Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Morning wood pages #1 Μαΐου 19, 2012

Filed under: Διάφορα — Θρώγκος @ 12:32 πμ
Tags:

Έφτασε η ώρα της παγκοσμιοποίησης. Τα χωριά ενώθηκαν με δίχτυα από ξεραμένο σπέρμα και άρχισαν να συνομιλούν γλήγορα σε αργκό δυτικών προαστείων, απέκτησαν κοινό και θαυμαστές ενώ ταυτόχρονα έφτιαξαν μια βάση ανατροφοδότησης για την επικράτηση των πιο ορίτζιναλ, των πιο τρου εμπειριών. Οι πόλεις ανέστησαν τα ζόμπι των υπογείων και τα αναστήλωσαν στη σειρά ελαφρά κυρτά προς τα έξω για να φαίνονται πιο αέρινα, με σκοπό να θέλξουν τα περίεργα πλάσματα με τα τρία μάτια που άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους φορώντας καπέλα προηγούμενων δεκαετιών. Η γήινη ομίχλη που κάλυπτε άλλοτε τις απρόσιτες εκτάσεις που αρέσκονταν στο να απλώνονται εκεί που δεν υπάρχει ανθρώπου νους αναδιπλώθηκε, ανασκουμπώθηκε και αυτορουφήχτηκε σε πηγάδια που είχαν σχεδιαστεί περισσότερο για το στοίβαγμα ανθρώπων παρά για την ανέλκυση υπόγειων υδάτινων όγκων.

Το ένα τρίτο του πληθυσμού ενεπλάκη σε μια επανάσταση: κρατούσαν πανό που περιδινόσαντο το ένα μέσα στο άλλο, σε τέτοιο βαθμό που τα συνθήματά τους δημιουργούσαν ολάκερα σταυρόλεξα, οι σημασίες τους αλληλοπείραζαν τις κεραίες τους ανταλάσσοντας χημικά μηνύματα, και οι ακροστοιχίδες τους άφηναν πίσω τους στραφταλιστό σάλιο σα γυμνοσάλιαγκες. Η επανάσταση αυτή, που είχε ως πρωταρχικό στόχο να μην αποκτήσει ποτέ κεφαλαίο γράμμα στην αρχή της, έπιασε τους σωλήνες της αποχέτευσης από τη βάση τους και τους έστρεψε στον ουρανό: επόμενο ήταν, άρχισε να βρέχει σκατά. Αλλά αυτή η πράξη ήταν μόνο ένα μέσο για την θεμελίωση μιας νέας τάξης ταξί, που σύντομα κυριάρχησαν στο αστικό τοπίο, και περιλάμβαναν υπηρεσίες ομορφιάς και φαινόμενα Απατούν. Η κατηγορία φαινομένων που γρήγορα επικράτησε, τα λεγόμενα Απατούν, άρχισαν να παραπατούν πάνω στις άσπρες γραμμές των διαβάσεων πεζών, γιατί ανάμεσα στις λωρίδες υπήρχε ένα απύθμενο κενό, το λεγόμενο άπατο κενό, και δεν μπορούσαν να το πατήσουν λόγω πατινιών. Η νέα τάξη ταξί και τα Απατούν σύντομα συνδιαλέγησαν εντόνως, επιβάλλοντας σύντομα έναν άγραφο νόμο που όποιος τολμούσε να τον γράψει σβηνόταν κατευθείαν απ’ το χάρτη. Τα πιο όμορφα όνειρα, οι εφιάλτες, τέθηκαν επικεφαλής των υπουργείων δημοσίων τάξεων, και επίτασσαν τις τάξεις απάνω στον κοσμάκη, αλλά με ιδιαίτερη φιλικότητα, με αποτέλεσμα να γίνουν αντικείμενο σεβασμού των προλεταριακών ορδών του χάους. Η επανάσταση συνέχισε το θεάρεστο έργο της αφαιρώντας σταδιακά ένα ένα τα μικρά της γράμματα, με πρώτο το έψιλον, πράγμα που προκάλεσε σωρεία ποδοβολητών από την πλευρά του προλεταριακού χάους των ορδών. Πανάσταση, φωναζόταν χωρίς άρθρο, έγινε το όνομα τριών χιλιάδων μωρών που γεννήθηκαν ταυτόχρονα εννέα μήνες μετά από ένα μυθικό όργιο οργανωμένο από ελευθεριακούς αιθεροβάμονες οργανοπαίχτες, οι οποίοι χρησιμοποίησαν την στρογγυλεμένη πονηράδα τους έτσι ώστε να κατευνάσουν τα οξυμένα πνεύματα. Κανείς σε αυτή τη φάση της παγκοσμιοποίησης δεν ασπαζόταν τα οξυμένα πνεύματα, καθώς όλοι προτιμούσαν τη δασεία επειδή προσέδιδε μια πνοή αύρας στον άνεμο της ανάσας τους.

Βέβαια η παγκοσμιοποίηση δεν ήταν δυνατόν να σταματήσει σε τρεις ψωροχιλιάδες ανθρώπινα νεογνά. Προχώρησε, χρησιμοποιώντας τα εφόδια της πανάστασης, και εισχώρησε στα μύχια της ψυχής των κολυμβητών, που με τη σειρά τους εισχώρησαν στα βάθη των μυχιών της θαλάσσης αδράχνοντας τεράστια πτερύγια ντυμένα με κοράλλια. Τα κοράλλια έδιναν στροφορμή στην ώθηση των κολυμβητών, ενώ ταυτόχρονα τους παρείχαν το ευπρόσδεκτο οξυγόνο υπό τη μορφή μικρών μπουρμπουληθρών. Η θάλασσα αναταράχτηκε από την έφοδο στα μύχια της, και αποφάσισε να τα κοινωνικοποιήσει λες και ήταν μέσα παραγωγής. Αμέσως αμέτρητα πορτοκαλί σφουγγάρια ξεχύθηκαν στους ωκεανούς σφουγγαρίζοντας τις βρωμιές των φαλαινοθηρικών και των σκουριασμένων τάνκερ, χωρίς να γνωρίζουν πως η βρωμιά είχε ήδη διεισδύσει στις πηγές των ποταμών. Η πανάσταση εξέθρεψε μια στρατιά σπανάκια, που οργανώθηκαν μέσω ομάδων αυτογνωσίας και αποφάσισαν τον εποικισμό του φεγγαριού χωρίς πολλά πολλά. Στο φεγγάρι τους περίμενε η θεά της παγκοσμιοποίησης, η μυθική Κουλτουργοργορ, μια θεά χωρίς τόνο αλλά με τόνους υπομονής και με τη δύναμη των πολιτισμικών ροών. Τα σπανάκια ήταν γενναία και τη ρώτησαν μ’ ένα στόμα, μια φωνή: «Πάγκαλη Κουλτουργοργορ, πότε θα πετύχει η πανάσταση;» και η Κουλτούργοργορ απήντησε με δυο στόματα «Σύντομα, αδελφές μου. Να προσέχετε τον ιονισμό σας» και χαμογέλασε ευτυχώς. Τα σπανάκια δεν κουνήθηκαν.

Advertisements
 

One Response to “Morning wood pages #1”

  1. Μου συνέβη κάτι ανάμεσα σε οργαζμό και αγάπη


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s