Μια μέρα βαράει σαραντάρια την άλλη κατακλυσμός. Μπανανία γίναμε.
Πάντα με συνάρπαζε η καταραμένη διάκριση ημικού/ητικού, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να θυμηθώ ποιό είναι ποιό. Στο ένα επίπεδο, η απλή πράξη, το συμβάν καθεαυτό, το να περπατήσεις από την Ερμού στο Σύνταγμα, το να βάλεις τις ποδάρες σου τη μία μετά την άλλη στο οδόστρωμα ταλαντώνοντας το κέντρο βαρύτητας μέχρι να φτάσεις από το σημείο χ στο σημείο ψ. Τη μια μέρα περπατάς αμέριμνος, περιμένεις στο φανάρι, ανάβει πράσινο, περπατάς πιο αμέριμνος, φτάνεις στην πλατεία, κάθεσαι στο παγκάκι, μασουλάς σπόρια και πίνεις λεμονάδα. Την άλλη, περπατάς ασθμαίνοντας, η ατμόσφαιρα γεμάτη φωνές και κρότους, μυρίζει παντού οριακότητα, μπάτσοι σε μαζεύουν, σε χτυπούν, κόσμος κρέμεται σαν τσαμπιά από τα κάγκελα, τα δακρυγόνα σε τυφλώνουν, μηχανές εισβάλλουν με σκοπό να σε ποδοπατήσουν μέχρι να γίνεις ένα με το οδόστρωμα.
Όλα αυτά όμως την Τετάρτη. Την Πέμπτη, περπατάς αμέριμνος, γύρω τουρισμός, κοκοράκια, πασατέμπο. Σκέφτομαι πόσα χιλιάδες ευρώ ξοδεύονται για να μην περνάω αμέριμνος εγώ τη Σταδίου κάποιες συγκεκριμένες, οριακές μέρες το χρόνο. Τόσες στολές, εξοπλισμός, βενζίνες, ασύρματοι, χημικά, πανικός, μου φαίνεται αστείο. Όταν με κυνηγούν οι μπάτσοι από μέσα μου γελάω γιατί ούτε κι εκείνοι ξέρουν τί ακριβώς κυνηγούν. Και μετά βλέπω φωτογραφίες από αγανακτισμένους που κρατούν ταμπέλες “Έξω οι Μασόνοι απ’ την Ελλάδα” και θέλω να βγω να φωνάξω με λατρεία:
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΟΝΟΥΣ
ότι αυτοί κληρονομήσουσιν την ευθυνοφοβίαν των μικροαστών
θεσπόσφατα σχολεία