Τι είναι ο σιωνισμός; Είναι ένα πολιτικό κίνημα με θεολογικές και ιστορικές βάσεις (Βίβλος, Γη της Επαγγελίας κ.ο.κ.) το οποίο αναπτύχθηκε διεθνώς τον περασμένο κυρίως αιώνα με απώτερο σκοπό την ίδρυση ενός Ισραηλινού κράτους στην Παλαιστίνη. Προπολεμικά, θα μπορούσε να ενταχθεί στην σωρεία “πολιτικών” εθνικιστικών κινημάτων ανά την Ευρώπη (βλ. Εθνικοσοσιαλισμός, Μεγαλοϊδεατισμός, Νεότουρκοι κ.τ.λ.) με μια παραπάνω θεολογική δόση λόγω του γεγονότος ότι οι Εβραίοι είχαν περισσότερο θρησκευτικούς παρά φυλετικούς/γλωσσικούς δεσμούς (βλ. Yiddish, Ladino, φυλετική διαίρεση μεταξύ Εβραίων). Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει αν λάβουμε υπόψιν μας τον αντισημιτισμό, ο οποίος φυσικά δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στη ναζιστική Γερμανία, αλλά έχει “παράδοση” αιώνων στον δυτικό κόσμο.
Αντισημιτισμός μπορεί να θεωρηθεί και η γελοιογραφική και γενικευτική εικόνα του Εβραίου ως τοκογλύφου, τσιγκούνη που πίνει το αίμα του λαού, που είναι στα όρια του γραφικά αθώου, αλλά και η συστηματική δίωξη των Εβραίων για διάφορους λόγους ανά την Ευρώπη, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα και εκβιαστικά (βλ. εξορία των Εβραίων από την Ισπανία και την Αγγλία και αυθόρμητα αντισημιτικά πογκρόμ από εξαγριωμένους όχλους αντίστοιχα). Κάποια περίεργη ιστορική ειρωνία θέλει το μίσος εναντίον των Εβραίων να υπάρχει διαχρονικά εδώ και 2000 χρόνια σε διαφορετικές συνθήκες και από διαφορετικούς λαούς, κάτι το οποίο δε συμβαίνει με κανένα άλλο “λαό” ή εν πάσει περιπτώσει θρησκευτική/γλωσσική/φυλετική ομάδα. Για μια διαχρονική ανάλυση του αντισημιτισμού δείτε εδώ, στα καταγώγια του terminal 119, του πράκτορα της Σιών. Αυτό το διαχρονικό και διαπολιτισμικό μίσος, σε συνδυασμό με συστηματικές λεηλασίες, διωγμούς και προπηλακισμούς ήταν που οδήγησε τους Εβραίους της εξορίας να ξανασκεφτούν τον κατεργάρη παππού Μωυσή και κάτι κουτσομπολιά που ακούγονταν για Γη της Επαγγελίας.
Σίγουρα δεν ήταν παντού έτσι όμως: ένα ιδανικό παράδειγμα αρμονικής πολυπολιτισμικής συμβίωσης ήταν η Θεσσαλονίκη, αυτή η σύγχρονη κοιτίδα του ελληνορθοδοξολαϊκοεθνικισμού, έτσι όπως εκφράζεται από ανιστόρητους πολιτικούς και ανεπιστημόνητους παπάδες. Πριν έρθει λοιπόν ο Βενιζέλος και Ο Α’ Παγκόσμιος και της αλλάξουν τα φώτα, η Θεσσαλονίκη κατοικείτο ισαρίθμως από Οβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, και από κάμποσους Φράγκους, ή αν θέλετε με φυλετικούς όρους, από Έλληνες, Ισπανοεβραίους, Τούρκους, Αλβανούς, Σλαβόφωνους, Βούλγαρους, Γάλλους, Ιταλούς, Ισπανούς και γενικότερα κάθε καρυδιάς καρύδι με την καλή έννοια. Στο χάος της μεσαιωνικά χτισμένης πόλης υπήρχαν εβραϊκές γειτονιές, φραγκομαχαλάδες, η κυρίως μουσουλμανική Άνω Πόλη και οι χριστιανικές συνοικίες – κανένα όμως γκέττο. Δεν είναι τυχαίο που ο σιωνισμός ποτέ δεν άγγιξε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, καθώς ένιωθαν την πόλη ως πραγματικό τους σπίτι και μάλιστα την αποκαλούσαν “Μητέρα του Ισραήλ”.
Η ιδιαιτερότητα του σιωνισμού ως εθνικιστικού/λυτρωτικού/θεολογικού κινήματος λοιπόν έγκειται στο γεγονός ότι η υλοποίησή του ήταν μια άμεση ανάγκη της εβραϊκής διασποράς, λόγω των διαχρονικών διώξεων που υφίστατο σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, με λίγες εξαιρέσεις όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν και είμαι αντίθετος με κάθε μορφής εθνικισμό ή θρησκεία, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την ιστορική αναγκαιότητα που υπήρχε για τη δημιουργία ενός ασφαλούς μέρους όπου θα μπορούσαν να κατοικούν οι Εβραίοι χωρίς να κινδυνεύουν από διώξεις, πολύ περισσότερο από την ανάγκη δημιουργίας ενός “Ελληνικού” κράτους για τους “Έλληνες” που κατοικούσαν στο Οθωμανικό κράτος, οι οποίοι αντί να επαναστατήσουν για μια καλύτερη κοινωνία επαναστάτησαν για μια φυλετικά καθαρή, ελληνική κοινωνία ως συνέχεια του ένδοξου Βυζαντίου και της χλέπας του Πλάτωνα, που αποδείχθηκε ένα μάτσο σκατά στη συνέχεια (βλ. σήμερα).
Η ιδιαιτερότητα αυτή του αντισημιτισμού ως “μίσος προς μια θρησκευτική/φυλετική ομάδα” και του σιωνισμού ως αντίδραση σε αυτό το μίσος επιτάθηκε τα μάλα από το αποκορύφωμα του αντιεβραϊκού μένους, το γνωστό μας Ολοκαύτωμα. Η ιδιαιτερότητα της γενοκτονίας αυτής που λέγεται Ολοκαύτωμα έγκειται στην συστηματικότητα και αποτελεσματικότητα των δολοφονιών, στον μαζικό τους χαρακτήρα και στην αιτολόγησή τους: οι Εβραίοι έπρεπε να πεθάνουν επειδή ήταν Εβραίοι. Και μάλιστα όχι μόνο αυτοί που ήταν Εβραίοι στη θρησκεία, αλλά και όσοι είχαν Εβραίους προγόνους, συγγενείς κ.ο.κ. Δεν τους έσωζε ούτε το να αλλαξοπιστήσουν, ούτε το να απαρνηθούν τον Εβραϊσμό τους με κάποιο τρόπο, γιατί για το ναζιστικό καθεστώς ο σπόρος τους που έπρεπε να εξαλειφθεί από προσώπου γης. Με κάποια επιφύλαξη, μπορώ να πω πως καμία άλλη γενοκτονία (π.χ. Αρμενίων) δεν έγινε με καθαρά φυλετική αιτιολόγηση, παρά γίνονταν για απώτερους στρατιωτικούς, πολιτικούς και επεκτατικούς λόγους. Στην παγκόσμια ιστορία του εθνικισμού και των φυλετικών διακρίσεων υπάρχουν υποδουλώσεις, βασανισμοί, λεηλασίες, βανδαλισμοί, δολοφονίες, βιασμοί και κάθε είδους βαρβαρότητες λόγω διαφορετικής “φυλής”, αλλά ποτέ δεν επιχειρήθηκε η συστηματική εξόντωση μιας τέτοιας “φυλής” επειδή είναι αυτό που είναι.
Γι’ αυτούς λοιπόν τους λόγους υπάρχει σήμερα το κράτος του Ισραήλ και κάνει τα εγκλήματα που κάνει εις βάρος των ίδιων των Εβραίων (ως μιλιταριστικό κράτος) και των γηγενών Παλαιστινίων (ως σφαγέας άνευ όρων). Η κτηνώδης συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ, με ή χωρίς τη συναίνεση της πλειοψηφίας των Ισραηλινών μπορεί να είναι αποκρουστική, βάρβαρη, ανθρωποκτόνα και βουτηγμένη στο αίμα όσο δεν πάει, ίσως και στα όρια της γενοκτονίας, αλλά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί ναζιστική. Δεν υπάρχει η ιδεολογία ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να εξοντωθούν επειδή είναι Παλαιστίνιοι, αλλά είναι περισσότερο μια άκρατη επεκτατικότητα, μια θρασυδειλία (εάν λάβουμε υπόψιν την μηδαμινή στρατιωτική ισχύ των Παλαιστινίων), και μια βεντέτα με τους Παλαιστίνιους (ιντιφάντα) που έχει ως γενεσιουργό αιτία της τον μιλιταρισμό του Ισραηλινού κράτους και την ανικανότητα των ίδιων των Ισραηλινών να αντιταχθούν σε αυτό, όχι μόνο ως πολεμικό επεκτατικό κράτος, αλλά ως κράτος αυτό καθεαυτό.
Εν συνόψει, καλό θα ήταν να μην μπερδεύουμε τις πούτσες με τις βούρτσες.
