Κατατοπιστικότατο άρθρο 
από τον dsyk.
Η λίστα κάτω κάτω θα μπορούσε να χρησιμέψει ως “αν έχετε πάνω από τα μισά παρακάτω συμπτώματα, τότε έχετε μεταμοντερνισμό”.
Αχνιστή πρωτεύουσα Ιουλίου 20, 2009
Η άνοιξη σίγουρα δεν είναι εποχή λιτότητας. Το καλοκαίρι δέ είναι εποχή άκρατου μεταμοντερνισμού και φιλοσοφικού αδιεξόδου. Ευτυχώς, ο Αττίκ και η μάντρα του με τα γλυκ(ανάλατ)α δυτικόφρονα τραγούδια του είναι πάντα εκεί να προσφέρει την άθελη συντροφιά του στους ξεμείναντες στην ζεστή Αθήνα τα βράδια χωρίς φεγγάρι. Μα τί ρομαντικό. Παρελθοντολάγνοι διαβάτες ακούν μουσική που άνθησε πριν 50 χρόνια ριπαρισμένη από βινύλια κατευθείαν σε mp3 σε λάπτοπ τελευταίας τεχνολογίας. Αν αυτό δεν είναι αναρχονισμός τύφλα να ‘χει η μαρξική ανάλυση στον 21ο αιώνα. Της μιας δραχμής τα γιασεμιά που τραγουδά η Τζένη Βάνου έχουν εκλείψει εδώ και αιώνες καλής τέχνης, όμως κανείς δεν μπορεί να μιλά για επικαιρότητα σε μια παραγωγική ειλικρινή έκφραση που δεν έχει καμία σχέση με επαγωγικές κοινωνικές αναλύσεις. Κι αν στους γάμους οι αθρώποι τραγουδάν για θανάτους, απελπισίες και αδιέξοδα, κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν είναι μια καθαρά πολιτισμική έκφραση, γιατί θα ήταν εκτός πραγματικότητος. Μα τι σκατά κάναμε πριν τον Ντερριντά;
Αντισημιτισμός και σιωνισμός Ιουλίου 8, 2009
Τι είναι ο σιωνισμός; Είναι ένα πολιτικό κίνημα με θεολογικές και ιστορικές βάσεις (Βίβλος, Γη της Επαγγελίας κ.ο.κ.) το οποίο αναπτύχθηκε διεθνώς τον περασμένο κυρίως αιώνα με απώτερο σκοπό την ίδρυση ενός Ισραηλινού κράτους στην Παλαιστίνη. Προπολεμικά, θα μπορούσε να ενταχθεί στην σωρεία “πολιτικών” εθνικιστικών κινημάτων ανά την Ευρώπη (βλ. Εθνικοσοσιαλισμός, Μεγαλοϊδεατισμός, Νεότουρκοι κ.τ.λ.) με μια παραπάνω θεολογική δόση λόγω του γεγονότος ότι οι Εβραίοι είχαν περισσότερο θρησκευτικούς παρά φυλετικούς/γλωσσικούς δεσμούς (βλ. Yiddish, Ladino, φυλετική διαίρεση μεταξύ Εβραίων). Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει αν λάβουμε υπόψιν μας τον αντισημιτισμό, ο οποίος φυσικά δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στη ναζιστική Γερμανία, αλλά έχει “παράδοση” αιώνων στον δυτικό κόσμο.
Αντισημιτισμός μπορεί να θεωρηθεί και η γελοιογραφική και γενικευτική εικόνα του Εβραίου ως τοκογλύφου, τσιγκούνη που πίνει το αίμα του λαού, που είναι στα όρια του γραφικά αθώου, αλλά και η συστηματική δίωξη των Εβραίων για διάφορους λόγους ανά την Ευρώπη, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα και εκβιαστικά (βλ. εξορία των Εβραίων από την Ισπανία και την Αγγλία και αυθόρμητα αντισημιτικά πογκρόμ από εξαγριωμένους όχλους αντίστοιχα). Κάποια περίεργη ιστορική ειρωνία θέλει το μίσος εναντίον των Εβραίων να υπάρχει διαχρονικά εδώ και 2000 χρόνια σε διαφορετικές συνθήκες και από διαφορετικούς λαούς, κάτι το οποίο δε συμβαίνει με κανένα άλλο “λαό” ή εν πάσει περιπτώσει θρησκευτική/γλωσσική/φυλετική ομάδα. Για μια διαχρονική ανάλυση του αντισημιτισμού δείτε εδώ, στα καταγώγια του terminal 119, του πράκτορα της Σιών. Αυτό το διαχρονικό και διαπολιτισμικό μίσος, σε συνδυασμό με συστηματικές λεηλασίες, διωγμούς και προπηλακισμούς ήταν που οδήγησε τους Εβραίους της εξορίας να ξανασκεφτούν τον κατεργάρη παππού Μωυσή και κάτι κουτσομπολιά που ακούγονταν για Γη της Επαγγελίας.
Σίγουρα δεν ήταν παντού έτσι όμως: ένα ιδανικό παράδειγμα αρμονικής πολυπολιτισμικής συμβίωσης ήταν η Θεσσαλονίκη, αυτή η σύγχρονη κοιτίδα του ελληνορθοδοξολαϊκοεθνικισμού, έτσι όπως εκφράζεται από ανιστόρητους πολιτικούς και ανεπιστημόνητους παπάδες. Πριν έρθει λοιπόν ο Βενιζέλος και Ο Α’ Παγκόσμιος και της αλλάξουν τα φώτα, η Θεσσαλονίκη κατοικείτο ισαρίθμως από Οβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, και από κάμποσους Φράγκους, ή αν θέλετε με φυλετικούς όρους, από Έλληνες, Ισπανοεβραίους, Τούρκους, Αλβανούς, Σλαβόφωνους, Βούλγαρους, Γάλλους, Ιταλούς, Ισπανούς και γενικότερα κάθε καρυδιάς καρύδι με την καλή έννοια. Στο χάος της μεσαιωνικά χτισμένης πόλης υπήρχαν εβραϊκές γειτονιές, φραγκομαχαλάδες, η κυρίως μουσουλμανική Άνω Πόλη και οι χριστιανικές συνοικίες – κανένα όμως γκέττο. Δεν είναι τυχαίο που ο σιωνισμός ποτέ δεν άγγιξε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, καθώς ένιωθαν την πόλη ως πραγματικό τους σπίτι και μάλιστα την αποκαλούσαν “Μητέρα του Ισραήλ”.
Η ιδιαιτερότητα του σιωνισμού ως εθνικιστικού/λυτρωτικού/θεολογικού κινήματος λοιπόν έγκειται στο γεγονός ότι η υλοποίησή του ήταν μια άμεση ανάγκη της εβραϊκής διασποράς, λόγω των διαχρονικών διώξεων που υφίστατο σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, με λίγες εξαιρέσεις όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν και είμαι αντίθετος με κάθε μορφής εθνικισμό ή θρησκεία, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την ιστορική αναγκαιότητα που υπήρχε για τη δημιουργία ενός ασφαλούς μέρους όπου θα μπορούσαν να κατοικούν οι Εβραίοι χωρίς να κινδυνεύουν από διώξεις, πολύ περισσότερο από την ανάγκη δημιουργίας ενός “Ελληνικού” κράτους για τους “Έλληνες” που κατοικούσαν στο Οθωμανικό κράτος, οι οποίοι αντί να επαναστατήσουν για μια καλύτερη κοινωνία επαναστάτησαν για μια φυλετικά καθαρή, ελληνική κοινωνία ως συνέχεια του ένδοξου Βυζαντίου και της χλέπας του Πλάτωνα, που αποδείχθηκε ένα μάτσο σκατά στη συνέχεια (βλ. σήμερα).
Η ιδιαιτερότητα αυτή του αντισημιτισμού ως “μίσος προς μια θρησκευτική/φυλετική ομάδα” και του σιωνισμού ως αντίδραση σε αυτό το μίσος επιτάθηκε τα μάλα από το αποκορύφωμα του αντιεβραϊκού μένους, το γνωστό μας Ολοκαύτωμα. Η ιδιαιτερότητα της γενοκτονίας αυτής που λέγεται Ολοκαύτωμα έγκειται στην συστηματικότητα και αποτελεσματικότητα των δολοφονιών, στον μαζικό τους χαρακτήρα και στην αιτολόγησή τους: οι Εβραίοι έπρεπε να πεθάνουν επειδή ήταν Εβραίοι. Και μάλιστα όχι μόνο αυτοί που ήταν Εβραίοι στη θρησκεία, αλλά και όσοι είχαν Εβραίους προγόνους, συγγενείς κ.ο.κ. Δεν τους έσωζε ούτε το να αλλαξοπιστήσουν, ούτε το να απαρνηθούν τον Εβραϊσμό τους με κάποιο τρόπο, γιατί για το ναζιστικό καθεστώς ο σπόρος τους που έπρεπε να εξαλειφθεί από προσώπου γης. Με κάποια επιφύλαξη, μπορώ να πω πως καμία άλλη γενοκτονία (π.χ. Αρμενίων) δεν έγινε με καθαρά φυλετική αιτιολόγηση, παρά γίνονταν για απώτερους στρατιωτικούς, πολιτικούς και επεκτατικούς λόγους. Στην παγκόσμια ιστορία του εθνικισμού και των φυλετικών διακρίσεων υπάρχουν υποδουλώσεις, βασανισμοί, λεηλασίες, βανδαλισμοί, δολοφονίες, βιασμοί και κάθε είδους βαρβαρότητες λόγω διαφορετικής “φυλής”, αλλά ποτέ δεν επιχειρήθηκε η συστηματική εξόντωση μιας τέτοιας “φυλής” επειδή είναι αυτό που είναι.
Γι’ αυτούς λοιπόν τους λόγους υπάρχει σήμερα το κράτος του Ισραήλ και κάνει τα εγκλήματα που κάνει εις βάρος των ίδιων των Εβραίων (ως μιλιταριστικό κράτος) και των γηγενών Παλαιστινίων (ως σφαγέας άνευ όρων). Η κτηνώδης συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ, με ή χωρίς τη συναίνεση της πλειοψηφίας των Ισραηλινών μπορεί να είναι αποκρουστική, βάρβαρη, ανθρωποκτόνα και βουτηγμένη στο αίμα όσο δεν πάει, ίσως και στα όρια της γενοκτονίας, αλλά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί ναζιστική. Δεν υπάρχει η ιδεολογία ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να εξοντωθούν επειδή είναι Παλαιστίνιοι, αλλά είναι περισσότερο μια άκρατη επεκτατικότητα, μια θρασυδειλία (εάν λάβουμε υπόψιν την μηδαμινή στρατιωτική ισχύ των Παλαιστινίων), και μια βεντέτα με τους Παλαιστίνιους (ιντιφάντα) που έχει ως γενεσιουργό αιτία της τον μιλιταρισμό του Ισραηλινού κράτους και την ανικανότητα των ίδιων των Ισραηλινών να αντιταχθούν σε αυτό, όχι μόνο ως πολεμικό επεκτατικό κράτος, αλλά ως κράτος αυτό καθεαυτό.
Εν συνόψει, καλό θα ήταν να μην μπερδεύουμε τις πούτσες με τις βούρτσες.
Το βραδινό περπάτημα Ιουλίου 7, 2009
θέτει πάντοτε οντολογικά ερωτήματα στα υποκείμενά του τύπου “Είμαι;”, “Είναι;” και “Είσαι;”. Είναι μια διαδικασία ταυτόχρονα εσωτερική και εξωτερική. Εσωτερική διότι περιλαμβάνει περίσκεψη, στοχασμό, αναστοχασμό και αναπερίσκεψη, και εξωτερική διότι απαιτεί προσανατολισμό, χάραξη πορείας, αντίδραση σε σημειολογικά ερεθίσματα τύπου φανάρια και φλας αυτοκινήτων και προϋποθέτει την κίνηση των κάτω άκρων με ρυθμό και αρμονία.
Έχει να μας προσφέρει κάτι το βραδινό περπάτημα; Ναι, απαντά ο ρήτωρ. Μας προσφέρει μια νυχτερινή θέαση στην συνήθως (για κάποιους) φωτεινή πραγματικότητα, μια διαφορετική αισθητική άποψη πάνω στην αρχιτεκτονική βασισμένη στις εναλλαγές των χρωμάτων ανάλογα με το τεχνητό φως που τα παράγει, μια πόλη απηλλαγμένη από μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων (αλλά όχι και των αυτοκινήτων) και αρκετές κατσαρίδες που βγαίνουν από τους υπονόμους να διεκδικήσουν ζωτικό χώρο που να μην έχει σκατά και κάτουρα.
Χρειάζεται όμως μέγιστη προσοχή έτσι ώστε οι νυχτερινοί περιπατητές να μην καταλήξουν άθελά τους σε κάποιο άντρο (ή γύναικο) ρεφορμισμού και αντεπαναστατικών πρακτικών, σε φωλιές ετερονομίας και ετεροθέσμισης, σε σταλινικού τύπου απολυταρχικούς χώρους και σε στέκια παρωχημένης ταξικής ανάλυσης. Επίσης πρέπει να προσέχουν τα μέγιστα κάθε μορφής εξουσία, έμφυλη-έκφυλη ή φυλετική, κάθε είδους ρατσισμό, αντισημιτισμό, ομοφοβία, κοινοβουλευτισμό, κονφορμισμό, κοινωνική συναίνεση, σεχταρισμό, σιχτιρισμό, επαναστατικό κομπλεξισμό, σνομπισμό, συνωμοσιολογία, τακτικές διαίρεσης, προβοκατορολογία, μονοθεματική πολιτική (κατά το μονοθεματική σονάτα), μεταμοντερνισμό, γραφειοκρατία, ψυχολογιοποίηση, στατιστικολογία και τσουβάλιασμα, αλλοτρίωση και αλλοτριωμένη διασκέδαση, ψευδοεπιστημονικές προσεγγίσεις και αρνήσεις ιδεολογίας της επιστήμης, αρνήσεις του Ολοκαυτώματος και μανιχαϊστικές προσεγγίσεις σε ζητήματα φύλου, αλλά και φίλου (ίσως και φύλλου).
480 καταργηθηκε Ιουλίου 3, 2009
Κάτι πρέπει να γίνει μ’ αυτό το κράτος. Κάτι πρέπει να γίνει γρήγορα και χειρουργικά. Έρχεται σαν το μπάτσο και μας κάθεται στο λαιμό, μια με διάφορες ποινικοποιήσεις, με απαγορεύσεις, με τραμπουκισμούς και εκφοβισμούς, και όλα τα δικαιολογεί με έναν λόγο τόσο παράλογο που μόνο στο μεσαίωνα θα μπορούσε να ανήκει. Μερικές φορές θα ήθελα να πάω σε έναν πολιτικό, απ’ αυτούς τους επαγγελματίες και να του φωνάξω στη μάπα: “ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ;;; ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ; ΕΧΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΙΔΕΑ ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ 2 ΑΙΩΝΕΣ;”
Νομίζω πως θα αποστόμωνα το 95% από αυτούς. Όχι βέβαια πως εγώ ξέρω τι έχει συμβεί στην πολιτική φιλοσοφία τους τελευταίους 2 αιώνες, αλλά τουλάχιστον το αναγνωρίζω και δεν πάω να πολιτικολογήσω με τέτοιο αναίσχυντο θράσος. Το κράτος που λέτε και το κεφάλαιο. Οι Εβραίοι. Οι Μασόνοι. Έρχονται και μας κλέβουν τις δουλειές (κυρίως ό,τι αφορά χτίσιμο εμπορικών κέντρων και δημοσίων έργων). Το κεφάλαιο. Το σκυλί. Η ταξική συνείδηση.
