Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Το βίωμα του Δεκέμβρη Δεκέμβριος 8, 2009

Filed under: παράνοια — Θρώγκος @ 1:22 πμ

για έναν ξεκάθαρα Δεκεμβριανό άνθρωπο

Επειδή έχω μπουχτίσει με τα κοινωνικά, τα συλλογικά, τις δημοσκοπήσεις και τις  σφυγμομετρήσεις, κι επειδή βαρέθηκα να τα ανάγω (Εγώ ή ο Άλλος) όλα σε κοινωνικές αιτίες, θα σας μιλήσω λίγο για το πώς εγώ βίωσα το Δεκέμβρη, εγώ και μονάχα εγώ, αυτό το μοναχικό εγώ.

Ήταν που λέτε ένας απλός φοιτητής, συνειδητοποιημένος μεν απαθής δε, μέσα σε μια εξίσου συνειδητοποιημένη και απαθή παρέα, που απολάμβανε τη φοιτητική του ζωή παρέα με ίντερνετ, θεωρητικό στοχασμό και μπόλικα ναρκωτικά (αυτά αρμόζουν στη φοιτητική ζωή του 21ου αιώνα). Η πολιτική και προσωπική στάση του εν λόγω περιοριζόταν στην κριτική στους πάντες (με μια τάση αφυψηλοσύνης) και στη  λογική του «ποιος είμαι εγώ που θα…». Μια τυπική συμπεριφορά μπλόγκερ. Ιδεολογικά πάντα τοποθετούσα στον εαυτό μου στον πολιτικό χώρο του «Δεν ανήκω πουθενά γιατί αυτοί είναι έτσι, οι άλλοι αλλιώς και με εκείνους διαφωνώ σε αυτό»

Έξαφνα όμως, κατά τη διάρκεια ενός συντόμου τριπ σε φιλική προς τα ναρκωτικά ευρωπαϊκή χώρα, συνέβη το συμβεβηκός. Όσο χρειάστηκε να μείνω στο εξωτερικό συνειδητοποίησα τα εξής πράγματα α)Ενώ μέχρι τώρα όλα τα δυσάρεστα συνέβαιναν μακριά (γεωγραφικά αλλά και πολιτισμικά), το συμβεβηκός είχε συμβεί στο σπίτι μου (Οδός Μεσολογγίου), άρα με αφορούσε άμεσα β)Τα γεγονότα έτρεχαν τόσο γρήγορα, και σε κάποια σημεία είχαν φτάσει σε τέτοια ένταση που δεν μπορούσα να κάνω κριτική στους πάντες. Έκανα κριτική σε αυτούς που η κριτική τους άρμοζε σε εκείνη τη φάση.

Όταν γύρισα στην πατρίδα, η βίωση των γεγονότων από κοντά συνετέλεσε σε μία ακόμη μεταστροφή: Το «ποιος είμαι εγώ που θα…» απαντήθηκε με το «Εγώ είμαι που θα…», και το «Ανήκω στον πολιτικό χώρο που διαφωνεί με αυτούς, απεχθάνεται εκείνους και κριτικάρει τους υπόλοιπους» μεταμορφώθηκε στο «Ανήκω εδώ, άσχετα με το αν κάνω κριτική στον Εαυτό ή στον Άλλο». Για πρώτη φορά συμμετείχα σε συνέλευση που πραγματικά  αποφάσιζε (και όχι γκάριζε και ειρωνευόταν όπως στη σχολή μου), και που πραγματικά μετρούσε η φωνή του καθενός κι όχι το μήκος πέους του καθενός και τα πολιτικά του αρχίδια (όχι πως αυτή η εξιδανίκευση είναι πάντα παρούσα σε παρόμοιες συνελεύσεις). Στη συνέχεια, έζησα απο κοντά τα περίφημα «επεισόδια» και κατάλαβα πως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα έλεγαν στις ειδήσεις. Για την ιστορία, τα μπάχαλα με κάλυψη ασύλου είναι  μια καλοσχεδιασμένη μηχανή που με στρατηγικό τρόπο προσπαθεί να πάρει το «σκαλπ» του αντιπάλου, και όχι τόσο χύμα ζόφος όσο φαίνονται από μακριά. Σε αυτό περίπου το σημείο άρχισε να σχηματοποιείται στο κεφάλι μου και η έννοια της «συντροφικότητας» και της «αλληλεγγύης».

Η συμμετοχή και παρατήρησή μου σε διαφόρων ειδών πορείες, καταλήψεις, παρεισφρήσεις και ενοχλήσεις στην κανονικότητα μου άναψε τα επαναστατικά μου λαμπάκια, που μέχρι τότε βούιζαν μισοσβησμένα πως «Δεεεε θα φτάαασουμε ποτέεε την ουτοπίιια, χαζορομαντικέεε ονειροπόοοολε». Από εκείνη τη στιγμή έβλεπα διάφορες μικρές ουτοπίες να πραγματώνονται και μάλιστα χωρίς καμία δικιά μου πίεση και προσπάθεια.

Οι παροδικές νομαδικές καταλήψεις, ο πανηγυρικός τους χαρακτήρας, γενικά ο πανηγυρικός χαρακτήρας των εξεγερσιακών φαινομένων, τα οποία βάζουν μια μάσκα οργής αλλά συνήθως κρύβουν πίσω τους μια άγρια χαρά, τη χαρά της υποκειμενικής και αντικειμενικής απελευθέρωσης και την αίσθηση της ατομικής και συλλογικής παντοδυναμίας, φύτεψαν μέσα μου ένα μικρόβιο το οποίο δε σταματάει να μου ψιθυρίζει πως ο αυθορμητισμός του παρελθόντος  Δεκέμβρη μπορεί να αντιστασθμιστεί από την οργάνωση και τον εξοπλισμό ενός μελλοντικού.

Το παραθυράκι της παρούσας Αφήγησης είναι το γέλιο του μελλοντικού Εαυτού καθώς θα διαβάζει αυτό το κείμενο, δεδομένης και της ηλικίας του (Εαυτού). Το παραθυράκι όμως αυτό μικραίνει σημαντικά εάν λάβουμε υπόψιν πως η Ταυτότητα του Εαυτού (απαίσια παρήχηση) δομήθηκε με τη σφραγίδα του Δεκέμβρη, και αν στο μέλλον απομακρυνθεί πολύ από αυτόν θα είναι μια σκέτη αποτυχία.

Με τη δύναμη του Φουκώ,

μεταμοντέρνα Σέηλορμουν.

Υ.γ.:Ωραία όλα αυτά, αλλά για πες μας, επαναστατικά γυμνασμένε φοιτητά, τι συλλογικό έκανες μετά το πέρας του Δεκέμβρη; α)Πάτησες σε καμία συνέλευση ή μήπως ακόμα κλείνεις κεφάλαια απ’ το παρελθόν; β)Απέβαλλες τους αντικοινωνικούς σου φόβους ή τους έκρυψες πίσω από ένα μανδύα τηλεφωνικής  τυπικότητας; γ)Απέκτησες τα θεωρητικά εργαλεία ή μήπως πασάλειψες μια σειρά από γενικότητες;δ) Έβαλες ένα λιθαράκι στην ατομική και κοινωνική απελευθέρωση ή απλά διάβαζες Τέρμιναλ στην τουαλέτα;

Υ.γ.2: (Disclaimer) Το παρόν ποστ διέπεται από την άποψη «Το προσωπικό είναι και πολιτικό» και την αρχή της πολιτισμικής σχετικότητας.

Advertisements
 

4 Responses to “Το βίωμα του Δεκέμβρη”

  1. pornetry Says:

    Για την ιστορία, τα μπάχαλα με κάλυψη ασύλου είναι μια καλοσχεδιασμένη μηχανή που με στρατηγικό τρόπο προσπαθεί να πάρει το “σκαλπ” του αντιπάλου, και όχι τόσο χύμα ζόφος όσο φαίνονται από μακριά

    Εμένα γιατί από κοντά μου φαίνονται πιο ζοφερά;

  2. γιατί είσαι πασιφιστής και κατά της συμβολικής βίας, γι’ αυτό ;-Ρ

  3. pornetry Says:

    Define συμβολική βία ε, μόνο συμβολική δεν είναι αυτή η αηδία!

  4. Eee. Βία που δεν αποφέρει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα αλλά γίνεται για λόγους διαλάλησης της παρουσίας του εκάστοτε υποκειμένου – επίσης δε στρέφεται εναντίον ανθρώπων αλλά υλικών αντικειμένων (όπως οι μπάτσοι). Παράβαλλε: τάγκινγκ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s