Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Morning wood pages #5 Μαΐου 26, 2012

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 1:39 πμ
Tags:

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά της αποθήκης, ανακάλυψα πως όσο πιο σβέλτα τρέχεις τόσο πιο απίθανο είναι να συνειδητοποιήσεις το ύψος των σκαλιών, το ποιόν της κλίσης τους, την ακριβή τους θέση· είναι σχεδόν απίθανο να ανιχνεύσεις την ιδιοσυγκρασία που κάθε αναβαθμός έχει καλά κρυμμένη κάτω από το ορθογώνιο πλαίσιό του. Την άποψή μου συμμερίστηκε το τηλέφωνο: κουδούνισε καταφατικά. Το σήκωσα «Ναι;», στην άλλη γραμμή ήταν ο αρλεκίνος «Κατέβα τώρα κέντρο, είναι επείγον». Χωρίς δισταγμό έπιασα το κοντινότερο πουλόβερ και γλίστρησα την τεράστια νεροτσουλήθρα που περνούσε έξω από το μπαλκόνι μου.

Ήταν μια ωραία μέρα· τα πουλιά κανιβάλιζαν σιωπηλά το ένα τ’ άλλο, μασουλώντας νωχελικά και ξαπλωμένα ανάσκελα. Τρεις μεραρχίες κουνουπιών επιτίθεντο μαζικά σε μια σάπια κολοκύθα που είχε ξεμείνει από την προχτεσινή λαϊκή, η οποία μάταια προσπαθούσε να ενδώσει στην αποδόμηση που της παρείχαν οι πρόσφατα αναπτυχθέντες μύκητες. Ήταν μια μέρα ενδοσκόπησης και συλλογισμού· Δεκατρείς του μηνός Μαρτίου, η μέρα που τα στρατά του Μακρυγιάννη έξυναν τ’ αρχίδια τους πάνω στα δέντρα από τη βαρεμάρα του εθνικοαπελευθερωτικού κυνηγητού. Ο άχρηστος δημαρχαίος που όπως πάντα ψήφιζαν οι αθηναίοι είχε ντυθεί στα καλά του (δηλαδή όπως ντυνόταν κάθε μέρα, μ’ ένα άχαρο κοστούμι) και ετοιμαζόταν να αρθρώσει την απερίγραπτα βλακώδη ομιλία του σε ένα βαριεστημένο κοινό που απαρτιζόταν σε ποσοστό 2% από ντόπιους δημότες και 98% τυχαίους περαστικούς και κούκλες βιτρίνας. Οι κούκλες βιτρίνας άκουγαν με προσήλωση και τεράστιο ενδιαφέρον.

Η ζωη κυλώντας στη νεροτσουλήθρα ανάγεται κάπως στα βασικά: σημασία έχουν πλέον μόνο η αναπαραγωγή και η κάλυψη των διατροφικών αναγκών. Γύρω σου, ζωικά και φυτικά είδη εξελίσσονται δαρβινικά με τρόπο ραγδαίο και συνήθως απότομο, μα δεν πρέπει να σε επηρεάζει (περισσότερο απ’ όσο ήδη σε επηρεάζει καθώς ζείτε σε ένα δίκτυο εξελικτικών σχέσεων) γιατί υπάρχει μεγάλη περίπτωση να χάσεις την ισορροπία σου. Ο στόχος που διαφαίνεται στο βάθος, μια πισίνα, μπορεί κάποιες στιγμές να σου χαμογελάει ή να σου θυμίσει κάτι από θάλασσα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το σιντριβάνι στην πλατεία συντάγματος.

Έφτασα με ένα «πλατς», αλλά χωρίς να χάνω χρόνο εντόπισα τον αρλεκίνο· καθώς ανοιγόκλειναν οι σιδερένιες καγκελόπορτες του μετρό με συχνότητα λίγων δευτερολέπτων, όσοι κατάφερναν να περάσουν ασφαλείς πανηγύριζαν πετώντας διαφημιστικά φυλλάδια πρόσφατα μοιρασθέντα στον αέρα, ενώ όσοι δεν κατάφερναν σιχτίριζαν κοινώντας προς τον ουρανό· είναι περίεργος ο τρόπος με τον οποίο μια υβριστική απεύθυνση στον ουρανό μπορεί να σε κάνει να νιώθεις τόσο πιο αλαφρωμένος μετά την άρθρωσή της, παρ’ όλο που δεν αλλάζει τίποτα από την σκατένια κατάσταση στην οποία παρευρίσκεσαι και πρωταγωνιστείς.

Ο αρλεκίνος καθόταν στο συνηθισμένο του σημείο, στη χρυσή τομή της απόστασης μεταξύ δύο παγκακίων, παίζοντας την ανέμπνευστη φλογέρα του. Ο ρουχισμός τους δήλωνε ξεκάθαρα πως δεν ήταν μια από τις καλύτερες του μέρες· ίσως είχε χρειαστεί να βάλει ένα μαζικό πλυντήριο καθώς οι στοίβες των ρούχων κατέκλυζαν το δυαράκι του αφήνοντας σχιστές χαραμάδες για να περνάν ανάμεσα οι κάτοικοι του σπιτιού (ο ίδιος). Τον διέκοψα αγενώς από το παίξιμό του, και υπό το βλέμμα των ενοχλημένων περαστικών τον ρώτησα «Τι γίνεται; Άφησα τον ρεμβασμό μου πάνω στις ιδιοτροπίες των σκαλιών για να έρθω δω». Ανοιγόκλεισε τα μάτια σπασμωδικά, και ένα τρέμουλο έπιασε τη φλογέρα που κρατούσε στο δεξίτου χέρι. «Έρχεται το καλοκαίρι», απάντησε ξέπνοα.

Σήκωσα την κεφάλα μου και κοίταξα γύρω· τα σύννεφα που κρεμνιόντανε στον ουρανό φαίνονταν αρκετά δειλά, και τα γαλάζια μπαλώματα τολμούσαν να ξεράσουν το μπλε φως τους πάνω μας. Στα ανατολικά, τα κουρνιασμένα περιστέρια της πλατείας είχαν αρχίσει να ανθίζουν, βγάζοντας λιγδιασμένα άνθη στα κεφάλια και τις πλάτες τους. Ταυτόχρονα, ένα μπουλούκι τουρίστες απαθανάτιζαν την πλήρη ακινησία των άγνωστων στρατιωτών που προσπαθούσαν να ελαχιστοποιήσουν τα βλεφαρίσματα μπροστά στο μνημείο του Τσολιά. Μερικοί φορούσαν σανδαλόκαλτσα, ενώ τα χρώματά τους είχαν αρχίσει να τείνουν προς την εντροπία όσο περνούσε η ώρα. Με οξυμένο βλέμμα κοίταξα έντρομος τα πρώτα σταγονίδια των κλιματισμών να πέφτουν αργά αλλά σταθερά στη στροφή της Σταδίου. «Καλοκαίριασε», επιβεβαίωσα απογοητευμένος.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s