Ο επιτάφιος θρήνος Μαΐου 3, 2013

Ο επιτάφιος θρήνος· περισσότερο μοιάζει με αναστεναγμό ανακούφισης. Αντικανονικά: με μια αναστροφή του δοσμένου νοήματος ντριμπλάρει επιδεικτικά και στο στενό μαρκάρισμα μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου (ή μήπως marked-unmarked;) η στρογγυλή έννοια ακολουθεί τον – “φύσει” – δρόμο της αδράνειας και βγαίνει άουτ.

“Εγώ· το κενό της απουσίας σου μου αδειάζει την έλλειψη, σαν αφαίρεση του μη-υπάρχοντος από το μη-είναι. Οι βρώμικές σου κάλτσες από φετίχ έγιναν τοτέμ κι από τοτέμ έγιναν χρηστικό αντικείμενο. Βρωμούν τόσο που με στέλνουν στη χέστρα, κι εγώ γράφω, γράφω, γράφω.”

Ο επιτάφιος θρήνος είναι νεκρός μπροστά στην πραγματικότητα που εξωτερικεύεται σαν πάταγος (κρότος;), χάνει πόντους από το σχεσιακό κομμάτι· είναι ένας θρήνος για την έλλειψη ολοκληρωμένου συστήματος ερμηνείας του κόσμου, ένας λυγμός μπροστά στην πολλαπλότητα και το ποικίλο χάος (συχνά τείνει προς το λευκό, γκρι ή σκατί). Με κάνει να ντρέπομαι γι’ αυτό διότι αναγνωρίζω την πλάνη του, όπως και τη δικιά μου πλάνη, ότι αυτό πλανάται. Ή με άλλα λόγια (ή πιο λόγια) ουδείς εκ των δύο δε δύναται να αναγνωρίσει τη φαυλότητα της αντιθέσεως μεταξύ της συστηματοποιημένης και της αντάρτικης σκέψης, μα εγώ-

“Εγώ. Εσύ. Ένα ποιμενικό παστέλ τοπίο στα όνειρά μας, οι ζεστές κατσίκες και τα άλογα που μασουλούν γλυκά το κόκκινο χαλί του έρωτά μας. Ένα δάκρυ μου κυλά – ή μήπως ιδρώτας; – καθώς πριονίζω τα δέντρα που μας χωρίζουν. Εγώ. Εσύ. Ο σπισισμός. Η καπιταλιστική συνθήκη. Τα αφηρημένα ουσιαστικά, οι προτάσεις δίχως ρήμα. Οι τελείες. Τα κενά ανάμεσά τους. Τα κενά ανάμεσά μας.”

Ο επιτάφιος θρήνος, είναι κρίμα, θα μπορούσε να είναι μια επιτάφια γιορτή, ένα πατρινό καρναβάλι που επιτέλους νίκησε την καθαρή Δευτέρα που το πνίγει. Στην πραγματικότητα ένα προτάφιο άγχος για τους λάκκους που περιμένουν τα ηδονικά μας σώματα· αν αναγνωρίζαμε την ανακούφιση της ανυπαρξίας ως συστατικό ενός σπιράλ μεταξύ αυτής και της ύπαρξης, και αν οι ψυχίατροι ήταν πιο πρόθυμοι να συνταγογραφήσουν για διάφορες κοινωνικά κατασκευασμένες ψυχικές παθήσεις και να χαρίζουν ψυχοφάρμακα στους ασφαλισμένους, τότε ο επιτάφιος θα μπορούσε να είναι  μια υπαίθρια ψαραγορά σ’ όλη την πόλη απλωμένη, σα χταπόδιο που αποτελείται από άλλα χταπόδια (σημ. φράχταλ σαηκεντέλι). Εγώ όμως-

“Εγώ. Εμείς. Μια κληματαριά με δυο ρίζες, δυο κεράσια, δυο φύλα, δυο φύλλα δηλαδή τα δυο σκέλια μιας πευκοβελόνας. Η σκοτεινή μου κάμαρη είναι πιο σκοτεινή δίχως σου, και πιο πικρή, μυρίζει κλεισούρα και όχι γλάσο σοκολάτα. Οι σοκολάτες πιο πικρές, διαιτητικές (σημ. δηλαδή σχετιζόμενες με τη δίαιτα και όχι με τους διαιτητάς), οι λεμονάδες όχι τόσο ξινές (δίχως την ξυνίλα του γαριασμένου σου σωβράκου). Εγώ, ένα ράκος, σκέτος σωβράκος. Εμείς, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στη Φυλής (από τους πρόποδες της γης). Εσείς (ποιοί εσείς);. Εμείς λοιπόν μια παραβιασμένη παρένθεση στη σκληρή συνθήκη του βιωμένου κόσμου. Αγγίζω το άγγιγμά σσου και βλέπω το βλέμμα σου. Τι είναι; (απάντηση: η διϋποκειμενικότητα)”

Δε θα υπήρχε επιτάφιος θρήνος χωρίς κρίνο. Δε θα υπήρχαν δεκάποντες πλατφόρμες χωρίς την αναβλημένη φιλοδοξία του πύργου της Βαβέλ. Δε θα υπήρχε καμία νύξη για τα φύλα αν τα ίδια δεν τσεκούρωναν τον κορμό τους με ευλάβεια. Δε θα υπήρχε αυτό το κείμενο αν δεν είχε πέσει το ίντερνετ. Μα αυτό ήρθε, και μαζί του το τέλος:

ΙΝΤΕΡΝΕΤ

εεε συγνώμη

THE END

Παντζουρόφυλλα Απριλίου 24, 2013

Είναι ένα φως στην απέναντι πολυκατοικία που δε σβήνει ποτέ, ούτε γιαγιάδες ούτε παππούδες ούτε εγκατάλειψη ούτε πρεζάκια, είναι απλά το βάρος του πνιξίματος που πέφτει ολοένα στην πόλη, μια πόλη που μου ανήκει όσο μου ανήκει η βαθιά λαχανιασμένη ανάσα που ρουφάει όλο το καψαλισμένο σύννεφο που βγαίνει από την εξάτμιση του πούλμαν ανεβαίνοντας την ανηφορική Ακαδημίας. Ναι, ο πισσασκοτάδι τύφλα δρόμος της πανεπιστημιούπολης τα βράδια είναι δικός μου κατά κάποιον τρόπο, είμαι κι εγώ σκοτεινός κατεβαίνοντάς τον, επίσης συνήθως κρυώνω, στηρίζομαι στα χέρια, τεντώνω εναλλάξ το δεξί και το αριστερό πόδι χάριν συμμετρίας στον άξονα του χρόνου. Δεν ήταν πάντα έτσι, τώρα σαν να βγήκα με ένα τεράστιο φαράσι και μια μεταφυσική σκούπα και μάζεψα τον εαυτό μου από διάφορα σημεία που τον είχα εναποθέσει, σοκάκια, σκάλες, πεζούλια, σπίτια, οθόνες, θάλασσες, μαγαζιά, χώρους και δίκτυα, ταυτότητες, δυναμικές, προτζέξιο, διαστάσεις του χρόνου της ύπαρξης της μεταφυσικής και των νοημάτων. Κάπως σκούπισα και τα βροντερά κατηγορήματα, τις πανηγυρικές, κάπως σαν το μόνο που μου απέμεινε σαν μικρή φλόγα πίστης να είναι το πάρσιμο των βουνών, μια ακραία συνθήκη που θα επιλύσει ή καλύτερα θα κόψει το πλέγμα των σκέσεων που με βαραίνει ως περιθώριο, δηλαδή μια έκρηξη ή μήπως μια καλά υπολογισμένη διαδικασία ενεργειών με λυτρωτικό χαρακτήρα – ίσως όχι τόσο ανώδυνο για κάποιους ανίδεους ανθρωπάκους. 

Αρθρωρση Μαρτίου 3, 2013

Η περιοδική μουσική επιτέλεση πιθανότατα αφαιρεί λίγη από τη μαγεία της όμως την μοιράζει στον χρόνο που την περιτριγυρίζει, προκαλώντας μια ισορροπία μαγειών σε ένα γενικό επίπεδο – χωρίς απαραίτητα αυτό να είναι καλό ή κακό. Αν κάθε μουσική επιτέλεση είναι μια ‘κατάθεση ψυχής’, πότε ακριβώς τελειώνει το απόθεμα, και επίσης τι είδους λογαριασμός γεμίζει με αυτή την ‘κατάθεση’; Μήπως γεμίζει ένα απύθμενο πηγάδι έκφρασης το οποίο στέκει κάπου απομονωμένο μέχρις ότου φτάσει σε σημείο πρόσβασης του κουβά, κι έπειτα απλά σκύβουμε και μαγγανίζουμε και ξερνάμε χρωματιστά νερά; Η καθημερινή μουσική επιτέλεση είναι μια επιτέλεση σαν όλες τις άλλες, απαιτεί ενέργεια και χαρίζει ηδονή, αφαιρεί τα χρώματα και τα ξερνάει σε ένα πηγάδι, όπως η οχτάωρη παραμονή ενός ταμία σουπερμάρκετ. Ένα πλαίσιο όπου τα πάντα στη ζωή και τον κόσμο εξηγούνται με βάση ένα και μόνον νοητικό σχήμα είναι ένα πλαίσιο χαράς. Η καθημερινή μουσική επιτέλεση είναι μια πράξη μετάνοιας απέναντι σε έναν θεό που ενσωματώνεται/παρουσιάζεται σε τραγούδια-τοτέμ που συμπυκνώνουν πανανθρώπινες ιδιότητες. 

Επίσης, ΦΥΤΑ - Βρέφη Σαλάτας

Τι μπαχτίν μου τσαμπουνάς Ιανουαρίου 29, 2013

Ένας κάποιος πολιτισμικός σχετικισμός θα προέτασσε πως η έκσταση – ή μάλλον η πλήρης μέθεξη σε έναν διαφορετικό, πιο σωματικό τύπο εμπειρίας – είναι γνώση. Σε τέτοιο σημείο που μια έντονη σωματική και αισθητηριακή εμπειρία, προκαλουμένη από χορό και μουσική, σε συνδυασμό ή εν απουσία ουσιών, μπορεί να καταστή εφάμιλλη της ανάγνωσης ενός επιστημονικού άρθρου. Η συλλογική έκσταση μιας μαχητικής πορείας είναι γνώση βαθύτερη – διυποκειμενική – σε σχέση με μια μοναχική ψυχεδελική εμπειρία παρά φύσιν, η οποία αντιστοιχεί ίσως με την καταπονημένη ανάγκη για συντροφιά που εκφράζει η ομαδική εκτέλεση ενός ριζίτικου, ή ενός μοιρολογιού.

Ιδωμένα από μια λογική αντιστροφής της πολιτισμικής ιεραρχίας, το χωροχρονικά τοποθετημένο βίωμα του δυτικού ανθρώπου, ξεκομμένο από τα δεσμά του ορθού λόγου, μπορεί να συγκριθεί σημείο προς σημείο με κάθε μεγάλο πολιτισμό, και ίσως σε ένα να βγει κερδισμένο: στην συνεχή επιμονή του στοχασμού να προσεγγίζει το άγνωστο ή το διαφορετικό.

Τεκμήριο:

Εκτός του επιστημονικού μου πεδίου ευθαρσώς δηλώνω πως βρίσκω το ποιητικό κείμενο γαργαλιστικό, τις αναδιπλώσεις απαλές και κυματιστές και τις ανταπαντήσεις πολύ παιχνιδιάρικες. Ο κλαρινίστικος φωνητικός χειρισμός των δύο διαφορετικών μελωδικών θυμάτων της Φεγγαροπρόσωπης μυρίζει αστικίλα, παρόλο που στ’ αυτιά μας ηχεί ίσως πανηγυρτζίδικα – μη ξεχνάμε πως πριν τον 19ο αιώνα και τον ερχομό του κλαρίνου ο δυσκίνητος  ζουρνάς μονοπωλεί αρκετά στη στεριανή ελλάδα παρέα με το νταούλι, πράγμα που δεν προσφέρεται για ιδιαίτερα περίτεχνες μελωδικές κατασκευές και απλωμένες οκτάβες. Ο τετράσημος ρυθμός σίγουρα σηματοδοτεί συγκεκριμένα νοήματα στο πολιτισμικό συγκείμενο των οθωμανικών Ιωαννίνων που αδυνατώ να ανιχνεύσω, όμως μπορώ να αντιπαραβάλλω με τους τρίσημους ρυθμούς του τσάμικου και των πολυφωνικών ηπειρώτικων τραγουδιών που συνυπάρχουν στην περιοχή.

Το “Δόντια πυκνά” μου βγάζει οδοντιατρικό φετιχισμό. Ας ρίξουμε το επίπεδο με λίγο Αντώνη Απέργη

Παραφωνία Ιανουαρίου 26, 2013

Αν υπάρχει μία έστω γοητεία στην τιμημένη ημών παράδοση έτσι όπως σμιλεύτηκε από το σμίξιμο της ανατολής με τη δύση, είναι το μπάχαλο που δημιούργησε στα μυαλά των ανθρώπω. Επί παραδείγματος δείτε τις μουσικοί. Προσπαθώντας να στριμώξουνε το αραβικό μακάμι στα κάγκελα του ισοσυγκερασμού, δημιουργήσαν ποιότητες και συνδυασμούς περίτεχνους, που πριν δε θα μπορούσανε ποτέ να είχαν καρπίσει. Το τέταρτο του τόνου που απέχει στην σαμπάχ κλίμακα η νότα μι μεταξύ μαντολίνου και βιολιού είναι το χάσμα που δεσπόζει μεταξύ δυο συστημάτων σκέψης τόσο διαφορετικών που δημιουγρούν ένα βροντερό διακρότημα, το οποίο στον διάβα της περιβάλλουσάς του ξερνάει το ρεμπέτικο, την μουσική στην αυλή της υψηλής πύλης, το φλαμένκο, τα κλέτσμερ των Εβραίων και όλο αυτό το συφερτό. Το γεφύρωμα αυτού του χάσματος, μια υπόθεση που πονάει, δεν νοείται δίχως να είναι διαποτισμένο με μια διεθνιστική αλληλεγγύη, ένα φάντασμα πάνω από τα βαλκάνια, μια ιαχή κοσμοπολιτισμού που να καταργεί στρατευμένα τα πολιτισμικά όρια συνενώνοντας σώματα που εξουσιάζονται παραλλήλως και βιώματα που εγγράφονται διαπερνώντας τάξεις κι έθνη.

Το εξής τινό:

στηρίζει την παραπάνω άποψη. Το βιολί συνυφασμένο με την κλασική παράδοση, την εκκλησία, το φεουδαρχικό σύστημα διαδίδεται στον βαλκανικό χώρο με τη βοήθεια των πανταχού παρόντων ρομά, παρέα με το εξίσου κλασικό κλαρίνο και όλη τη μπάντα των χάλκινων που μπουμπουνίζει στο βάθος. Καθώς ανεβοκατεβαίνει τις τάξεις και διαπερνά τα σύνορα, σε διάφορες μορφές, ύφη, μεγέθη και παιξίματα, εκφράζοντας κοινά πάθη. Ο φετιχιστικός χαρακτήρας του μουσικού οργάνου, όταν διατρανώνεται από την μεταμορφωτικό χαρακτήρα καθώς αυτό μετατρέπει την ύλη σε ήχο, του επιτρέπει να επιβιώνει ώς ένα ύστατο επιστέγασμα τεχνικής ή και καλλιτεχνικής φύσεως, που συμπυκνώνει νοήματα του εκάστοτε πολιτισμού φρέσκα προς ερμήνευση από τους φίλους ανθρωπολόγους.

Μουσικολογικά μιλώντας, η σχιζοφρένεια που δημιουργεί στον επίδοξο μουσικό η εκμάθηση ενός ισοσυγκερασμένου οργάνου το οποίο εκτελεί διαφορετικού κουρδίσματος ρεπερτόριο (τουλάχιστον στα πρώτα στάδια της εξέλιξης του μουσικού αυτού παντρέματος) είναι κάτι το οποίο αποτυπώνεται στη μουσική μας/σας παράδοση με ποικίλους τρόπους. Η ανατολίζουσα διαστρέβλωση της κλασικής συγχορδιακής αρμονίας έτσι ώστε να περιλάβει τις τροπικές έλξεις που αρμόζουν στα αυτιά μας δεν είναι ούτε ήταν εύκολη υπόθεση, και είναι ακόμα σε εξέλιξη – η χρήση της ελαττωμένης εβδόμης συγχορδίας στη σεχνάζ κλίμακα (και σε κάποιες περιπτώσεις σε νιχαβέντ) είναι ένα παράδειγμα ιδιαίτερα ευήκοο.

ας ριξουμε λιγο το επιπεδο  με λιγη Ριτα Σακελλαρίου

Χειρόγραφος Δεκεμβρίου 27, 2012

Ημερολόγιο διαδικτυακής επιτόπιας έρευνας πάνω σε σιδηροδρομικό φόρουμ Δεκεμβρίου 6, 2012

Ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου 2011

Τα υποκείμενα συζητούν εντόνως για μια πρόσφατη υπουργική απόφαση που αφορά την εργολαβία-σκούπα που θα αναλάβει την ηλεκτροδότηση του μισού άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Πολιτικά επιχειρήματα και αντ χόμινεμ επιθέσεις δίνουν και παίρνουν, ως συνέπεια δυο ποστ διαγράφονται.

Ημερομηνία: 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η ένταση έχει υποχωρήσει μπροστά στο κοινό συμφέρον: ιδιαίτερη κινητικότητα σε τόπικς που αφορούν εκδρομή του φόρουμ και φωτογράφιση διερχομένου εμπορικού συρμού φορτωμένου με σωλήνες. Ανεβαίνουν πάμπολες φωτογραφίες και σεξιστικά σχολιάκα για της σερβιτόρα της εξοχικής ταβέρνας όπου απολαμβάνουν πολλά μέλη του φόρουμ το μεσημεριανό τους στις σιδηροδρομικές εκδρομές αυτές.

Ημερομηνία: 20 Σεπτεμβρίου 2011

Μέλος του φόρουμ αφηγείται τις σεξουαλικές φαντασιώσεις του που αφορούν συγκεκριμένο μοντέλο ντηζελομηχανής του ΟΣΕ το οποίο συνήθιζε να εξυπηρετεί δρομολόγια κανονικού εύρους. Ακολουθεί  μεγάλη συζήτηση όπου διαφαίνεται η προδιάθεση των υποκειμένων σχετικά με το φύλο. Ακροαριστερό μέλος που γράφει σε καθαρεύουσα παρεμβαίνει για να ξεκαθαρίσει τον κοινωνικό ρόλο του ένοπλου αγώνα.

Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου 2011

Νέκρα στο φόρουμ, σχετική συζήτηση στο τόπικ με τις παραλίες που συνορεύουν με την υπο κατασκευή ΣΓΥΤ Αθήνας – Πάτρας. Οι μοντερέιτορ διαβάζουν αραχνιασμένα θρεντς υπό την επιρροή καφέ και βιομηχανικών τσιγάρων.

Ημερομηνία: 25 Σεπτεμβρίου 2011

Το φόρουμ έχει πέσει, σχετική φημολογία εμφανίζεται για αντίπαλο φόρουμ σχετιζόμενο με λεωφορεία.

Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου 2011

Έπειτα από αλλαγή του σέρβερ δυο μέλη διαγράφονται ως συνομωσία του αντίπαλου λεωφορειακού φόρουμ για την εδραίωσή τους στο χώρο των φόρουμ συγκοινωνιών. Ακολουθεί ξεκατίνιασμα και φωτοσοπαρισμένες γυμνές φωτογραφίες ομοφυλοφιλικής φύσεως.

Ημερομηνία: 5 Οκτωβρίου 2011

Το μισό φόρουμ παρίσταται σε εκδήλωση συλλόγου φίλων του σιδηροδρόμου στη Μεσσηνία. Στα παραλειπόμενα της εκδρομής προστίθεται μια ερωτική εξομολόγηση πρόσφατα χηρευθέντος μέλους προς μια χειροκίνητη δρεζίνα. Κανένα σχόλιο από τη δρεζίνα.

Ημερομηνία: 6 Οκτωβριου 2011

Αχυρόμπαλες παρασυρμένες απ’ τον άνεμο στους πίνακες του φόρουμ. Μοντερέιτορ ανακινεί ξεχασμένο τόπικ σχετικό με τη γραμμή Κρυονερίου – Μεσολογγίου με κρύο αστειάκι. Απ’ το ταβάνι του τόπικ κρέμονται σταλακτίτες πάγου.

Ημερομηνία: 10 Οκτωβρίου 2011

Λυντσάρισμα μέλους του φόρουμ έπειτα από ρατσιστικά σχόλια περί γύφτων στον προαστιακό Μαγούλας. Ο εναγόμενος προσπαθεί επί τέσσερις σελίδες σχολίων να υπερασπιστεί τις σαθρές του θέσεις απέναντι σε εξαγριωμένα πολίτικαλυ-κορρέκτ μέλη τα οποία είναι σε χειμερία νάρκη και ανασταίνονται μόνο σε πολιτικούς καβγάδες. Μέλος πρώην στρατιωτικός αποχωρεί από το τόπικ εις ένδειξιν διαμαρτυρίας ανεμίζοντας τα πηλίκιά του. Η ποινή καθορίζεται στο μπάννινγκ του φασιστομέλους για 10 ημέρες και υποχρεωτική καθημερινή φωτογράφιση στο εργοτάξιο του Σταθμού Λαρίσης.

Ημερομηνία: 15 Οκτωβρίου 2011

Οι μοντερέητορ έφαγαν φάβα το μεσημέρι στο σπίτι του αντμινιστρέητορ.