Λίγο αμυδρά βέβαια. Ήταν η περίοδος ρανταπλάν. Ο ηλεκτρικός κυλούσε σε παλιές ράγες και οι ήχοι από τις γκανάτσες έσταζαν μέλι – τουλούν τουλούν, τουλούν τουλούν – τότε που έμπαινες και καθόσουν δίπλα στο παράθυρο και χτυπούσε το αεράκι χωρίς πολλά πολλά. Ήταν μια εποχή που οι άνθρωποι δούλευαν και πήγαιναν από το ένα μέρος στο άλλο σαν τις μέλισσες στα λουλούδια, χωρίς να σκέφτονται πολύ γιατί έπρεπε συνέχεια να κάνουν πράγματα και δεν προλάβαιναν ιδιαίτερα – γκρίνιαζαν όμως λιγότερο. Οι δρόμοι ήταν πιο άδειοι, τα βράδια λιγότερο αποπνικτικά, οι παιδική χαρά στο 18ο ακαγκέλωτη, οι γείτονες λιγότερο θορυβώδεις και ταυτόχρονα πιο συμπονετικοί προς το θόρυβο. Σειρήνες περνούσαν σπάνια, ούτε ασθενοφόρα ούτε μπατσικά.
ΘΑ μου πείτε, η επιφανειακή γαλήνη κρύβει από κάτω της ένα υφέρπον χάος έτοιμο να σκάσει σε χίλια κομμάτια. Και τα κομμάτια σκόρπισαν σε μέρη του κόσμου που το σκάηπ πιάνει τ’ αρχίδια μου, ενώ άλλα φώλιασαν σε σπίτια όπου όλα τα ασύρματα δίκτυα είναι κλειδαμπαρωμένα και κανείς δε νοιάζεται γι’ αδικτύωτους γείτονες. Μερικά κομμάτια γύρισαν άπραγα από μακριά, ενώ κάποια που είχαν αρχίσει να βολεύονται εδώ ετοιμάζουν μπαγκάζια για να παν από κει που ‘ρθαν, και σβέλτα.
Θερμοπύλες και μαλακίες. Στα τσακίδια όλοι μας κι όποιον πάρει ο Χάρος.
θεσπόσφατα σχολεία