Θυμάμαι Σεπτεμβρίου 19, 2011

Λίγο αμυδρά βέβαια. Ήταν η περίοδος ρανταπλάν. Ο ηλεκτρικός κυλούσε σε παλιές ράγες και οι ήχοι από τις γκανάτσες έσταζαν μέλι – τουλούν τουλούν, τουλούν τουλούν – τότε που έμπαινες και καθόσουν δίπλα στο παράθυρο και χτυπούσε το αεράκι χωρίς πολλά πολλά. Ήταν μια εποχή που οι άνθρωποι δούλευαν και πήγαιναν από το ένα μέρος στο άλλο σαν τις μέλισσες στα λουλούδια, χωρίς να σκέφτονται πολύ γιατί έπρεπε συνέχεια να κάνουν πράγματα και δεν προλάβαιναν ιδιαίτερα – γκρίνιαζαν όμως λιγότερο. Οι δρόμοι ήταν πιο άδειοι, τα βράδια λιγότερο αποπνικτικά, οι παιδική χαρά στο 18ο ακαγκέλωτη, οι γείτονες λιγότερο θορυβώδεις και ταυτόχρονα πιο συμπονετικοί προς το θόρυβο. Σειρήνες περνούσαν σπάνια, ούτε ασθενοφόρα ούτε μπατσικά.

ΘΑ μου πείτε, η επιφανειακή γαλήνη κρύβει από κάτω της ένα υφέρπον χάος έτοιμο να σκάσει σε χίλια κομμάτια. Και τα κομμάτια σκόρπισαν σε μέρη του κόσμου που το σκάηπ πιάνει τ’ αρχίδια μου, ενώ άλλα φώλιασαν σε σπίτια όπου όλα τα ασύρματα δίκτυα είναι κλειδαμπαρωμένα και κανείς δε νοιάζεται γι’ αδικτύωτους γείτονες. Μερικά κομμάτια γύρισαν άπραγα από μακριά, ενώ κάποια που είχαν αρχίσει να βολεύονται εδώ ετοιμάζουν μπαγκάζια για να παν από κει που ‘ρθαν, και σβέλτα.

Θερμοπύλες και μαλακίες. Στα τσακίδια όλοι μας κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Της αποχής Σεπτεμβρίου 10, 2011

Αποχή ή απόχη (η): εκείνη η διαδικασία αυτοκαταπίεσης που με ένα καμπύλο διχτάκι κρέμεται από το κεφάλι σου εμποδίζοντάς σε να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν, ενώ ταυτόχρονα βρέχει ψαρούλια. Μπορεί να υποδηλώνει ακόμη και αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες όπως π.χ. έλλειψη χρημάτων.

Μια στιγμή-

Ο Σεπτέμβρης ήρθε γεμάτος ασυναρτησία, και, πριν καταλάβω για ποιο πράγμα μιλάμε φέτο, ξεκόλλησε ένα τεράστιο κομμάτι από πάνω μου που περιλάμβανε λίγο χέρι, μια σταλιά ώμο και αρκετό κεφάλι και άρχισε να τρέχει προς μακρινά μέρη. Κανείς δε φαίνεται  να το προσέχει, ίσως είναι καλύτερα για το εργασιακό μου μέλλον καθότι ποιός ερωτώ θα προσελάμβανε ένα λειψό άνθρωπα. Κι αν τον προσελάμβανε, ποιος θα εμπόδιζε τον εργοδότη να πληρώνει λιγότερα – εφόσον δεν απασχολούσε έναν ολόκληρο εργαζόμενο. Ο νόμος τα προβλέπει αυτά (ευτυχώς που ο νόμος προβλέπει πράγματα γιατί τα μέντιουμ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ ΨΕΜΑΤΑ*)

Επειδή όμως αυτά είναι δυσάρεστα για όλους, θα σας μιλήσω για κάτι διαφορετικό. Ξέρετε για την Αναγέννηση; Την περίοδο αυτήν οι άνθρωποι στην κεντρική Ευρώπη συνέθεταν μουσική με τη βοήθεια κεριών,  ξύλων και μυελού των οστών. Η Αναγέννηση στην κεντρική Ευρώπη συνήθως πέφτει μεταξύ Φεβρουαρίου-Μαρτίου κάθε δεύτερο χρόνο. Φέτο τα πράγματα είναι σκούρα κατράμι, καινούριος κύκλος ηλιακών κηλίδων. Ο Κυπριανός της Ρόρης μου ψιθύρισε στ’ αυτί: “Μην τους ακούς, εσύ το δικό σου, μεταγενέστερε μελετητά” κι εγώ τον έγραψα στα αμελέτητα. Παρ’ όλ’ αυτά, απεχθάνομαι ακόμη το τραπεζικό σύστημα, ειδικά όταν δε μ’ αφήνει να κλείσω αεροπορικά εισιτήρια. Ή μήπως φταίει το αεροπορικό σύστημα; Ή το διεθνές αεροπορικό λόμπι που ελέγχει τα νήματα των αερογραμμών;

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το μόνο που ισχύει τελικά στην Ελλάδα είναι ο φθίνων αριθμός των διαθεσίμων Δημοσίων Συγκοινωνιών, σε αντιδιαστολή με τον αύξων καλπασμό των αντιστοίχων αντιτίμων.

Χαίρετε,

* ΤΙΜΩΡΗΣΕ ΤΟΥΣ.