Laks Φεβρουαρίου 17, 2012

Ένας μήνας στην παγωμένη χώρα της Νορβηγίας και ο μόνος καπνιστός σολωμός που έφαγα ήταν σε ψωροσάντουιτς του σουπερμάρκετ. Είμαι δέσμιος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, των ισοτιμιών, των διακρατικών συμφωνιών, όλοι προσπαθούν να με κρατήσουν μακριά από το αναθεματισμένο αυτό ψάρι. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Ποιος χρειάζεται όμως ψάρια όταν μπορεί να τρώει όλη μέρα κάθε μέρα φρέσκο χιόνι – μια συνήθεια που περιέργως υιοθετεί ένα ιδιαίτερα μικρό ποσοστό των κατοίκων αυτής της χώρας. Θα ήθελα πραγματικά να γράψω πολλά παραπάνω αλλά φοβάμαι μήπως υπάρχει κάποια κρυμμένη χρέωση ανάμεσα στα γράμματα και μου ‘ρθει το  νοίκι τετραπλάσιο. Η αποζημίωση: το φρέσκο χιόνι απορροφά τον ήχο αποτελεσματικότερα κι από τις αβγοθήκες στο ταβάνι της αίθουσας εκδηλώσεων του λυκείου μου. Ίσως και λίγο καλύτερα. Μερικές φορές σε βαθμό επικίνδυνο.