Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Ο καπνός των πιράνχας Μαΐου 26, 2010

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 12:24 μμ

Μπορεί λοιπόν να είμαστε εκείνοι που δεν έχουν και πολύ σημασία στους τόνους της πληροφορίας οι οποίοι φτιάχνουν την ανθρώπινη αλήθεια, και οι μικρές μας ιστορίες να φαίνονται απειροελάχιστες μπροστά στην απύθμενη απειρότητα του σύμπαντος. Ίσως μερικές από αυτές τις ασημαντότητες να αποκτούν σημασία ως χαρακτηριστικές της μετριότητας που μπορεί  να βιώνουμε όλοι εμείς, αλλά δεν παύουν να είναι ένα ψηφίο στο κοινωνικό π. Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνουμε γι’ αυτό, το θέμα είναι τι κάνουμε για να κινήσουμε όλη τη σούπα των ασημαντοτήτων έτσι ώστε να αλλάξουμε το κατακάθι, και πώς θα ξεχωρίσουμε τα καρότα από τα κολοκυθάκια, ακόμα και το πως θα επιπλεύσουμε χωρίς να πατήσουμε πάνω στα πτώματα των πιπεριών φλωρίνης. Γιατί αλλιώς μαύρο στόμα που μας ρούφηξε.

Advertisements
 

5 Responses to “Ο καπνός των πιράνχας”

  1. pornetry Says:

    *να είναι ένα ΔΕΚΑΔΙΚΟ ψηφίο στο κοινωνικό π

    τζίζους.

  2. Pepper Ann Says:

    Πω ωραίο ποστ!
    Με το που διάβασα, μου ρθε αμέσως στο νου η θεωρία που έχει αναπτύξει μια φίλη και σκέφτηκα ότι οφείλω να την παραθέσω 😛 !
    Λέει λοιπόν, ότι είμαστε όλοι εμείς (εμείς οι απειροελάχιστες ασημαντότητες, όχι τα μάυρα στόματα-μικρά και μεγάλα-) σαν ένα πιάτο με ρύζι, κρέας και λαχανικά.
    Αλλά είναι άλλο πράγμα το να είναι κάποιοι ανάμεσα μας οι κόκκοι του ρυζιού, κάποιοι τα λαχανικά δίπλα και κάποιοι άλλοι η μπριζόλα ξέχωρη στην άκρη του πιάτου, και άλλο πράγμα να κόψουμε το κρέας κομματάκια, να τα ανακατέψουμε όλα μαζί με το ρύζι και τα λαχανικά και να γίνουμε όλοι ένα πολύχρωμο, λαχταριστό πράγμα.
    Έτσι ναι μεν έχει ο καθένας τα δικά του χαρακτηριστικά και τη δική του εσάνς, ως κόκκος ρυζιού, ως κομματάκι κρέας, ως σπυρί καλαμποκιού ή ως μπιζέλι, αλλά δεν είναι πια ξέχωρος ο ένας απ’τον άλλον, είμαστε όλοι σε επαφή με όλους.
    Και μπερδεύουμε και το μαύρο στόμα έτσι, που τσιμπάει πιρουνιές αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι τρώει ακριβώς. Εκεί είναι που το πιάνει σύγχυση.
    Δεν μπορεί να ξεχωρίσει αυτές τις διαφορετικές εσάνς γιατί δεν είναι γκουρμεδιάρικο-σε αντίθεση με εμάς.
    Αυτό μας θέλει ξέχωρους τον έναν απ’τον άλλον για να ξέρει κάθε φορά τη ποσότητα του σάλιου και τη δύναμη που πρέπει να βάλει στα δόντια για να μας λιώσει.
    Του φαίνεται χαοτική η κατάσταση στο πολύχρωμο πιάτο.
    Φοβάται μη δαγκώσει κανά κοκκαλάκι απ΄το κρέας ή καταπιεί κανά ξερό μπιζέλι.
    Βεβαια εντάξει, δεν γίνεται απλά να αρκούμαστε στο να το μπερδεύουμε.
    Αυτό μας τρώει το μαλακισμένο.

  3. Πολυ φοβάμαι οτι τα καρότα μαζί με τις πιπεριές και τα υπόλοιπα λαχανακιά μπήκαν στο μπλέντερ και δεν μας σώζει (πλέον) τίποτα…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s