Γρηγοριανό Μέλος

Είμαι σίγουρος πως δεν ξέρετε ακριβώς τι είναι το Γρηγοριανό Μέλος. Μπορεί κάτι να έχει πάρει τ’ αυτί σας, κάτι να έχετε ψυλλιαστεί, κάπου να διαβάσατε γι’ αυτό δίπλα στα ζώδια σε ένα περιοδικό, κάπου ν’ ακούσατε ένα συγκρότημα που να το απαριθμεί στις επιρροές του.

Το Γρηγοριανό Μέλος λοιπόν είναι η κατεξοχήν εκκλησιαστική (και ουχί θρησκευτική) μουσική της Καθολικής Χριστιανικής Εκκλησίας, γνωστής και ως Παπικής (σαν τη βούλα – και όχι τη Βούλα). Οι φήμες και τα ούρμπαν λέτζεντς της εποχής θέλουν τον πάπα Γρηγόριο τον Τάδε να συνέγραψε όλες τις μελωδίες αλλά – ΟΥΑΙ! – προσοχή! Αυτό είναι μέγα ψέμα, διότι στην πραγματικότητα αυτές οι μελωδίες αναπτύχθηκαν πλήρως κάμποσους αιώνες μετά (για την ακρίβεια κάπου τρεις). Έτσι, λοιπόν, τον δοξασμένο 9ο αιώνα εμφανίζεται το Γρηγοριανό Μέλος, όχι βέβαια από το χεράκι του πάπα του Γρηγόρη, αλλά από την μεταμόρφωση (βλ. τρανσφόρμερς) του παλαιορωμαϊκού μέλους (στη Ρώμη) μέσω φραγκικών/γαλλικανικών επιρροών (στη Γαλλία), το οποίο εγινε νούμερο ένα χιτάκι της εποχής και διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη, υποκαθιστώντας τα διάφορα τοπικά ρεπερτόρια (σαν την Αρ εν Μπι ένα πράμα).

Άρα ποιό είναι το συμπέρασμα; Ότι στην εποχή του Πάπα του Γρηγόρη, όχι μόνο δεν υπήρχε Γρηγοριανό Μέλος, αλλά δεν υπήρχε καν η πρόβλεψη για να δημιουργηθεί (οι άνθρωποι στο Μεσαίωνα φημίζονταν για τον κοντοφθαλμισμό τους). Αντιθέτως, στα κλαμπς, τα μπαρς και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής όλοι άκουγαν με πάθος 15χρονου το δημοφιλές “παλαιορωμαϊκό μέλος”, και μάλιστα όχι μόνο το άκουγαν με πάθος, αλλά 3 αιώνες αργότερα, όταν πήγαν να τους πασσάρουν τη φλωριά το Γρηγοριανό, εκείνοι επέμεναν στο παλαιορωμαϊκό τους! Κοίτα να δεις.

Αλλά δε φταίνε αυτοί. Φταίνε οι Καρολίγγειοι Δυνάστες (της Καρολίγγειας δυναστείας) οι οποίοι αυτοί ουσιαστικά ήταν βασικοί παράγοντες για τη δημιουργία του Γρηγοριανού Μέλους.

Αλλά τι σας νοιάζει εσάς. Εμένα με νοιάζει που γράφω αύριο.