Ohm

Καταραμένα Στιγμιότυπα Και Τέτοια

Ένα περίεργο δερμάτινο ημερολόγιο Ιουνίου 13, 2006

Filed under: Καταραμένα στιγμιότυπα — Θρώγκος @ 8:15 μμ

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα άπρακτης ακινησίας από μέρους μου, αποφάσισα να τον περιεργαστώ από κοντά. Η απόλυτη ησυχία με έκανε να νιώθω πιο άνετα, και κάθισα στο λαστιχένιο δάπεδο σταυροπόδι. Έπιασα τον δερμάτινο χαρτοφύλακα και με μια κίνηση τον άνοιξα: είχε μέσα του μερικά μολύβια, κάτι έγγραφα και υπεύθυνες δηλώσεις, μπλοκ καταθέσεων, μερικά τιμολόγια και διαφόρων ειδών χαρτάκια. Άρχισα να τα πασπατεύω και να τα περιεργάζομαι,  όταν ξαφνικά ένιωσα κάτι στο δεξί μου χέρι, καθώς έψαχνα σε μια εσωτερική τσέπη: κάτι σαν παλμός.

Ακολούθησα την ελαφριά δόνηση, και συνειδητοποίησα ότι έμοιαζε με καρδιακό παλμό, και ερχόταν από μια βαθιά τσέπη στα πλάγια του χαρτοφύλακα. Την ψηλάφισα με περιέργεια, μέχρι που έφτασα στην πηγή της: κάτι σκληρό και δερμάτινο που βρισκόταν στον πάτο της τσέπης. Με μια κίνηση το τράβηξα έξω.

Ήταν ένα περίεργο δερμάτινο ημερολόγιο· το χρώμα του ήταν καφέ σκούρο, λίγο ξεφτισμένο από την πολλή χρήση, με μαύρες ραφές. Στο πλάι είχε μια μεταλλική κλειδαριά, και μέσα στην κλειδαρότρυπα ήταν τοποθετημένο το κλειδί. Μου φάνηκε πολύ περίεργο, αλλά μόλις πήγα να το ακουμπήσω για να το ανοίξω, αυτό στριφογύρισε γρήγορα, και με ένα κλικ η κλειδαριά άνοιξε, και το ημερολόγιο τινάχτηκε και άνοιξε διάπλατα πέφτοντας στο πάτωμα, όπου έμεινε ακίνητο.

Φαινόταν σαν ζωντανό: φούσκωνε και ξεφούσκωνε σαν να ανέπνεε, και ανέμιζε αργά τις σελίδες του, με τρόπο αρκετά αμήχανο. Για να σπάσω τη σιωπή, αποφάσισα να του συστηθώ: «Γεια σου. Είμαι ο Θρώγκος, χάρηκα!» είπα, και του άπλωσα το χέρι. Μετά από λίγη ώρα χαμογελαστής ακινησίας συνειδητοποίησα ότι δεν είχε χέρι για να μου το δώσει, και τράβηξα το δικό μου γρήγορα πίσω. «Πώς σε είπαμε;» έκανα μια προσπάθεια να επανορθώσω, μήπως και το είχα προσβάλει.

Εκείνο δεν είπε τίποτα· μόνο ανέμισε αριστερά και δεξιά μερικές φορές τις σελίδες του, μέχρι που βρήκε μια συγκεκριμένη. Έκανε δυο πηδηματάκια προς το μέρος μου και με κοίταξε με νόημα. Μερικές λέξεις ήταν γραμμένες στη μέση της σελίδας – «Χάρηκα, Ημερολόγιο. Δεν ήρθα εδώ όμως για συστάσεις. Πιάσε με σε παρακαλώ και διάβαζε.»

Το έπιασα, νιώθοντας πάντα λίγο άβολα, και άνοιξα την πρώτη σελίδα προσπαθώντας να μην το πιέζω πολύ, μήπως και ενοχλείται. Απ’ ότι φαίνεται όμως ήταν συνηθισμένο σε τέτοιου είδους καταστάσεις, και δεν έβγαλε άχνα, παρά μόνο αναστέναζε κάθε μερικά δευτερόλεπτα με ανυπομονησία· και για να μην το αφήνω να περιμένει, άρχισα να διαβάζω στα γρήγορα.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s