμώξουνε το αραβικό μακάμι στα κάγκελα του ισοσυγκερασμού, δημιουργήσαν ποιότητες και συνδυασμούς περίτεχνους, που πριν δε θα μπορούσανε ποτέ να είχαν καρπίσει. Το τέταρτο του τόνου που απέχει στην σαμπάχ κλίμακα η νότα μι μεταξύ μαντολίνου και βιολιού είναι το χάσμα που δεσπόζει μεταξύ δυο συστημάτων σκέψης τόσο διαφορετικών που δημιουγρούν ένα βροντερό διακρότημα, το οποίο στον διάβα της περιβάλλουσάς του ξερνάει το ρεμπέτικο, την μουσική στην αυλή της υψηλής πύλης, το φλαμένκο, τα κλέτσμερ των Εβραίων και όλο αυτό το συφερτό. Το γεφύρωμα αυτού του χάσματος, μια υπόθεση που πονάει, δεν νοείται δίχως να είναι διαποτισμένο με μια διεθνιστική αλληλεγγύη, ένα φάντασμα πάνω από τα βαλκάνια, μια ιαχή κοσμοπολιτισμού που να καταργεί στρατευμένα τα πολιτισμικά όρια συνενώνοντας σώματα που εξουσιάζονται παραλλήλως και βιώματα που εγγράφονται διαπερνώντας τάξεις κι έθνη.

Το εξής τινό:

στηρίζει την παραπάνω άποψη. Το βιολί συνυφασμένο με την κλασική παράδοση, την εκκλησία, το φεουδαρχικό σύστημα διαδίδεται στον βαλκανικό χώρο με τη βοήθεια των πανταχού παρόντων ρομά,¹ παρέα με το εξίσου κλασικό κλαρίνο και όλη τη μπάντα των χάλκινων που μπουμπουνίζει στο βάθος. Καθώς ανεβοκατεβαίνει τις τάξεις και διαπερνά τα σύνορα, σε διάφορες μορφές, ύφη, μεγέθη και παιξίματα, εκφράζοντας κοινά πάθη. Ο φετιχιστικός χαρακτήρας του μουσικού οργάνου, όταν διατρανώνεται από την μεταμορφωτικό χαρακτήρα καθώς αυτό μετατρέπει την ύλη σε ήχο, του επιτρέπει να επιβιώνει ώς ένα ύστατο επιστέγασμα τεχνικής ή και καλλιτεχνικής φύσεως, που συμπυκνώνει νοήματα του εκάστοτε πολιτισμού φρέσκα προς ερμήνευση από τους φίλους ανθρωπολόγους.

Μουσικολογικά μιλώντας, η σχιζοφρένεια που δημιουργεί στον επίδοξο μουσικό η εκμάθηση ενός ισοσυγκερασμένου οργάνου το οποίο εκτελεί διαφορετικού κουρδίσματος ρεπερτόριο (τουλάχιστον στα πρώτα στάδια της εξέλιξης του μουσικού αυτού παντρέματος) είναι κάτι το οποίο αποτυπώνεται στη μουσική μας/σας παράδοση με ποικίλους τρόπους. Η ανατολίζουσα διαστρέβλωση της κλασικής συγχορδιακής αρμονίας έτσι ώστε να περιλάβει τις τροπικές έλξεις που αρμόζουν στα αυτιά μας δεν είναι ούτε ήταν εύκολη υπόθεση, και είναι ακόμα σε εξέλιξη – η χρήση της ελαττωμένης εβδόμης συγχορδίας στη σεχνάζ κλίμακα (και σε κάποιες περιπτώσεις σε νιχαβέντ) είναι ένα παράδειγμα ιδιαίτερα ευήκοο.

ας ριξουμε λιγο το επιπεδο  με λιγη Ριτα Σακελλαρίου

—————————————————————————-

¹Βλ. Λιάβας, Λάμπρος, «Χορεύοντας και τραγουδώντας με τους τσιγγάνους», Ελευθεροτυπία, 28/12/2001.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s