Επικείμενη πτώχευση, στάση πληρωμών, έξοδος απ’ το ευρώ, ανεργία, επικείμενος φασισμός είναι λέξεις που μας πλήγωσαν όπως τα μικρά αγκαθάκια στα χωράφια της πανεπιστημιούπολης που μπλέκονταν στο φούτερ μου και με συνόδευαν για μέρες τσιμπώντας με διακριτικά. Λαηφστάηλ μπουμπουνητά, βρέχει χρέη πάνω στους αθώους μικροαστούς, τι να κάνουν οι καημένοι κανείς δεν τους έμαθε να είναι εγκρατείς, να αποδομούν το φύλο και να υπερασπίζονται τους μετανάστες. Οι καημένοι δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει πολιτική και νόμιζαν πως είναι στήλες στην εφημερίδα, κάλπες, έδρανα, γυαλιστερά αμάξια και κοσμικές δεξιώσεις, και μετά κοκορεύονται “Αα εγώ δεν ασχολούμαι πια με την πολιτική με απογοήτευσαν όλοι”. Η πολιτική όμως ασχολείται μαζί σου, μπουμπούνα. Οι φουκαριάρηδες μικροαστοί, η ταλαίπωρη μεσαία τάξη, που άγονται και φέρονται, οι μικροτσούτσουνοι μισθωτοί, οι οικογενειάρχες του μόχθου είναι ΖΟΑ που μας πλήγωσαν. Αυτοί οι ίδιοι, που συναινούν στη γλιτσερή βρωμερή σαπίλα που θα μας φάει όλους όπως κάνουν λάηκ στο φέησμπουκ, μας τρώνε κάθε μέρα ζωντανούς, μη τους τσιγκλάτε γιατί τους θέλουμε να μας καθαρίζουν τα παπούτσια.
Της τυρόπιτας Μαΐου 10, 2011
Φυσάει λίγο σαν Αύγουστος στη μέση του φθινοπώρου, και σήμερα που βγήκα έξω από το σπίτι όταν σταμάτησα μπροστά στη βιτρίνα του φούρναρη αντί για τυρόπιτες είχε αραδιασμένες αγγινάρες με ανθρώπινες φάτσες, με κοιτούσαν με δέος, και μου ‘λεγαν: “Είσαι μουσικός, μουσικός, μουσικός και είσαι μπλεγμένος σε μια περίπλοκη κοινωνική διαδικασία χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Επιτελείς, επιτελώ, επιτελούμε.” κάτι τέτοιο τελοσπάντο μου είπε σαν δελφικός χρησμός ένα πράμα, εγώ τις αγνόησα, μπήκα μέσα και ζήτησα μια τυρόπιτα. Ο φούρναρης φόρεσε το πιο υποκριτικό χαμόγελο ρεσεψιόν που είχα δει ποτέ, μου σέρβιρε μια τυρόπιτα με γάντια πλαστικά, ενώ πάνω στο κούτελό του φωσφόριζε ένα τιτάνιο “Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο επειδή αυτός πληρώνει”. Τη στιγμή που κουδούνισαν τα κέρματα στον πλαστικό υποδοχέα κερμάτων, τα μάτια του άστραψαν και τα άρπαξε με δόλο. Έκανα την απόδειξη μπαλάκι και τη ρούφηξα απ’ τη μύτη.
Δεν υπάρχει λοιπόν πια απόδειξη πως έφαγα αυτή την τυρόπιτα, δε θα με βρείτε ποτέ, την έφαγα κρυφά, ήταν μια φευγαλέα εντύπωση. Έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου πως δε θα υποκύψω στον πειρασμό της πίστωσης ποτέ, μα κάποιες φορές λαχταρώ να αρπάξω κι εγώ μια χούφτα χρήματα που δε μου ανήκουν και να ξεσαλώσω έξαλλος στους δρόμους καταχρώμενος τα πάντα. Μετά σκέφτηκα πως μπορώ να ξεσαλώσω χωρίς ούτε μία δεκάρα. Μετά θυμήθηκα τη γλυκειά ευωδιά της τυρόπιτας, που ακουμπούσε δίπλα σε μια μπουγάτσα και είχε υποκλέψει λίγη από τη ζάχαρη άχνη της. Μετά κοίταξα τα πλακάκια του πεζοδρομίου και δε σκέφτηκα τίποτα πια, γιατί το κεφάλι μου είχε γίνει τζιγεροσαρμάς.
Είχαμε και στο χωριό μου Μαΐου 4, 2011
Απόγευμα τριτοτέταρτης σε κάμπινγκ της Κρήτης, έφτασε η μέρα που θα μας έσωζαν επιτέλους οι εξωγήινοι από τα δεινά της ελεύθερης αγοράς. Ήρθαν με ένα φαντασμαγορικό σόου ψυχεδελικών βίζουαλς, προετοιμάζοντας την άφιξή τους με μια σειρά τηλεοπτικών συνεντεύξεων. ρεπορτάζ και τηλεπαιχνιδιών. Στον τρένο του γυρισμού (είχε εγκριθεί κονδύλι από το Ζ’ ΚΠΣ για κατασκευή υπερταχείας Χανιά-Αθήνα) ένιωσα την ευφορία του να εναποθέτεις τα συλλογικά σου προβλήματα σε εξωγαλαξιακούς πολιτισμούς.
Επεισόδιο δεύτερο, συναυλία σε καράβι του λιμανιού, το αμάξι περίμενε στο κατάστρωμα. Γεμάτος ιδρώτα εναπόθεσα ούτια και τσουμπούς στο πορτμπαγκάζ, έτρεξα με πηδήματα καγκουρόντος σε κοντινότερο γνωστό, το αμάξι άφαντο, εγώ φώναζα μωσαϊκά: “Ου κλέψεις! Ου κλέψεις!”. Κλάμα στο παρμπρίζ. Αργότερα, στο σήκουελ, τα όργανα εμφανίστηκαν έξω από το σπίτι του γλεντιού, τα είχε κρατήσει ο Βολιώτης – όχι, μάλλον ήταν κάποιος άλλος. Ποτέ δε με ένοιαξε το αμάξι, μου αρκούσε το τσουμπούς.
Μετά σκέφτηκα πως τέλειωσε η εποχή του μάθε τέχνη κι άστηνε, τώρα περνάμε κατευθείαν στο άμα πεινάσεις πιάστηνε, όποια κι αν είναι αυτή, την ξέρεις δεν την ξέρεις. Εγώ βέβαια ποτές δεν πείνασα, αλλά οι εποχές είναι περίεργες, βροχεροί Μάηδες ξηροί Φλεβάροι, μπάνια την άνοιξη γιατί το καλοκαίρι προβλέπεται βαρύ, παγωμένο στο χρόνο, ουρές για να πληρώσεις κι όταν δεν πληρωθείς αρχίζεις και σκέφτεσαι το ΚΚΕ στην κυβέρνηση και φρίττεις με τον εαυτό σου. Αρακάδες μπάμιες και κουκιά, αυτό έχω να πω.
Παραπονιάρικο γατί Μαΐου 3, 2011
Περνούσε από μπροστά μου και η ανάσα του βρωμούσε σεξισμό, εγώ του το είπα πως αυτός έφταιγε για όλα αλλά δε μ’ άκουγε. Του πάτησα το κεφάλι στο πάτωμα σαν μπανανόφλουδα. Παλιοκανάγια. Μερικοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι δε μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτή τη ζωή, και να αναπνέεις, και να ζεις, και να μιλάς συνέχεια, κι από πάνω να χρησιμοποιείς τη λέξη “μουνί” δυο φορές στην ίδια πρόταση, θεϊκή ύβρις.
θεσπόσφατα σχολεία