Στο αναμεταξύ Ιανουαρίου 2, 2012

Οι γυμνοσάλιαγκες στο γυμνό ποπουδάκο του 2011 ανασκουμπώθηκαν νυσταγμένοι: τι μελλει γενέσθαι; Ποιος είναι ο κληρονόμος των εφτά θαλασσών, των εφτά τραπεζών και μιας σειράς κονδυλίων για την επαγγελματική αποκατάσταση χρηστών ψυχικής υγείας; Ουδείς δε σήκωσε το χέρι για να δώσει μια απάντηση, έστω και για να εκφράσει μια απορία, όσο κουτή κι αν φαινόταν στη δεδομένη στιγμή. Μόνο δυο συννιφάδες χιονιού έπεσαν πριν μπει ο νέος έτος, η μια στη Δύση κι η άλλη στην Καθ’ Ημάς. Ανέμενα εναγωνίως, ήρθε η χρονιά η νέα στίλβουσα κι απαστράπτουσα, έμεινα κι εγώ άφωνος. Κι έτσι παραμένω όσο προχωράει ο χρόνος προς τα πέρα, λέω να κρατήσω αυτή την παράδοση της αφωνίας καθώς απ’ ό,τι φαίνεται με κολακεύει.

Σε μια βδομάδα φεύγω στα ξένα, αν και λίγο ατσούμπαλα, σίγουρα περίπου όσο πλούσιος χρειάζεται για να επιβιώσω στο εξωτερικό, ένα χρόνο λιγότερο ως μπλόγκερ (που ξεκίνησα το 2005, για να μη ξεχνιόμαστε – έχουμε κι ένα βάρος έξι χρόνων στην πλάτη), αφήνοντας πίσω μου λίγο κυνισμό και αρκετή ειρωνία καθώς δεν είναι πια της μόδας. Της μόδας να ξέρετε πως είναι ο άκρατος συναισθηματισμός συνδυασμένος με ξαναζεσταμένο  λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων πασπαλισμένο με λίγη επιστημονική εγκυρότητα.

Σας αφηνω γεια

Μικρές κλαψιάρες γλώσσες Δεκεμβρίου 20, 2011

Η οδός προς το ΤΕΒΕ είναι μια οδός βαθύτερης συνειδητότητας. Η ανάρμοστη συμπεριφορά των υπολογιστικών συστημάτων των ταμείων αντανακλάται στη βάναυση φάτσα της υπευθύνου κας Βουρτζάκη, το γραφείο της οποίας καλύπτεται σχεδόν ολοκληρωτικά από ροζ ποστ-ιτ σε διάφορα σχήματα – η πολιτική των δημοσίων υπαλλήλων, ένας κώδικας επαφής και συμπεριφοράς, είναι πως δεν κοιτάμε κατάματα τους αντιπάλους – συγνώμη, τους πολίτες – καθότι μια ματιά είναι επικίνδυνη, μπορεί να προκαλέσει χειμάρρους θυελλωδών σχέσεων, κυλίσματα σε ανθισμένα λιβάδια, τρεχαλητά σε γραφικά σοκάκια ευρωπαϊκών μητροπόλεων, γλυκοφιλήματα στην κουπαστή πλοίων άγονων και γραμμών εξίσου, αποχαιρετισμούς σε νοτισμένα τζάμια τρένων λεωφορείων και ποδηλάτων, γεύματα χαμηλού φωτισμού και ολονύχτιες εξομολογήσεις. Όλα αυτά πολύ μακριά από το στενό ΤΕΒΕ, τον εγκλωβισμένο φοίνικα της απώλειας  της αθωότητας και το εγκαταλελειμμένο παλιο δημοτικό σχολείο υπ’ αριθμόν 24, τώρα περικεκλεισμένο από προκάτ τουαλέτες και πανύψηλες τούρτες δίχως παντεσπάνι.

Επαγγελματικός προσανατολισμός Δεκεμβρίου 1, 2011

Σήμερα θα μιλήσουμε για το επάγγελμα του μουσικού. Είναι ένα επάγγελμα επίπονο μα επίμονο: περιλαμβάνει πολλές ώρες πρόβας, ακόμα λίγες περισσότερες ώρες μπλα μπλα, συνήθως κάποια μελέτη, αρκετό πάμπλικ ρηλέησονς, λίγο γλύψιμο, αρκετές παραχωρήσεις κι υπαναχωρήσεις, τρία χρόνια τουλάχιστον σε κολ σέντερ και άπειρα λεφτά σκασμένα στη μουσική εκπαίδευση. Το επάγγελμα του μουσικού μου αρέσει αρκετά γιατί μου προσφέρει άφθονο ελεύθερο χρόνο. Για την ακρίβεια, 24 ώρες το 24ωρο ελεύθερο χρόνο. Μάηνους τις πρόβες και τα κολσέντερ.

Εκτός από το επάγγελμα του μουσικού, υπάρχει και το επάγγελμα του διάσημου/κρατικοδίαιτου μουσικού – αυτός δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τον μουσικό εν γένει, απλά έχει λιγότερο ελεύθερο χρόνο και λιγότερο κολσέντερ στη ζωή του. Συνήθως κάνει τουρ ανά τον κόσμο ή διδάσκει απαίσια κουτσούβελα ή παίζει κάποιο όργανο ορχήστρας και αναγκάζεται κάθε Χριστούγεννα να κάνει παραστάσεις με τον Καρυοθραύστη. Δεν περνάει κι άσχημα.

Εγώ αυτή την περίοδο ακολουθώ μια καινούρια καριέρα: το επάγγελμα του πρώην μουσικού, ιδιαίτερα κερδοφόρο και πολύ δημοφιλές. Το συστήνουν όλα τα εγχειρίδια αυτοχειρίας.

Χαίρετε.

Θυμάμαι Σεπτεμβρίου 19, 2011

Λίγο αμυδρά βέβαια. Ήταν η περίοδος ρανταπλάν. Ο ηλεκτρικός κυλούσε σε παλιές ράγες και οι ήχοι από τις γκανάτσες έσταζαν μέλι – τουλούν τουλούν, τουλούν τουλούν – τότε που έμπαινες και καθόσουν δίπλα στο παράθυρο και χτυπούσε το αεράκι χωρίς πολλά πολλά. Ήταν μια εποχή που οι άνθρωποι δούλευαν και πήγαιναν από το ένα μέρος στο άλλο σαν τις μέλισσες στα λουλούδια, χωρίς να σκέφτονται πολύ γιατί έπρεπε συνέχεια να κάνουν πράγματα και δεν προλάβαιναν ιδιαίτερα – γκρίνιαζαν όμως λιγότερο. Οι δρόμοι ήταν πιο άδειοι, τα βράδια λιγότερο αποπνικτικά, οι παιδική χαρά στο 18ο ακαγκέλωτη, οι γείτονες λιγότερο θορυβώδεις και ταυτόχρονα πιο συμπονετικοί προς το θόρυβο. Σειρήνες περνούσαν σπάνια, ούτε ασθενοφόρα ούτε μπατσικά.

ΘΑ μου πείτε, η επιφανειακή γαλήνη κρύβει από κάτω της ένα υφέρπον χάος έτοιμο να σκάσει σε χίλια κομμάτια. Και τα κομμάτια σκόρπισαν σε μέρη του κόσμου που το σκάηπ πιάνει τ’ αρχίδια μου, ενώ άλλα φώλιασαν σε σπίτια όπου όλα τα ασύρματα δίκτυα είναι κλειδαμπαρωμένα και κανείς δε νοιάζεται γι’ αδικτύωτους γείτονες. Μερικά κομμάτια γύρισαν άπραγα από μακριά, ενώ κάποια που είχαν αρχίσει να βολεύονται εδώ ετοιμάζουν μπαγκάζια για να παν από κει που ‘ρθαν, και σβέλτα.

Θερμοπύλες και μαλακίες. Στα τσακίδια όλοι μας κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Της αποχής Σεπτεμβρίου 10, 2011

Αποχή ή απόχη (η): εκείνη η διαδικασία αυτοκαταπίεσης που με ένα καμπύλο διχτάκι κρέμεται από το κεφάλι σου εμποδίζοντάς σε να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν, ενώ ταυτόχρονα βρέχει ψαρούλια. Μπορεί να υποδηλώνει ακόμη και αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες όπως π.χ. έλλειψη χρημάτων.

Μια στιγμή-

Ο Σεπτέμβρης ήρθε γεμάτος ασυναρτησία, και, πριν καταλάβω για ποιο πράγμα μιλάμε φέτο, ξεκόλλησε ένα τεράστιο κομμάτι από πάνω μου που περιλάμβανε λίγο χέρι, μια σταλιά ώμο και αρκετό κεφάλι και άρχισε να τρέχει προς μακρινά μέρη. Κανείς δε φαίνεται  να το προσέχει, ίσως είναι καλύτερα για το εργασιακό μου μέλλον καθότι ποιός ερωτώ θα προσελάμβανε ένα λειψό άνθρωπα. Κι αν τον προσελάμβανε, ποιος θα εμπόδιζε τον εργοδότη να πληρώνει λιγότερα – εφόσον δεν απασχολούσε έναν ολόκληρο εργαζόμενο. Ο νόμος τα προβλέπει αυτά (ευτυχώς που ο νόμος προβλέπει πράγματα γιατί τα μέντιουμ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ ΨΕΜΑΤΑ*)

Επειδή όμως αυτά είναι δυσάρεστα για όλους, θα σας μιλήσω για κάτι διαφορετικό. Ξέρετε για την Αναγέννηση; Την περίοδο αυτήν οι άνθρωποι στην κεντρική Ευρώπη συνέθεταν μουσική με τη βοήθεια κεριών,  ξύλων και μυελού των οστών. Η Αναγέννηση στην κεντρική Ευρώπη συνήθως πέφτει μεταξύ Φεβρουαρίου-Μαρτίου κάθε δεύτερο χρόνο. Φέτο τα πράγματα είναι σκούρα κατράμι, καινούριος κύκλος ηλιακών κηλίδων. Ο Κυπριανός της Ρόρης μου ψιθύρισε στ’ αυτί: “Μην τους ακούς, εσύ το δικό σου, μεταγενέστερε μελετητά” κι εγώ τον έγραψα στα αμελέτητα. Παρ’ όλ’ αυτά, απεχθάνομαι ακόμη το τραπεζικό σύστημα, ειδικά όταν δε μ’ αφήνει να κλείσω αεροπορικά εισιτήρια. Ή μήπως φταίει το αεροπορικό σύστημα; Ή το διεθνές αεροπορικό λόμπι που ελέγχει τα νήματα των αερογραμμών;

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το μόνο που ισχύει τελικά στην Ελλάδα είναι ο φθίνων αριθμός των διαθεσίμων Δημοσίων Συγκοινωνιών, σε αντιδιαστολή με τον αύξων καλπασμό των αντιστοίχων αντιτίμων.

Χαίρετε,

* ΤΙΜΩΡΗΣΕ ΤΟΥΣ.

Του αναβρασμού Ιουνίου 19, 2011

Μια μέρα βαράει σαραντάρια την άλλη κατακλυσμός. Μπανανία γίναμε.

Πάντα με συνάρπαζε η καταραμένη διάκριση ημικού/ητικού, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να θυμηθώ ποιό είναι ποιό. Στο ένα επίπεδο, η απλή πράξη, το συμβάν καθεαυτό, το να περπατήσεις από την Ερμού στο Σύνταγμα, το να βάλεις τις ποδάρες σου τη μία μετά την άλλη στο οδόστρωμα ταλαντώνοντας το κέντρο βαρύτητας μέχρι να φτάσεις από το σημείο χ στο σημείο ψ. Τη μια μέρα περπατάς αμέριμνος, περιμένεις στο φανάρι, ανάβει πράσινο, περπατάς πιο αμέριμνος, φτάνεις στην πλατεία, κάθεσαι στο παγκάκι, μασουλάς σπόρια και πίνεις λεμονάδα. Την άλλη, περπατάς ασθμαίνοντας, η ατμόσφαιρα γεμάτη φωνές και κρότους, μυρίζει παντού οριακότητα, μπάτσοι σε μαζεύουν, σε χτυπούν, κόσμος κρέμεται σαν τσαμπιά από τα κάγκελα, τα δακρυγόνα σε τυφλώνουν, μηχανές εισβάλλουν με σκοπό να σε ποδοπατήσουν μέχρι να γίνεις ένα με το οδόστρωμα.

Όλα αυτά όμως την Τετάρτη. Την Πέμπτη, περπατάς αμέριμνος, γύρω τουρισμός, κοκοράκια, πασατέμπο. Σκέφτομαι πόσα χιλιάδες ευρώ ξοδεύονται για να μην περνάω αμέριμνος εγώ τη Σταδίου κάποιες συγκεκριμένες, οριακές μέρες το χρόνο. Τόσες στολές, εξοπλισμός, βενζίνες, ασύρματοι, χημικά, πανικός, μου φαίνεται αστείο. Όταν με κυνηγούν οι μπάτσοι από μέσα μου γελάω γιατί ούτε κι εκείνοι ξέρουν τί ακριβώς κυνηγούν. Και μετά βλέπω φωτογραφίες από αγανακτισμένους που κρατούν ταμπέλες “Έξω οι Μασόνοι απ’ την Ελλάδα” και θέλω να βγω να φωνάξω με λατρεία:

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΟΝΟΥΣ

ότι αυτοί κληρονομήσουσιν την ευθυνοφοβίαν των μικροαστών

Του μπουμπούνα Μαΐου 26, 2011

Επικείμενη πτώχευση, στάση πληρωμών, έξοδος απ’ το ευρώ, ανεργία, επικείμενος φασισμός είναι λέξεις που μας πλήγωσαν όπως τα μικρά αγκαθάκια στα χωράφια της πανεπιστημιούπολης που μπλέκονταν στο φούτερ μου και με συνόδευαν για μέρες τσιμπώντας με διακριτικά. Λαηφστάηλ μπουμπουνητά, βρέχει χρέη πάνω στους αθώους μικροαστούς, τι να κάνουν οι καημένοι κανείς δεν τους έμαθε να είναι εγκρατείς, να αποδομούν το φύλο και να υπερασπίζονται τους μετανάστες. Οι καημένοι δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει πολιτική και νόμιζαν πως είναι στήλες στην εφημερίδα, κάλπες, έδρανα, γυαλιστερά αμάξια και κοσμικές δεξιώσεις, και μετά κοκορεύονται “Αα εγώ δεν ασχολούμαι πια με την πολιτική με απογοήτευσαν όλοι”. Η πολιτική όμως ασχολείται μαζί σου, μπουμπούνα. Οι φουκαριάρηδες μικροαστοί, η ταλαίπωρη μεσαία τάξη, που άγονται και φέρονται, οι μικροτσούτσουνοι μισθωτοί, οι οικογενειάρχες του μόχθου είναι ΖΟΑ που μας πλήγωσαν. Αυτοί οι ίδιοι, που συναινούν στη γλιτσερή βρωμερή σαπίλα που θα μας φάει όλους όπως κάνουν λάηκ στο φέησμπουκ, μας τρώνε κάθε μέρα ζωντανούς, μη τους τσιγκλάτε γιατί τους θέλουμε να μας καθαρίζουν τα παπούτσια.

Της τυρόπιτας Μαΐου 10, 2011

Φυσάει λίγο σαν Αύγουστος στη μέση του φθινοπώρου, και σήμερα που βγήκα έξω από το σπίτι όταν σταμάτησα μπροστά στη βιτρίνα του φούρναρη αντί για τυρόπιτες είχε αραδιασμένες αγγινάρες με ανθρώπινες φάτσες, με κοιτούσαν με δέος,  και μου ‘λεγαν: “Είσαι μουσικός, μουσικός, μουσικός και είσαι μπλεγμένος σε μια περίπλοκη κοινωνική διαδικασία χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Επιτελείς, επιτελώ, επιτελούμε.” κάτι τέτοιο τελοσπάντο μου είπε σαν δελφικός χρησμός ένα πράμα, εγώ τις αγνόησα, μπήκα μέσα και ζήτησα μια τυρόπιτα. Ο φούρναρης φόρεσε το πιο υποκριτικό χαμόγελο ρεσεψιόν που είχα δει ποτέ, μου σέρβιρε μια τυρόπιτα με γάντια πλαστικά, ενώ πάνω στο κούτελό του φωσφόριζε ένα τιτάνιο “Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο επειδή αυτός πληρώνει”. Τη στιγμή που κουδούνισαν τα κέρματα στον πλαστικό υποδοχέα κερμάτων, τα μάτια του άστραψαν και τα άρπαξε με δόλο. Έκανα την απόδειξη μπαλάκι και τη ρούφηξα απ’ τη μύτη.

Δεν υπάρχει λοιπόν πια απόδειξη πως έφαγα αυτή την τυρόπιτα, δε θα με βρείτε ποτέ, την έφαγα κρυφά, ήταν μια φευγαλέα εντύπωση. Έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου πως δε θα υποκύψω στον πειρασμό της πίστωσης  ποτέ, μα κάποιες φορές λαχταρώ να αρπάξω κι εγώ μια χούφτα χρήματα που δε μου ανήκουν και να ξεσαλώσω έξαλλος στους δρόμους καταχρώμενος τα πάντα. Μετά σκέφτηκα πως μπορώ να ξεσαλώσω χωρίς ούτε μία δεκάρα. Μετά θυμήθηκα τη γλυκειά ευωδιά της τυρόπιτας, που ακουμπούσε δίπλα σε μια μπουγάτσα και είχε υποκλέψει λίγη από τη ζάχαρη άχνη της. Μετά κοίταξα τα  πλακάκια του πεζοδρομίου και δε σκέφτηκα τίποτα πια, γιατί το κεφάλι μου είχε γίνει τζιγεροσαρμάς.

Είχαμε και στο χωριό μου Μαΐου 4, 2011

Απόγευμα τριτοτέταρτης σε κάμπινγκ της Κρήτης, έφτασε η μέρα που θα μας έσωζαν επιτέλους οι εξωγήινοι από τα δεινά της ελεύθερης αγοράς. Ήρθαν με ένα φαντασμαγορικό σόου ψυχεδελικών βίζουαλς, προετοιμάζοντας την άφιξή τους με μια σειρά τηλεοπτικών συνεντεύξεων. ρεπορτάζ και τηλεπαιχνιδιών. Στον τρένο του γυρισμού (είχε εγκριθεί κονδύλι από το Ζ’ ΚΠΣ για κατασκευή υπερταχείας Χανιά-Αθήνα) ένιωσα την ευφορία του να εναποθέτεις τα συλλογικά σου προβλήματα σε εξωγαλαξιακούς πολιτισμούς.

Επεισόδιο δεύτερο, συναυλία σε καράβι του λιμανιού, το αμάξι περίμενε στο κατάστρωμα. Γεμάτος ιδρώτα εναπόθεσα ούτια και τσουμπούς στο πορτμπαγκάζ, έτρεξα με πηδήματα καγκουρόντος σε κοντινότερο γνωστό, το αμάξι άφαντο, εγώ φώναζα μωσαϊκά: “Ου κλέψεις! Ου κλέψεις!”. Κλάμα στο παρμπρίζ. Αργότερα, στο σήκουελ, τα όργανα εμφανίστηκαν έξω από το σπίτι του γλεντιού, τα είχε κρατήσει ο Βολιώτης – όχι, μάλλον ήταν κάποιος άλλος. Ποτέ δε με ένοιαξε το αμάξι, μου αρκούσε το τσουμπούς.

Μετά σκέφτηκα πως τέλειωσε η εποχή του μάθε τέχνη κι άστηνε, τώρα περνάμε κατευθείαν στο άμα πεινάσεις πιάστηνε, όποια κι αν είναι αυτή, την ξέρεις δεν την ξέρεις. Εγώ βέβαια ποτές δεν πείνασα, αλλά οι εποχές είναι περίεργες, βροχεροί Μάηδες ξηροί Φλεβάροι, μπάνια την άνοιξη γιατί το καλοκαίρι προβλέπεται βαρύ, παγωμένο στο χρόνο, ουρές για να πληρώσεις κι όταν δεν πληρωθείς αρχίζεις και σκέφτεσαι το ΚΚΕ στην κυβέρνηση και φρίττεις με τον εαυτό σου. Αρακάδες μπάμιες και κουκιά, αυτό έχω να πω.

Παραπονιάρικο γατί Μαΐου 3, 2011

Περνούσε από μπροστά μου και η ανάσα του βρωμούσε σεξισμό, εγώ του το είπα πως αυτός έφταιγε για όλα αλλά δε μ’ άκουγε. Του πάτησα το κεφάλι στο πάτωμα σαν μπανανόφλουδα. Παλιοκανάγια. Μερικοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι δε μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτή τη ζωή, και να αναπνέεις, και να ζεις, και να μιλάς συνέχεια, κι από πάνω να χρησιμοποιείς τη λέξη “μουνί” δυο φορές στην ίδια πρόταση, θεϊκή ύβρις.