Σε μια βδομάδα φεύγω στα ξένα, αν και λίγο ατσούμπαλα, σίγουρα περίπου όσο πλούσιος χρειάζεται για να επιβιώσω στο εξωτερικό, ένα χρόνο λιγότερο ως μπλόγκερ (που ξεκίνησα το 2005, για να μη ξεχνιόμαστε – έχουμε κι ένα βάρος έξι χρόνων στην πλάτη), αφήνοντας πίσω μου λίγο κυνισμό και αρκετή ειρωνία καθώς δεν είναι πια της μόδας. Της μόδας να ξέρετε πως είναι ο άκρατος συναισθηματισμός συνδυασμένος με ξαναζεσταμένο  λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων πασπαλισμένο με λίγη επιστημονική εγκυρότητα.

Σας αφηνω γεια

Εκτός από το επάγγελμα του μουσικού, υπάρχει και το επάγγελμα του διάσημου/κρατικοδίαιτου μουσικού – αυτός δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τον μουσικό εν γένει, απλά έχει λιγότερο ελεύθερο χρόνο και λιγότερο κολσέντερ στη ζωή του. Συνήθως κάνει τουρ ανά τον κόσμο ή διδάσκει απαίσια κουτσούβελα ή παίζει κάποιο όργανο ορχήστρας και αναγκάζεται κάθε Χριστούγεννα να κάνει παραστάσεις με τον Καρυοθραύστη. Δεν περνάει κι άσχημα.

Εγώ αυτή την περίοδο ακολουθώ μια καινούρια καριέρα: το επάγγελμα του πρώην μουσικού, ιδιαίτερα κερδοφόρο και πολύ δημοφιλές. Το συστήνουν όλα τα εγχειρίδια αυτοχειρίας.

Χαίρετε.

ΘΑ μου πείτε, η επιφανειακή γαλήνη κρύβει από κάτω της ένα υφέρπον χάος έτοιμο να σκάσει σε χίλια κομμάτια. Και τα κομμάτια σκόρπισαν σε μέρη του κόσμου που το σκάηπ πιάνει τ’ αρχίδια μου, ενώ άλλα φώλιασαν σε σπίτια όπου όλα τα ασύρματα δίκτυα είναι κλειδαμπαρωμένα και κανείς δε νοιάζεται γι’ αδικτύωτους γείτονες. Μερικά κομμάτια γύρισαν άπραγα από μακριά, ενώ κάποια που είχαν αρχίσει να βολεύονται εδώ ετοιμάζουν μπαγκάζια για να παν από κει που ‘ρθαν, και σβέλτα.

Θερμοπύλες και μαλακίες. Στα τσακίδια όλοι μας κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Μια στιγμή-

Ο Σεπτέμβρης ήρθε γεμάτος ασυναρτησία, και, πριν καταλάβω για ποιο πράγμα μιλάμε φέτο, ξεκόλλησε ένα τεράστιο κομμάτι από πάνω μου που περιλάμβανε λίγο χέρι, μια σταλιά ώμο και αρκετό κεφάλι και άρχισε να τρέχει προς μακρινά μέρη. Κανείς δε φαίνεται  να το προσέχει, ίσως είναι καλύτερα για το εργασιακό μου μέλλον καθότι ποιός ερωτώ θα προσελάμβανε ένα λειψό άνθρωπα. Κι αν τον προσελάμβανε, ποιος θα εμπόδιζε τον εργοδότη να πληρώνει λιγότερα – εφόσον δεν απασχολούσε έναν ολόκληρο εργαζόμενο. Ο νόμος τα προβλέπει αυτά (ευτυχώς που ο νόμος προβλέπει πράγματα γιατί τα μέντιουμ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ ΨΕΜΑΤΑ*)

Επειδή όμως αυτά είναι δυσάρεστα για όλους, θα σας μιλήσω για κάτι διαφορετικό. Ξέρετε για την Αναγέννηση; Την περίοδο αυτήν οι άνθρωποι στην κεντρική Ευρώπη συνέθεταν μουσική με τη βοήθεια κεριών,  ξύλων και μυελού των οστών. Η Αναγέννηση στην κεντρική Ευρώπη συνήθως πέφτει μεταξύ Φεβρουαρίου-Μαρτίου κάθε δεύτερο χρόνο. Φέτο τα πράγματα είναι σκούρα κατράμι, καινούριος κύκλος ηλιακών κηλίδων. Ο Κυπριανός της Ρόρης μου ψιθύρισε στ’ αυτί: “Μην τους ακούς, εσύ το δικό σου, μεταγενέστερε μελετητά” κι εγώ τον έγραψα στα αμελέτητα. Παρ’ όλ’ αυτά, απεχθάνομαι ακόμη το τραπεζικό σύστημα, ειδικά όταν δε μ’ αφήνει να κλείσω αεροπορικά εισιτήρια. Ή μήπως φταίει το αεροπορικό σύστημα; Ή το διεθνές αεροπορικό λόμπι που ελέγχει τα νήματα των αερογραμμών;

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το μόνο που ισχύει τελικά στην Ελλάδα είναι ο φθίνων αριθμός των διαθεσίμων Δημοσίων Συγκοινωνιών, σε αντιδιαστολή με τον αύξων καλπασμό των αντιστοίχων αντιτίμων.

Χαίρετε,

* ΤΙΜΩΡΗΣΕ ΤΟΥΣ.

Πάντα με συνάρπαζε η καταραμένη διάκριση ημικού/ητικού, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να θυμηθώ ποιό είναι ποιό. Στο ένα επίπεδο, η απλή πράξη, το συμβάν καθεαυτό, το να περπατήσεις από την Ερμού στο Σύνταγμα, το να βάλεις τις ποδάρες σου τη μία μετά την άλλη στο οδόστρωμα ταλαντώνοντας το κέντρο βαρύτητας μέχρι να φτάσεις από το σημείο χ στο σημείο ψ. Τη μια μέρα περπατάς αμέριμνος, περιμένεις στο φανάρι, ανάβει πράσινο, περπατάς πιο αμέριμνος, φτάνεις στην πλατεία, κάθεσαι στο παγκάκι, μασουλάς σπόρια και πίνεις λεμονάδα. Την άλλη, περπατάς ασθμαίνοντας, η ατμόσφαιρα γεμάτη φωνές και κρότους, μυρίζει παντού οριακότητα, μπάτσοι σε μαζεύουν, σε χτυπούν, κόσμος κρέμεται σαν τσαμπιά από τα κάγκελα, τα δακρυγόνα σε τυφλώνουν, μηχανές εισβάλλουν με σκοπό να σε ποδοπατήσουν μέχρι να γίνεις ένα με το οδόστρωμα.

Όλα αυτά όμως την Τετάρτη. Την Πέμπτη, περπατάς αμέριμνος, γύρω τουρισμός, κοκοράκια, πασατέμπο. Σκέφτομαι πόσα χιλιάδες ευρώ ξοδεύονται για να μην περνάω αμέριμνος εγώ τη Σταδίου κάποιες συγκεκριμένες, οριακές μέρες το χρόνο. Τόσες στολές, εξοπλισμός, βενζίνες, ασύρματοι, χημικά, πανικός, μου φαίνεται αστείο. Όταν με κυνηγούν οι μπάτσοι από μέσα μου γελάω γιατί ούτε κι εκείνοι ξέρουν τί ακριβώς κυνηγούν. Και μετά βλέπω φωτογραφίες από αγανακτισμένους που κρατούν ταμπέλες “Έξω οι Μασόνοι απ’ την Ελλάδα” και θέλω να βγω να φωνάξω με λατρεία:

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΟΝΟΥΣ

ότι αυτοί κληρονομήσουσιν την ευθυνοφοβίαν των μικροαστών

Δεν υπάρχει λοιπόν πια απόδειξη πως έφαγα αυτή την τυρόπιτα, δε θα με βρείτε ποτέ, την έφαγα κρυφά, ήταν μια φευγαλέα εντύπωση. Έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου πως δε θα υποκύψω στον πειρασμό της πίστωσης  ποτέ, μα κάποιες φορές λαχταρώ να αρπάξω κι εγώ μια χούφτα χρήματα που δε μου ανήκουν και να ξεσαλώσω έξαλλος στους δρόμους καταχρώμενος τα πάντα. Μετά σκέφτηκα πως μπορώ να ξεσαλώσω χωρίς ούτε μία δεκάρα. Μετά θυμήθηκα τη γλυκειά ευωδιά της τυρόπιτας, που ακουμπούσε δίπλα σε μια μπουγάτσα και είχε υποκλέψει λίγη από τη ζάχαρη άχνη της. Μετά κοίταξα τα  πλακάκια του πεζοδρομίου και δε σκέφτηκα τίποτα πια, γιατί το κεφάλι μου είχε γίνει τζιγεροσαρμάς.

Επεισόδιο δεύτερο, συναυλία σε καράβι του λιμανιού, το αμάξι περίμενε στο κατάστρωμα. Γεμάτος ιδρώτα εναπόθεσα ούτια και τσουμπούς στο πορτμπαγκάζ, έτρεξα με πηδήματα καγκουρόντος σε κοντινότερο γνωστό, το αμάξι άφαντο, εγώ φώναζα μωσαϊκά: “Ου κλέψεις! Ου κλέψεις!”. Κλάμα στο παρμπρίζ. Αργότερα, στο σήκουελ, τα όργανα εμφανίστηκαν έξω από το σπίτι του γλεντιού, τα είχε κρατήσει ο Βολιώτης – όχι, μάλλον ήταν κάποιος άλλος. Ποτέ δε με ένοιαξε το αμάξι, μου αρκούσε το τσουμπούς.

Μετά σκέφτηκα πως τέλειωσε η εποχή του μάθε τέχνη κι άστηνε, τώρα περνάμε κατευθείαν στο άμα πεινάσεις πιάστηνε, όποια κι αν είναι αυτή, την ξέρεις δεν την ξέρεις. Εγώ βέβαια ποτές δεν πείνασα, αλλά οι εποχές είναι περίεργες, βροχεροί Μάηδες ξηροί Φλεβάροι, μπάνια την άνοιξη γιατί το καλοκαίρι προβλέπεται βαρύ, παγωμένο στο χρόνο, ουρές για να πληρώσεις κι όταν δεν πληρωθείς αρχίζεις και σκέφτεσαι το ΚΚΕ στην κυβέρνηση και φρίττεις με τον εαυτό σου. Αρακάδες μπάμιες και κουκιά, αυτό έχω να πω.