Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Πάμε βολτίτσα; Ιουνίου 20, 2007

Filed under: Κείμενα μεν Ποιήματα δέ — Θρώγκος @ 5:27 μμ

Περνάει η ώρα περνάει η ώρα περνάει η ώρα
περνάει
η ώρα…

κι η νύχτα κατεβαίνει
με άδειο φερετζέ
κι η κόρη νυσταγμένη
θα πιεί κανα γκαφέ.

Κρέμετ’ η κουρτίνα κρέμετ’ η κουρτίνα κρέμετ.
η.
Κουρτίνα.

και μου κρύβει τον ήλιο, και το σκοτάδι, και τη σκιά.
μου κρύβει την πλατεία του Έξω
και τον κενό ακάλυπτο που δεν πρόκειται ποτέ να πουληθεί γιατί ανήκει σε πλήθος ιδιοκτητών διαμερισμάτων στις γύρω πολυκατοικίες.
Ήταν παληά κάτι περίεργο και μυστηριώδες, σαν
λεπροκομείο
τρελοκομείο
νοσοκομείο
ελαιοτριβείο.

Το ελαιοτριβείο του Πατής-αγά.
Έφτιανε τς εληές του και του λάδι του.
Να γυαλίζει τη γκορμάρα του και να μαλάζει την τριχωτή κοιλάρα του.
Το ζώον.

Η πετσέτα με στίγματα είναι ένα δίπλωμα ετερογνωσίας.
Πολλές πετσέτες=πολλά διπλώματα.
Πολλά διπλώματα=πολλή ετερογνωσία.
Ξεχειλίζουσα.

Τέχνη.

“Ξέχασα το κινητό μου στο αθόρυβο
και μ’ έπαιρνες τ’ απόγεμα μ’ απόκρυψη
και πάτησα της κλήσης την απόρριψη
κ’ έκλαιγα γοερά το βράδυ ολόκληρο…

Περίμενα, περίμενα, περίμενα
σε πήρα και στο σπίτι, μα δεν ήσουνα
στον τηλεφωνητή άφησα μήνυμα
αντωνυμία, ρήμα κι ένα επίρρημα:

Σ’ αγαπώ πολύ
δε θέλω να σε χάσω
μα τον αριθμό σου
πάω να ξεχάσω

Σ’ αγαπώ πολύ
μα δε θα βάλω κάρτα
γιατί έχω λίγα χρήματα
και άμα θέλεις πάρτα.”

Το καλοκαίρι; Πάμε Σιντάρτα
θα έχει γκόμενες και μουσική
μπόλικους εναλλακτικούς
και λαϊκά για αλλαγή.

Το Καλοκαίρι πάμε Σιντάρτα
σε περιμένω
με δυο ποτήρια και λίγη σαγκρία
ως το πρωί
μέχρι το βράδυ
ώσπου να μην ξέρεις τι μέρα είναι
τι μήνας είναι
κι αν ζεις την τρίτη ή τέταρτη ζωή.

Το καλοκαίρι πάμε Σιντάρτα
για να ξεχάσουμε τα παληά
θά ‘ναι ωραία, με τα παιδιά
και τα σκυλιά
και τα γατιά:

Η Ετεροσημία, η Διαφωνία, η Φόρμα-Σονάτα
η Μεθεβδόμις κι η Μεθενάτις
και πίσω η Όξυνση της Τετάρτης.

Έχασα τα γυαλιά μου και μια πένα
και τώρα πια θα βλέπω πιο θολά
και τις χορδές θα παίζω με τα δάχτυλα
πιο σιγανά
και πιο θολά.
Δε με πειράζει όμως, έχω συνηθίσει
να αχνοβλέπω μέσα από το νέφος
και να παίζω ούτι απαλά
αργά το βράδυ
που όλοι κοιμούνται
και δε μ’ ακούνε.

Στα σκοτεινά.

Advertisements
 

2 Responses to “Πάμε βολτίτσα;”

  1. Η Όξυνση της Τετάρτης γραντζουνάει. Με ξενύχιασε. :/

  2. deadniro Says:

    Dear Xaris

    Τελικά διαβάζοντας το μπλογκ ενός ανθρώπου βλέπεις πολύ μέσα του.(βαρύγδουπη δήλωση. Επτά τρακόσα,μαντάμ, να τ΄αφήσω;).
    Τσέκαρα το μπλογκ σου μετα τη γιορτη της μουσικής και μπορώ να πω πως ειδα περισσοτερα από το χαμόγελό σου και την μουσικότητα σου, που αμφότερα ήτο έκδηλα στις πρόβες.
    Θα τσεκάρω λίγο παραπάνω, και ελπίζω αφου μαζέψω αποριες να τα πουμε (ξανα) και στον πραγματικό τρισδιαστατο κόσμο.
    Το Μάιο έγραφα καλύτερα. Τωρα με Κλειω έχω ψιλοστερέψει. Τσέκαρε κυρίως διηγήματα Μαίου.
    Σε φιλώ.
    Ειλικρινά δικός σου

    Η αυτού deadnirotis

    (προωθησε ρε το μπλογκ μου στην νεολερα, δεν έχω κοινό γεννημένο στα 80s, και θα το θελα πολύ.)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s