Φυσάει λίγο σαν Αύγουστος στη μέση του φθινοπώρου, και σήμερα που βγήκα έξω από το σπίτι όταν σταμάτησα μπροστά στη βιτρίνα του φούρναρη αντί για τυρόπιτες είχε αραδιασμένες αγγινάρες με ανθρώπινες φάτσες, με κοιτούσαν με δέος, και μου ‘λεγαν: “Είσαι μουσικός, μουσικός, μουσικός και είσαι μπλεγμένος σε μια περίπλοκη κοινωνική διαδικασία χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Επιτελείς, επιτελώ, επιτελούμε.” κάτι τέτοιο τελοσπάντο μου είπε σαν δελφικός χρησμός ένα πράμα, εγώ τις αγνόησα, μπήκα μέσα και ζήτησα μια τυρόπιτα. Ο φούρναρης φόρεσε το πιο υποκριτικό χαμόγελο ρεσεψιόν που είχα δει ποτέ, μου σέρβιρε μια τυρόπιτα με γάντια πλαστικά, ενώ πάνω στο κούτελό του φωσφόριζε ένα τιτάνιο “Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο επειδή αυτός πληρώνει”. Τη στιγμή που κουδούνισαν τα κέρματα στον πλαστικό υποδοχέα κερμάτων, τα μάτια του άστραψαν και τα άρπαξε με δόλο. Έκανα την απόδειξη μπαλάκι και τη ρούφηξα απ’ τη μύτη.
Δεν υπάρχει λοιπόν πια απόδειξη πως έφαγα αυτή την τυρόπιτα, δε θα με βρείτε ποτέ, την έφαγα κρυφά, ήταν μια φευγαλέα εντύπωση. Έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου πως δε θα υποκύψω στον πειρασμό της πίστωσης ποτέ, μα κάποιες φορές λαχταρώ να αρπάξω κι εγώ μια χούφτα χρήματα που δε μου ανήκουν και να ξεσαλώσω έξαλλος στους δρόμους καταχρώμενος τα πάντα. Μετά σκέφτηκα πως μπορώ να ξεσαλώσω χωρίς ούτε μία δεκάρα. Μετά θυμήθηκα τη γλυκειά ευωδιά της τυρόπιτας, που ακουμπούσε δίπλα σε μια μπουγάτσα και είχε υποκλέψει λίγη από τη ζάχαρη άχνη της. Μετά κοίταξα τα πλακάκια του πεζοδρομίου και δε σκέφτηκα τίποτα πια, γιατί το κεφάλι μου είχε γίνει τζιγεροσαρμάς.
Εγω θα επαιρνα σπανακοπιτα παντως
Κατι βαζουνε μεσα και μαρεσει