Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Στίχοι μετά μουσικής Νοέμβριος 24, 2009

Υποκείμενο: Δυτικό, ανδρικό, του διαφωτισμού.

Μερικές φορές λοιπόν, ειδικά σε άτομα με πολύ πιο ανεπτυγμένο μουσικό αισθητήριο απ’ ότι στιχουργικό (αν και έχοντα γνώμη και για την ποίηση  ως ερασιτέχνες ποιητές) η μουσική μπορεί να χρωματίσει και τους πιο αδιάφορους και μουντούς στίχους και να τους καταστήσει πλήρεις νοημάτων και συνειρμών. Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν οι λειτουργίες και πάσης φύσεως θρησκευτικά λειτουργήματα που ενίοτε επενδύονται με ασύμμετρα αριστουργηματική μουσική σε σχέση με το λόγο, αλλά και δημώδη τραγούδια άσημων στιχουργών που αποκτούν μια πνοή μέσω της ερμηνείας αξιοπρόσεκτων καλλιτεχνών, όπως η περίπτωση της Chavella Vargas.

Η εν λόγω κιουρία, για όσους δεν την ηγνωρίζουν, είναι μια Κοσταρικένια μελωδός που όμως αφήκε τα τραγουδιστικά της προϊόντα να ανθίσουν κυρίως στο Μεξικό, και ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών και απλών ανθρώπων  με την φωνητική της εκφραστικότητα. Έκανε το outing της ως λεσβία στα 81 της (κάλλιο αργά παρά ποτέ), αρκετά χρόνια αφότου είχε σχετιστεί και με την Frida Kahlo. Στα νιάτα της επιτελούσε ιδιαιτέρως ανδρικά, φορώντας αντρικά ρούχα (ρούχα με πέη), καπνίζοντας πούρα (φαλλικά), πίνοντας και απαρνούμενη την γυναικεία της επιφάνεια (δες και την εμφάνιση της Τσαβέλλα ως Θανάτου στην ομώνυμη ταινία μελωδούσα την Llorona – «Η κλαψερή», αντίστοιχη μυθολογική περσόνα της δικής μας λάμιας).

(σημαντική λεπτομέρεια στο βίντεο: ο Τρότσκι ρεφορμίζεται με τη βοήθεια τσεκουριού)

Βυθιζόμενος λοιπόν αυτές τις μέρες στη μουσική της εν λόγω, διεπίστωσα με πόση θέρμη ησπαζόμην τους στίχους που εκφράζουν πάθη ερωτικά και συνήθη (αντίστοιχα των δικών μας σκυλάδικων, ίσως με μια πιο εμφανή ποιητική χροιά – φανταστείτε επιπέδου «Σ’ έχω κάνει θεό«, ίσως και λίγο πιο πάνω) τα οποία καμία δουλειά δεν έχουν με το πολιτισμικό μου Εγώ. Η διαδικασία ήταν πανομοιότυπη με τον τρόπο που οι λειτουργίες του Μπαχ, του Μασώ κ.ο.κ. με έκαναν να μάθω απ’ έξω μέρη του Πιστεύω και εν γένει της λειτουργίας στα λατινικά, ενώ η χριστιανική μου πίστη περιορίζεται στις αναρχοκομμουνιστικές πολιτικές καταβολές που λογίζω στις  πρώτες αγάπες. Μυστήριοι λοιπόν αι οδοί της μουσικής και του λόγου – συνδυάζοντας το συνυποδηλωτικό (άρα άρα ασυνείδητο/υποσυνείδητο) χαρακτήρα της μουσικής γλώσσας με τον αναφορικό της πραγματικής γλώσσας μπορεί κανείς να φτιάξει επικίνδυνα και διεισδυτικά μίγματα.

 

Advertisements
 

One Response to “Στίχοι μετά μουσικής”

  1. Γιάπ, κάπου κάπου αρχίζεις να αναθεωρείς πράγματα που πίστευες….. τελικά τι είναι καλαίσθητο και τι όχι έχει πολλές φορές σχέση και με το πως πλασάρεται…

    Μπορεί να είναι μπέργκερ απο Γκούντιζ αλλά άμα στο δώσει η μαμά σου, σε ωραίο πιάτο και με ωραία συνοδευτικά τότε θα σ’αρέσει!

    It’s inevitable!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s