Υποκείμενο: Δυτικό, ανδρικό, του διαφωτισμού.

Μερικές φορές λοιπόν, ειδικά σε άτομα με πολύ πιο ανεπτυγμένο μουσικό αισθητήριο απ’ ότι στιχουργικό (αν και έχοντα γνώμη και για την ποίηση  ως ερασιτέχνες ποιητές) η μουσική μπορεί να χρωματίσει και τους πιο αδιάφορους και μουντούς στίχους και να τους καταστήσει πλήρεις νοημάτων και συνειρμών. Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν οι λειτουργίες και πάσης φύσεως θρησκευτικά λειτουργήματα που ενίοτε επενδύονται με ασύμμετρα αριστουργηματική μουσική σε σχέση με το λόγο, αλλά και δημώδη τραγούδια άσημων στιχουργών που αποκτούν μια πνοή μέσω της ερμηνείας αξιοπρόσεκτων καλλιτεχνών, όπως η περίπτωση της Chavella Vargas.

Η εν λόγω κιουρία, για όσους δεν την ηγνωρίζουν, είναι μια Κοσταρικένια μελωδός που όμως αφήκε τα τραγουδιστικά της προϊόντα να ανθίσουν κυρίως στο Μεξικό, και ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών και απλών ανθρώπων  με την φωνητική της εκφραστικότητα. Έκανε το outing της ως λεσβία στα 81 της (κάλλιο αργά παρά ποτέ), αρκετά χρόνια αφότου είχε σχετιστεί και με την Frida Kahlo. Στα νιάτα της επιτελούσε ιδιαιτέρως ανδρικά, φορώντας αντρικά ρούχα (ρούχα με πέη), καπνίζοντας πούρα (φαλλικά), πίνοντας και απαρνούμενη την γυναικεία της επιφάνεια (δες και την εμφάνιση της Τσαβέλλα ως Θανάτου στην ομώνυμη ταινία μελωδούσα την Llorona – “Η κλαψερή”, αντίστοιχη μυθολογική περσόνα της δικής μας λάμιας).

(σημαντική λεπτομέρεια στο βίντεο: ο Τρότσκι ρεφορμίζεται με τη βοήθεια τσεκουριού)

Βυθιζόμενος λοιπόν αυτές τις μέρες στη μουσική της εν λόγω, διεπίστωσα με πόση θέρμη ησπαζόμην τους στίχους που εκφράζουν πάθη ερωτικά και συνήθη (αντίστοιχα των δικών μας σκυλάδικων, ίσως με μια πιο εμφανή ποιητική χροιά – φανταστείτε επιπέδου “Σ’ έχω κάνει θεό“, ίσως και λίγο πιο πάνω) τα οποία καμία δουλειά δεν έχουν με το πολιτισμικό μου Εγώ. Η διαδικασία ήταν πανομοιότυπη με τον τρόπο που οι λειτουργίες του Μπαχ, του Μασώ κ.ο.κ. με έκαναν να μάθω απ’ έξω μέρη του Πιστεύω και εν γένει της λειτουργίας στα λατινικά, ενώ η χριστιανική μου πίστη περιορίζεται στις αναρχοκομμουνιστικές πολιτικές καταβολές που λογίζω στις  πρώτες αγάπες. Μυστήριοι λοιπόν αι οδοί της μουσικής και του λόγου – συνδυάζοντας το συνυποδηλωτικό (άρα άρα ασυνείδητο/υποσυνείδητο) χαρακτήρα της μουσικής γλώσσας με τον αναφορικό της πραγματικής γλώσσας μπορεί κανείς να φτιάξει επικίνδυνα και διεισδυτικά μίγματα.

Ένα ποστ αφιερωμένο στα ανούσια φλύαρα κόμμεντς που μου αφήνουν διάφοροι τυχαίοι ή ένας συγκεκριμένος άνθρωπος ο οποίος είτε έχει πολύ χιούμορ είτε ελάχιστο. Εξομολογούμαι ότι τα περισσότερα δεν τα διαβάζω, ειδικά αυτά που αφορούν κάτι διπλωματικά πράγματα που δε με ενδιαφέρουν ολωσδιόλου. Παρακάτω η λίστα – ενδεικτικά όλα έχουν κατατεθεί  με διαφορετικά e-mail.

ΣΠΕΝΤΖΑΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΗ ΔΙΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ ΔΙΔΥΜΩΝ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ 4-11-2008

patsos

jgikas

pinak

sextsis

por

Όποιος, όποιοι κι αν είστε, σας εύχομαι καλή συνέχεια και εις ανώτερα!

Σήμερα έκατσα μέσα γιατί ήμουνα κουρασμένος και το ‘χω γαμήσει τελευταία με τις εξόδους, οπότε περνάω την ώρα μου στο πιο άχρηστο πράγμα του κόσμου, τον Παγκόσμιο Νου δηλαδή το ίντερνετ ακούγοντας μαδριγάλια του Μοντεβέρντι και πρώιμα πολυφωνικά του Leonin και του Perotin που ποτέ δε θυμάμαι ποιος είναι μαθητής ποιανού αλλά δεν έχει και πολύ σημασία γιατί έχουν περάσει ήδη 9 αιώνες από την εποχή που έζησαν. Επίσης μασουλάω γκοφρέτες από τα λιντλ που κάνουν μόνο 1,70 και κρατάνε για πολύ καιρό.

Σήμερα στις δημοσκοπήσεις πέτυχα μια γριά Σερραία (άκουσον) η οποία έκλαιγε που οι συνεργάτες έφαγαν τον Καραμανλή με αναφιλητά στο τηλέφωνο και έλεγε πως τώρα ήρθαν οι Εβραίοι να ξεπουλήσουν την Ελλάδα (εννοούσε το ΠΑΣΟΚ) και ήθελα να της φωνάξω ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ ΠΟΙΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛ.ΑΣ. αλλά εκείνη τη στιγμή είχα γαμηθεί στο γέλιο (έχοντας πατήσει mute στο  μικρόφωνο). Η εν λόγω γραία μου έλεγε και το εξής το οποίο με έκανε να σέρνομαι στα πατώματα: “Μα γιατί δε μιλάνε κανείς για εθνικά θέματα; Γιατί ο Γιωργάκης έθαψε τα εθνικά θέματα; (τρεμάμενη φωνή) ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΥΤΑ Μ’ ΑΡΕΣΟΥΝΕ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ;”. Άλλοι μαλακίζονται με τσόντες κι άλλοι με το σκοπιανό. Στη συνέχεια μου παίνεψε τόσο τον Σαμαρά που ήταν λες και του ‘κανε διαφήμιση. “Διαφάνεια; Σαμαράς! Διορατικότητα; Σαμαράς! Σωστή διακυβέρνηση; Σαμαράς! Ποια Ντόρα πουλάκι μου, αυτή είναι μασόνα, θα φέρει τους μασόνους στην κυβέρνηση!”. Εξαίρετη γραία, τη θέλω κάθε απόγεμα να μου φτιάχνει τη διάθεση στο πρώτο δίωρο.

Πολλά χαιρετίσματα  από την μπατσοκρατούμενη σοσιαλιστική Αθήνα η οποία εργάζεται νόμιμα και μαύρα, φοιτεί και καταναλώνει ποσότητες εξαρτησιογόνων και  μη ψυχότροπων ουσιών και ανακαλύπτει τη δυτική φιλοσοφία από τα πρώτα της βήματα (ευχαριστούμε τον μισητά θετικιστή κύριο Ράσσελ για την προσφορά του σε αυτό τον τομέα).

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΣΤΡΟΥΧΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟ

Καληνύχτα.

Αυτή τη στιγμή πίνω ένα τσάι που λέγεται “Καληνύχτα” και σε στέλνει κατευθείαν στον τάφο. Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες μέρες μιλάω λίγο σαν το Χάρο γιατί έπεσε πάνω μου μια γρίπη, ελπίζω όχι χοιρινή, η οποία  τυρρανάει τη ρινική μου κοιλότητα και τους έρμους πνεύμονας. Αλλά τίποτα δε μ’ ανησυχεί πια,  γιατί πλέον έχουμε ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, τ’ ακούσατε πιστεύω. Ο σοσιαλισμός ξέρετε είναι εκείνος ο πολιτικός χώρος που ξεκίνησε από εκείνους που βαριόντουσαν να ακολουθήσουν στην Επανάσταση των μαρξιστών και προτίμησαν να βολευτούν στο παρόν οικονομικό σύστημα και να παριστάνουν το Κοινωνικό Κράτος (το οξύμωρο το ίδιο). Εννοείται πως προτιμάμε να μας κυβερνάνε σοσιαλδημοκράτες, γιατί τουλάχιστον βάζουν ένα κοινωνικό προσωπείο όταν μας γαμούνε (ενώ οι δεξιοί μας γαμούνε χωρίς λιπαντικό).

Κατά τ’ άλλα, μπορώ να πω με σιγουριά πως δυστυχώς ούτε αυτή τη φορά έγινε η Επανάσταση παρ’ όλο που η αποχή είναι η μεγαλύτερη για βουλευτικές εκλογες που έχει καταγραφεί. Κρίμα, αγαπητά επαναστατικά υποκείμενα, την επόμενη φορά θα γίνει, πού θα πάει.

Α, και περιμένω πώς και πώς τι θα κάνει ο Γιωργάτσης (που μου ‘λεγαν από την Κρήτη) με γάμους ομοφυλοφίλων και αποποινοκοποίηση μαλακών ναρκωτικών. Εκεί να δούμε ποιος έχει τα κότσια (αυτά τα αρνίσια μωρέ).

Με μέγιστη τιμή,

Θρώγκος,

έγκυρος αναλυτής, δημοσκέπτης κι ερευνητής κλάσεως,

Πι Έιντς Ντι

Αγαπητοί συνδιαμορφωταί,

Στα λίγα αυτά χρόνια που είμαι κοντά σας έχω συνειδητοποιήσει πως η ζωή είναι σαν ένα μαθηματικό πρόβλημα: ιδιαίτερα μισητή, περιέχει δεδομένα και ζητούμενα, μόνο που τα δεδομένα έχουν την τάση να μειούνται έως ότου φτάνουν στο μηδέν, και τότε μην ξέροντας ούτε δεδομένα ούτε ζητούμενα το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι πως απλά κάτι λείπει από την όλη εικόνα.

Σε αυτές τις εκλογές αγαπητοί δε θα ψηφίσω, διατηρώντας ένα αναρχικό άλλοθι, όχι λόγω ιδεολογίας αλλά λόγω εργασίας και απόστασης από τον τόπο ψηφοφορίας. Εργαζόμενος σε άχαρες δημοσκοπήσεις θα συμπληρώνω μετά μανίας έξιτ πολλς προς τέρψιν του φιλοεκλογικού κοινού. Για την ιστορία, θα ψήφιζα ΕΕΚ, διότι είναι οι  πιο γραφικοί αριστεροί πριν το ΟΑΚΚΕ, έχουν πρόεδρο οβραίο διανοούμενο και καραμπουζουκλή και είναι αλληλέγγυοι με τα περισσότερα δεινά που συμβαίνουν στο Χώρο (βλ.επιθέσεις σε καταλήψεις, καταστολή κτλ).

Επίσης, απόθανε η Σπεράντζα Βρανά, και έτσι για τη μνήμη δείτε το παρακάτω ταξικό τραγουδάκι των Γιαννίδη-Σουγιούλ που το αφιερώνω στο προλεταριακό τρόλλεϊ 11:

Εμείς με τραμ πηγαίνουμε και άλλοι με ταξάρες

για μας τα ντόρτια κι οι διπλές και γι’ άλλους οι εξάρες

Τέλος, θέλω να εκδηλώσω μία φορά ακόμα τον αποτροπιασμό  μου για την Ελληνική Αστυνομία, η οποία δε θεωρώ πως αποτελείται από ανθρώπους αλλά από κτήνη, και για τους συμμετέχοντες σε φασιστικές οργανώσεις τους οποίους δε θεωρώ ούτε ανθρώπους ούτε κτήνη παρά μόνον σκουπίδια. Στους πρώτους εύχομαι να πεθάνουν από ξυλοδαρμό μπάτσων και γκλομπιά στο κεφάλι, στους δεύτερους εύχομαι να πεθάνουν σε θάλαμο αερίου γυμνοί, ξυρισμένοι όπως πάντα, πεινασμένοι και ταπεινωμένοι με κωδικούς στο χέρι που αριθμούνται ως εξής: ΣΙΣΤΑΣ1, ΣΙΣΤΑΣ2 κ.ο.κ. Παρ’ όλο που έχω ακόμη μια ελάχιστη πίστη στην ουσιοκρατία και το αγαθό της ανθρώπινης ψυχής, αν και η ιστορία αποδεικνύει το αντίθετο, νομίζω πως δε θα λυπηθώ για τον ατιμωτικό θάνατο κάποιων που επέλεξαν συνειδητά να είναι υπάνθρωποι.

Ναι, έχω κάποια νεύρα και λίγο ζόφο. Και αυτό γιατί η αδράνεια της κανονικότητας έχει κάτσει πάνω στην πλάτη μου και το μοναδικό μέλλον που μπορεί να μου προτείνει είναι χιλιοπερπατημένο και μίζερο. Και μετά σου λένε μην κάνεις καταχρήσεις. Άι σιχτίρ. Γαμημένη ετεροθέσμιση.

Disclaimer: Πριν διαβάσετε το παρόν ποστ πρέπει να γνωρίζετε ότι αυτό αποτελείται από δύο λινκ και ένα βίντεο στο γιουτιούμπ που πρόσκειται πολιτισμικά στην κουλτούρα του ελληνικού χιπ-χοπ.

Μια καλοπροαίρετη κριτική συμπεριφοράς – συζητήσεις indymedia

=

Ο Αλέκος είν’ αλ-κοο-λι-κός!

Πολύ καιρό έχω να παραθέσω τα google hits που μαζεύει το έρμο τούτο μπλογκ. Απολαύστε:

ΠΑΠΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ – Η λίμνη της Πεντέλης φημίζεται παγκοσμίως για τις καλής ποιότητος πάπιες της

η πουτσα δηλαδή το οργ – ανο του ολέθρου

τσιγαρο κ πεους - Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Μια ονομαστική συνδέεται με τον σύνδεσμο “και” με μία γενική. Ή μήπως είναι ντοπιολαλιά; Ου πέους.

βρωμερή κωλοι - Οι δεκαπέντε κώλοι της βρωμερής επιτέλους φτιάξαν σωματείο.

πιπες μεταξυ τουσ - Οι σχέσεις των πιπών μεταξύ τως διέπονται  από ομόνοια, σύμπνοια και αλληλεγγύη.

εθισμενοι στην πρεζα - χρόνια τώρα.

γιατι με απατησεσ – γιατί ήσουν άσχημος, κάγκουρας, σεξιστής και θετικιστής.

τεστ χαζομαρας - ενδιαφέρον θα ήταν

φαροι αυτ - αυτιών; αυτοκινήτων; αυτόνομων; αυτοδιαχειριζόμενων; αυτογνωσίας;

ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ – σχέσεις που χάνονται, λεωφορεία που περνούν…

τι ειναι μπαροκ - όλα είναι δυνάμει μπαρόκ. Και το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Του λείπουν βέβαια μερικά αετώματα και δυο τρεις σπείρες.

τι ειναι η μαστεκτομη? – κάτι άσχημο σίγουρα.

Ο σκύλος στην ποίηση - εκτός από τον Άργο του Οδυσσέα δε μου ‘ρχεται κάτι ιδιαίτερο. Γούφ.

μεταμορφωση για πατησ - Α9. Σε αφήνει Αχαρνών όπου θέλεις. Σου κάνει;

ΓΙΑΤΙ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΕΗ? - Γιατί πετάει ο γάιδαρος;

πίπες καραμούζες - έχουν μια θεμελιώδη διαφορά: οι πίπες θέλουν ρούφηγμα ενώ οι καραμούζες φύσημα. Δεν μπορούν να γίνουν ταυτόχρονα.

Η ΧΑΡΑ ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ - τι είναι χαρά; κάτι σαν την ευτυχία;

ΜΑΣΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣ - Αν μιλάς για την στοά των Αθηνών, είναι πάνω στην Αχαρνών (Α9 που λέγαμε). Κατά τ’ άλλα γενικά ο μασονισμός δεν πιάνει εδώ στα Πατήσια λόγω κλίματος. Κι η φυλλοξήρα το ίδιο. Εξ’ ου και τα φημισμένα κρασιά Πατησίων με προ φυλλοξήρας ποικιλίες αμπελιών.

ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΠΕΟΣ - σε σχήμα πέους; ποδήλατο και πέος; σχέση ποδηλάτου με τα πέη; πέος πάνω σε ποδήλατο; πέος που ανοίγει και γίνεται ποδήλατο (για εύκολη μεταφορά);

ποιηματα για λιονταρι - δεν ξέρω κανένα, υπάρχει όμως ένα κομμάτι του Σαιν Σανς από το καρναβάλι των ζώων. Αν σου κάνει.

φανταστικα δωρα - Ευκαιρία να αρπάξουμε το Νέσκουικ.

ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΡΕΜΑΤΙΑ ΧΑΛ - ανδρίου. Πολλά ωραία σπίτια εκεί. Ακούς και το γουργουρητό του ρέματος, τα κελαηδίσματα των πουλιών,  βατράχια και πάπιες…

καβλί leave a reply - Το καβλί αυτή τη στιγμή λείπει από το σπίτι. Θα σας απαντήσει το συντομότερο δυνατό.

ΚΑΤΙ ΨΗΝΕΤΕ ΑΛΦΑ 2009 - Τι ψήνουμε; Μπριζόλες.

Βεικου συγκοινωνιεσ – Αν μιλάς για του Γαλατσίου τη Βεΐκου, περνάν το 608 και το 444. Αν μιλάς για του Κουκακίου, περνάν τα τρόλλεϊ 1, 5, 15.

πως να μεγαλωσω το πεος μου φυσικα - τραβώντας το. Κρεμώντας βαρίδια.

δάση από φοίνικες – στα Μεσόγεια παίζουν πολλά τέτοια. Προς Kanja μεριά.

μουχλα στην μαρμελαδα τι κανουμε - Συναγερμός! Συναγερμός! ΜΟΥΧΛΑ ΣΤΗ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ! Καλέστε βοήθεια! *ΙΙΙΙΙΟΥΥΥΙΙΙΙΟΥΥΥΙΙΟΟΥΥΥ*

αραζουν μεσολογγιου - περσινά  ξινά σταφύλια. Τώρα που χτίζεται και η πολυκατοικία γάμησέ τα. Ήταν που ήταν ο ζόφος ο ίδιος, μεσολάβησε μια δολοφονία και μερικοί εργολάβοι και πάει το στενό.

kathe karydias karydi - έτσι είναι.

πολιτικό καφενείο μεταμοντερνισμός - έτσι θα βγάλω το καφέ που θα ανοίξω. Πολιτικό καφενείο “Η μεταμοντέρνα κατάσταση”. Θα σερβίρω πολιτισμικά σχετικό φραπέ χωρίς ουσιοκρατίες και διαφωτισμούς.

ψαλιδακι κρακ κοκαινη – δυστυχώς δεν έχω καθόλου εμπειρία ούτε με κρακ ούτε με κοκαΐνη. Μπορείς να πας πάντως στην Κόλαση Ομονοίας, αυτή την ωραία γειτονιά, και θα μάθεις τα πάντα. Βράδυ κατά προτίμηση.

ταιλανδεζικο σεξ – Σεξ με παλλιροϊκά κύματα.

βολιβια κοκα - Αν θες να μάθεις για  την κόκα πήγαινε στην Κολομβία, όχι στη Βολιβία. Η Βολιβία έχει κυρίως μουσική των Άνδεων και μπόλικες πολιτισμικές ροές.

Τα τελευταία 2 χρόνια έχω βιώσει κάμποσους πιανιστικούς Σατανάδες. Άλλοι σύντομοι, όπως η Επαναστατική Σπουδή του Σοπένος (η οποία έτυχε να με απασχολεί μεσούσης της δεκεμβριανής εξέγερσης), άλλοι πιο εκτενείς όπως η Σονάτα Waldstein του Μπετόβενος, και πλέον η πιανιστική μεταγραφή της Τοκκάτας & Φούγκας σε ρε ελάσσονα που είναι καλά σχεδιασμένη ώστε να τυραννάει εις το έπακρο όποιον τολμήσει να ασχοληθεί μαζί της.

Κανείς όμως από τους προαναφερθέντες Σατανάδες δεν φτάνει σε εκφραστικές ακρότητες, μελωδική και αρμονική γωνιοσύνη (αυτές οι αυξημένες συγχορδίες που τρυπάνε και τσιμέντο) και σε Σατανισμό τις κατασκότεινες Funérailles του μισότρελου Liszt. Ο Σατανισμός είναι διάσπαρτος σε όλο το κομμάτι υπό τη μορφή λανθάνουσας έκρηξης, μιας συνεχούς έντασης που δε λύνεται που να χτυπιέσαι κάτω μέχρι την τελευταία νότα, πράγμα που υπάρχει βέβαια σε όλη την τονική μουσική, απλά εδώ σε τραβάει απ’ τα αυτιά.

Και για του ήχου το αληθές ακούστε την συμπατριώτισσα Martha Argerich που το ταλέντο της ξεχειλίζει από τα νύχια:

Το ακούτε; Το νιώθετε; Είναι σαν βραδυφλεγής σουπερνόβα, είναι μια απέραντη διαφωνία που δε λύνεται ούτε στο τέλος του κομματιού, ούτε στο τέλος της συλλογής κομματιών, ούτε στο τέλος όλων των έργων του Liszt, ούτε στην τελευταία νότα τονικής μουσικής που ακούστηκε, δε λύνεται ποτέ, μέρος μιας ημιτελούς σενκεριανής Ursatz 3-2-1 που ποτέ δεν καταλήγει στο ένα, παρά μένει μετέωρη στο υποθετικό άπειρο μεταξύ 2 και 1. Γι’ αυτό είναι ο Σατανάς.

Αυτό που μ’ αρέσει πλείστα στην καλοκαιρινή ραστώνη κι απραξία είναι ο περιττός πρωινός ύπνος ο οποίος προσφέρει πρώτης ποιότητος τρίπχια όνειρα. Το σημερινό (εν αντιθέσει με το χθεσινό στο οποίο έτρεχα σε μια παραλία ανεμίζων χρωματιστή πετσέτα και τραγωδών “Πατρινό καρναβάλι για πάντα”) περιστρεφόταν γύρω από τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο Αθηνών Πειραιώς. Είχα καιρό να δω σιδηροδρομικό όνειρο.

Ο σκοπός που με ταλάνιζε καθ’ όλη τη διάρκεια του ονείρου ήταν να βρω έναν φούρνο που είχε πολύ καλό ψωμί, ο οποίος ευρισκόταν μεταξύ Αγ. Ελευθερίου και Άνω Πατησίων (ή μεταξύ των τελευταίων και του Περισσού;) και μάλιστα έπρεπε να γίνει σύντομα, διότι το φαγητό ήταν σχεδόν έτοιμο. Πήρα λοιπόν το τρένο και κατέβηκα σε κάποιο από αυτούς τους σταθμούς, και προσπαθώντας να περάσω την πεζογέφυρα για να πάω από την άλλη μεριά των γραμμών συνειδητοποίησα πως ήταν κάπως υγρή και ζελατινώδης, πράγμα που με δυσκόλευε στην διέλευση, κι επίσης τα παπούτσια μου για κάποιο λόγο ήταν κάπου απέναντι. Ευτυχώς με βοήθησε ένας συμπαθής Πακιστανός ο οποίος μου έπιασε την πάρλα έχων απώτερους σεξουαλικούς σκοπούς, αλλά φευ! Όχι! Είχα μια αποστολή.

Για κάποιο άγνωστο λόγο πήρα ένα τρένο που περνούσε και βρέθηκα στο Μαρούσι. Το μετάνιωσα αμέσως και έψαξα αρκετή ώρα πώς να πάω στην αντίθετη αποβάθρα για να γυρίσω. Το τρένο στο οποίο μπήκα ήταν λίγο κυβιστικό και παλιό, γεμάτο γωνίες και τζάμια σε λάθος σημεία. Κάπου εκεί ξύπνησα.

“Ο μέσος πολίτης του δυτικού κόσμου ακούει τρεισήμισυ ώρες μουσική την ημέρα και ξοδεύει κατά μέσο όρο 75 δολλάρια το χρόνο για μουσική. Αυτοί οι αριθμοί περιλαμβάνουν μωρά, συνταξιούχους και κουφούς, άρα όσοι είναι μέλη των υπόλοιπων πληθυσμιακών ομάδων είναι πιθανόν να ξοδέψουν ακόμα περισσότερο χρόνο και χρήμα για τη μουσική.”

Μπλιαχ. Πιο γλοιώδη αρχή ακαδημαϊκού άρθρου δεν έχω διαβάσει. Ένα τεταρτάκι Βάγκνερ και δυο λίτρα Μότσαρτ μας κάνουν ένα ταψί Σαίνμπεργκ. Ξερνάω. Επιστήμη σου λέει μετά.