Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Το μαρτύριο της ομήγυρης Μαρτίου 6, 2007

Filed under: Κείμενα μεν Ποιήματα δέ — Θρώγκος @ 4:41 μμ

Όταν έφυγε η Παπαρδέλα από το πατρικό της σπίτι ήταν μόλις σαρανταδυό χρονώ και τεσσάρων ολολούκε. Η φράντζα της έφτανε σχεδόν ως τους αστραγάλους, που μυρίζανε ξύδι απειδή της άρεσε να τους βουτάει στη σαλάτα. Όταν έκλεισε με βρόντο την πόρτα (πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να πέσει το κάρδο του παππού πάνω στο κλουβί της Τιτίκας και να την σκοτώσει ακαριαία) είχε φρύδια σμιγμένα σαν νά ‘τρωγε μετά μανίας άγουρα λεμόνια.

Χωρίς να ξέρει τί να κάνει από τη στιγμή που άφησε το σπιτικό της, κίνησε για το περίπτερο, και ζήτησε δυο κιλά απεργοσπάστη χωρίς ζάχαρη άχνη. Τη ζήτησε ξεχωριστά, και μόλις έστριψε στην αδιάφορα τοποθετημένη ούρμπαν γωνία τη σνίφαρε μοναχή της (τη ζάχαρη, όχι τη γωνία). Της άρεσε να γλυκαίνει τις μύξες της γιατί μετά τις κατάπινε με περισσότερη ευχαρίστηση. ίσως και ηδονή. Πέρασε μπροστά από το αφηνιασμένο υαλοπωλείο κάνοντας αμέριμνους ρουφηχτούς ήχους.

Περπατώντας, πέρασε από μέρη που άλλοτε της θύμιζαν κάτι: το κέντρο αισθητικής όπου έκανε το πρώτο της σπα, το μέτζο-μέτζο εσπρέσσο μπαρ, όπου είχε πιεί τον πρώτο της φρεντουτσίνο, το Ώχρα Νάρχαρτ, όπου είχε αγοράσει το πρώτο της τακούνι σχεδιαστή. Τώρα όλα αυτά δεν της θύμιζαν τίποτα· τα προσπέρασε λοιπόν ρουφώντας αδιάφορα τις γλυκιές της μύξες.
Ώσπου έφτασε στην πλατεία Βεραμάν, αυτή που βρίσκεται μεταξύ της λεωφόρου Σουπλά και της οδού Ευγενίου Κομπόστα. Το παγκάκι της χαμογέλασε πικρά· ήταν το παγκάκι του λόρδου. Πλησίασε το συντριβάνι και έχωσε μέσα την ορτανσία της. Κάθισε στο δάπεδο και έφτασε το κοντινότερο ράφι. Ένιωθε ολίγον τιραμόλα.

Τρία λεπτά άργησαν οι αστυνομικοί να έρθουν· η σειρήνα ακούστηκε να ουρλιάζει στη γωνία, και ο ήχος από τις πόρτες που βαρούσαν την αποκαθήλωσε. Την αγκάλιασαν κλαίγοντας τρία όργανα, και την πήγαν κλαίγοντας εξίσου μέχρι το τμήμα. Εκεί την ανέκριναν με τη μέθοδο της τοκκάτας και φούγκας και του καρκινικού κανόνα, και σε δυο μέρες την έβαλαν στη φυλακή γλυκοφιλώντας την. Εκείνη αρκέστηκε σ ένα «Σελαβύ μον αμούρ, πλιέ φραπέ τιρμπουσόν, λα νουί φρικασέ ιλ-ε-μπελ-ε-μπον, μπονζούρ γκαρσόν.» Έτσι τέλειωσε τις μέρες της ανάμεσα σε αναξιοπαθούσες βιόλες και χτυπημένα από τη μοίρα φαγκότα. Σόου λόνγκ Παπαρδέλα Ιονίου Ζαχαροπαπαβρακόγλου.

Advertisements
 

2 Responses to “Το μαρτύριο της ομήγυρης”

  1. Atalante Says:

    Ωχ. Σίγουρα δε θέλω να τελειώσω τη ζωή μου ανάμεσα σε αναξιοπαθούσες βιόλες και χτυπημένα από τη μοίρα φαγκότα. Η ανακριτική μέθοδος της τοκκάτας μου φαίνεται πάντως πολύ ενδιαφέρουσα και εμπνευστική.
    Το γράμμα σού ‘ρχεται.

  2. Balidor Says:

    Είναι αηδιαστικά υπέροχο ….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s